DUWOH, Chantez la vie: ‘…een warm getuigenis van de dagelijkse strijd van de gewone man, een getuigenis dat jammer genoeg een steeds meer hedendaags karakter krijgt’

Zie ook http://www.folkroddels.be

Mooie liedjes duren niet lang genoeg en dat is verdomd spijtig, vooral als ze een boodschap bevatten die – helaas – van alle tijden is. Het is dan ook geen overbodige luxe dat moedige zielen het van tijd tot tijd op zich nemen om ons aan hun bestaan te herinneren. Moedige zielen die bovendien het muziek maken niet kunnen laten, zo horen we dat graag. Bernard Van Lent gordde jarenlang zijn accordeon om voor Wannes Van de Velde en Ramses Shaffy, reuzen van het lied in de talen der Nederlanden, iets waarvan we lezer dezes wellicht niet hoeven te overtuigen. Maar zoals het een pianiste des pauvres past, zet Van Lent zijn instrument in overal waar het van doen is. Anke Hintjens van haar kant is beleidsmedewerker Wonen bij Samenlevingsopbouw Gent, waardoor ze heel dicht bij de ‘gewone mensen’ staat en dagelijks ondervindt dat leven onderaan de maatschappelijke ladder geen sinecure is. Gelukkig kan ze ook zingen, wat handig is als je een cd wil maken.

Al jaren staat het duo onder de nauwelijks gecamoufleerde benaming Duwoh met dit repertoire op de podia, maar omdat geen multinational staat te springen om zulke liedjes uit te brengen, was er voor het maken van ‘Chantez la vie’ de steun nodig van Linx+ (dat is een aan het ABVV gelinkt ‘netwerk van mensen en groepen, dat zich met een sociaal-culturele werking richt tot ieder die tijdens zijn levensloop werknemer is, was of zal zijn’) Het is een logisch samengaan: Duwoh zingt wat Linx+ wil vertellen. De vormgeving besteedde men uit aan Yel Ratajczak, talentvolle fotografe. Rudy Velghe, o.a. artistiek leider bij folkgroep Orion (viool, nyckelharpa, gitaar), zorgde met zijn bekende vakkundigheid voor de opname en alles wat daarbij hoort. De cd van Duwoh omvat zestien strijd- en protestliederen, althans, zo werd dit geëngageerde werk vroeger gecatalogeerd, maar Anke en Bernard leggen liever andere accenten. Want dit zijn uitingen van het leven van 99% van de mensheid, de zorgen van elke dag, de frustraties omwille van bedrog, machtshonger en uitbuiting, het onrecht van en het verzet tegen de oorlog, maar ook de hoop op en het verlangen naar een beter leven, de zorg om elkaar en, niet vergeten, de liefde in al zijn wonderlijke vormen…

De keuze van de liederen is even klassiek als verantwoord: de cd opent met ‘Desinformatie’, een vertaling die Wannes maakte van een lied van Ewan MacColl over de bikkelharde staking van de mijnwerkers in 1984 tegen de mijnsluitingen door Margaret Thatcher. Daar sluit het anonieme ‘De Werkstaking’ -einde 19e eeuw, maar eigenlijk tijdloos- naadloos bij aan. Hans Eisler zette zoals zo vaak muziek onder ‘Mein Sohn’ van Bertolt Brecht in 1932. Anke zingt het in het Duits maar ze voegde er haar vertaling aan toe. ‘Ik draag nu een Kind’ kreeg fraaie muziek van Bernard Van Lent, die er een dot van een arrangement bij bedacht. Het is immers niet vanzelfsprekend om met deze beperkte middelen voor afwisseling te zorgen, maar hier komt de veelzijdigheid van de veteraan uitstekend van pas. Anke zingt een tekst van de verleden jaar op hoge leeftijd overleden Amerikaanse protest- en folkzanger/gitarist Pete Seeger, meer bepaald de vertaling van een gedicht van de lange tijd in eigen land vervolgde Nazim Hikmet, die o.a. dank zij de Griekse Maria Farantouri ook buiten Turkije bekend werd: ‘I Come And Stand’ vertolkt het standpunt van een zevenjarig meisje in Hiroshima 1945: ‘When children die they do not grow’…

Een uitstekende keus vinden we ‘Le deserteur’ van Boris Vian, dat à pic kwam ten tijde van het débâcle van Dien Bien Phu (1954) en het Franse échec in Indochina (wat helaas zou overgaan in de Vietnamoorlog) Deze fiere en manmoedige aanklacht tegen kolonialisme en oorlogsstokerij  kwam toen zo hard aan dat het lied werd verboden, en dat op alle mogelijke manieren, ook nog een paar jaar later, tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog. Het wrang-hilarische ‘De Legende van de dode Soldaat’ (Bertolt Brecht-Kurt Weill; vertaling Wannes) kondigt al het volgende ‘Het Wijnglas’ van Dirk Witte aan, dat we vorige november nog live hoorden, uitgevoerd door een andere specialist van de ‘topical song’, zoals men dat in de States bestempelt, Zeeuwse singer-songwriter Ries De Vuyst (tijdens het jaarlijkse ‘Beyond The Flags’ in Ardooie) Er volgen nog liederen van Friedrich Holländer (‘Ich weiss nicht zu wem ich gehöre’), Kees Pruis (‘Zij die niet slapen’, 1921), nogmaals Eisler-Brecht (‘Das Lied von der Moldau’), Wannes (‘Ze kwamen van het Zuiden’, uit ‘De Zwarte Rivier’, 1990, met muziek van Van Lent) De componist in Van Lent mag zich laten gaan in het instrumentale rustpunt ‘Les doux’. Dirk Witte schreef het fijntjes schampere ‘De Zegen des Vrouwenkiesrechts’. Dit jaren twintig cabaret pareltje dook op bij onderzoek naar Witte die vooral met ‘Het Wijnglas’ bekendheid geniet. Entartete Musik, dat krijgen we te horen met Holländers minder omzichtige, bepaald scherpe ‘Weg met de Mannen’ (omzetting Geert Van Istendael), niet erg geliefd onder het naziregime.

Kon deze cd anders en beter eindigen dan met een pleidooi van de Wannes, op muziek van Bernard Van Lent? Als hommage, ongetwijfeld, maar meer nog omwille van de inhoud. Er is de voorgrond: ‘De flamingant ne me traitez’ pleit er bij onze Franstalige broeders en zusters voor om niet elke Vlaming te zien als een lastige noorderbuur en een collaborateur. Maar er is ook de diepere, algemene betekenis: leer de andere eerst kennen vooraleer je over hem oordeelt en veroordeelt. Hoeveel haat en onbegrip in de wereld zijn niet het gevolg van dit ‘onbekend maakt onbemind’? Heerlijk coda. Het naturel van de uitvoering, de creatieve maar sobere, nooit opdringerige begeleiding maken dat ’Chantez la vie’ ondanks het militante repertoire, dat trouwens geen theoretisch bespiegelen maar enkel de reflectie is van werkelijk bestaande toestanden, geenszins overkomt als zeurderig pamflettisme. Daar spring je in onze tijd trouwens niet ver meer mee. Het is integendeel een warm getuigenis van de dagelijkse strijd van de gewone man, een getuigenis dat jammer genoeg een steeds meer hedendaags karakter krijgt. Anders gezegd, ‘Chantez la vie’ is actueler dan ooit…

Antoine Légat (08 04 15)

P. S. De cd is verkrijgbaar via Linx+, Watteeuwstraat 10, 1000 Brussel; tel. 02 289 01 70 – info@linxplus of via Folkcorner Den Appel in Asse.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s