Wim TOUCOUR, Liefde Is Niks: ‘We kunnen niet kwaad zijn op deze verzorgde productie van Wild Boar Music en het moet ook niet altijd BP zijn (sorry Bart: niks tegen jou!) En liefde is toch niet niks! Redenen genoeg om Wim Toucour aan de borst te drukken, maar niet te hard: we hebben hem nog nodig. E ko no mi!’

Zowel op Folkroddels als Rootstime te lezen

Wim Toucour is de naam voor de vijfmansformatie rond Wim Van Caelenbergh. Voorlopig is Wim geen huishoudnaam, maar dat verandert zodra de nationale media hem ontdekken. Vreemd dat dat nog niet gebeurd is, vooralsnog. Zijn talenten bleven niet onopgemerkt. Hij won diverse prijzen met zijn feestelijk cabaret, schipperend tussen pop, folk, Latijns-Amerikaanse ritmes en geluiden van de vier windstreken, allemaal lepeltjesgewijs (pun not intended), mondjesmaat en smaakvol verwerkt en allemaal in dienst van de teksten die het gewicht dragen. En die zitten goed. We zeggen niet dat elke tourette, heu, tournure en woordspeling even geslaagd is en ‘origineel’ overkomt, maar Wims overpeinzingen zitten qua verwoording een stuk boven het gemiddelde. Vreemd dat dit, op de single ‘Konfituur’ in het jaarbegin na, geen courant radiovoer is. We kunnen dat nog verstaan met het stoute ‘Beetje Tourette’, maar de inventiviteit van ‘E ko no mi, i kan ni me’ staat het radiovriendelijke toch niet in de weg? De wegen naar Brussel zijn ondoorgrondelijk! Ons lijkt deze tekst zelfs ‘actueel’, al zal het gedol met termen uit het ‘milieu’ de economische crisis niet meteen oplossen. We blijven er via de woordspelletjes wél bij glimlachen en dat is al véél in dit reumatisch tijdsgewricht.

Er is voor elk wat wils: het titelnummer is een heerlijke LDVD ballad, bij de swing jazz ‘Konfituur’ –met solo’s op gitaar en klarinet- denk je aan een Hans Mortelmans, en wat blijkt? Dat Hans hier de gitaar speelt! Er spelen trouwens nog een pak fijne gastmuzikanten tussen de vijf Wimtoucouren in (en die heren en dame spelen bij een boel andere bands, dus ervaring zat) ‘Zullen we nog ‘es’ is reggae (de droefenis van ‘Liefde is niks’ is dus alweer voorbij!) met de lekker schuivende trombone van Four-Fingered Fre. In het ironische ‘Schaf Brussel af’ komt Kaap-Verdië plots langs (al horen we hier nog wel een stuk of wat inspiratiebronnen), oude liefde roest dan wel, maar roest kan toch zo schoon staan walsen, blijkens ‘Zeven Jaar’ (die streep accordeon van groepslid Isolde Van der Goten…) Jeugdherinneringen mijmeren voorbij in ‘De Bron van de Molenbeek’. In ‘Ah Maria’ gaat het tempo omhoog, net op tijd een beetje zwart Afrika (ja, Maria, ik hou nog steeds van jou!), ‘Al Qarya’ verplaatst ‘La montagne’ van Jean Ferrat , of ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld, naar keus, naar een nederzetting in Marokko. ‘Ambras’ zet op Jamaicaanse wijze nog eens de strijd tussen de seksen uit, for dummies, dat spreekt. Waarna ‘Zonder Woorden’ afsluit: u raadt het nooit, géén instrumentaal, maar de hertaling van ‘What Love Is All About’ van ex-Waterboys Karl ‘World Party’ Walllinger. En let u eens op het coda: a star is born!

Echt, we kunnen niet kwaad zijn op deze verzorgde productie van Wild Boar Music en het moet ook niet altijd BP zijn (sorry Bart: niks tegen jou!) En liefde is toch niet niks! Redenen genoeg om Wim Toucour aan de borst te drukken, maar niet te hard: we hebben hem nog nodig. E ko no mi!

Antoine Légat (10 04 15)

P.S. Wim Toucour is op donderdag 16 april live te horen in De Cultuurloft vzw, Tentoonstellingslaan 147 te 9000 Gent – alle info http://www.decultuurloft.be ( info@decultuurloft.be ) – 0486 72 45 82 (Luc Schreyen)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s