DUO LATIN/CLASSIC (Ann VANCOILLIE & Juan Pablo LOPEZ RECABARREN) met ‘A Touch Of Latin’, matinee in Arscene te Hansbeke op zondag 1 maart 2015, in het kader van ‘5 Jaar Arscene’: ‘De individuele kwaliteiten van Ann Vancoillie en Juan Pablo Lopez halen dit materiaal uit het vergeetboek, rukken het uit handen van degenen die het met beperkte capaciteiten als ‘variété’ hebben mismeesterd en geven het terug de plaats die het toekomt, in het salon en de concertzaal’

ook te lezen op http://www.folkroddels.be

In het kader van de viering van ‘5 Jaar Arscene’ had de vzw een waaier aan activiteiten gepland, zo divers als de werking van de vorige jaren geweest is (150 activiteiten, waarvan 120 concerten) Zo traden zaterdag 28 februari The C.O.P.S. op, een cover band van The Police. Op zondagnamiddag was er, na een heldere voorstelling van let out Arscene (doelstellingen, werking, bereik en uitstraling, plus enkele conclusies, belangrijk naar de toekomst toe) door Piet De Muynck, voorzitter van de vzw, een matinee concert. Dan verwacht je een typisch akoestisch gezelschap met een gemengd repertoire dat vooral niet dat zalige zondagmiddag gevoelen verstoort. Dat is inderdaad ongeveer de definitie van ‘A Touch Of Latin’… op één woord na: ‘typisch’. De muzikanten passen individueel dan wel in het plaatje, de combinatie is behoorlijk ongewoon, zozeer dat we geloven dat het duo een gat in de markt heeft aangeboord, zeker met dit specifieke repertoire, dat een dikke halve eeuw geleden als ‘klassiek’ werd ervaren, maar de komst van de rock-‘n-roll wegspoelde. Het Duo Latin/Classic heeft het kind uit het badwater opgevist en in een gespannen confrontatie nieuw leven heeft gegeven. Een hele generatie (her)ontdekt een stuk waardevol erfgoed.

 

Violiste Ann Vancoillie verdiende haar sporen in de klassieke muziek. Ze studeerde in Gent, Antwerpen en aan het Mozarteum in Salzburg, is solist-eerste viool in de Vlaamse Opera (dat heet nu Kunsthuis, Opera en Ballet van Vlaanderen) en speelt ook barokviool. Zij ‘leest van het blad’ wat een correcte uitvoering vergt en stijlvastheid. Werken zonder partituur is voor haar een nieuw gegeven. Niet zo voor gitarist Juan Pablo Lopez Recabarren, die geen muziek kan lezen en wiens uitvoeringen steunen op akkoorden. Stukken leert hij door ze te horen en ook de visu, ‘van YouTube’, zei Ann. De Chileen brengt echter een berg ervaring in, leerde het vak in diverse salsagezelschappen, waar vingervlugheid een vereiste is. Hij was ook solist bij het Trio El Sur. Wij zagen hem met dit trio, uitgebreid tot een kwartet en onder de naam Paola Marquez & El Sur op 21 december 2010 in De Centrale in Gent in een heerlijk leerrijke trip doorheen de nueva canción, de hedendaagse Latijns-Amerikaanse songwriting. We schreven toen een verslag daarvan dat te boek staat in ‘The Food Sessions’, uitgave van De Centrale (met live cd, met één nummer van alle dertien groepen) Het is dan ook vooral Ann die in deze combinatie ver buiten haar comfort zone gaat (om een modeterm te hanteren)

 

Het duo had de avond tevoren al geconcerteerd en uitte openlijk de vrees dat dit de prestatie van deze zondagmiddag negatief zou beïnvloeden. Daar hebben we dan niks van gemerkt, toch niet in het muzikale. Als het dan ergens bleek, dan in het feit dat beiden zich bij herhaling de namen van de componisten niet of foutief herinnerden, wat aanleiding gaf tot veel hilariteit. Dat bleek dan achteraf vooral een inside joke tussen de protagonisten, wat in elk geval goed uitpakte bij het publiek. Het leidde tot onze vaststelling dat het net goed is dat men een streepje duiding geeft, en niet alleen over de muziek an sich, want daar valt veel over te zeggen, maar ook over het concept. ‘A Touch Of Latin’, dat laat zich raden, stoelt op de typische Midden- en Zuid-Amerikaanse ritmes, waaronder de Argentijnse tango en milonga, de Braziliaanse bossa nova en de salsa (Cuba, Porto Rico, Colombia en New York) Uiteraard is dit het ‘werkterrein’ van Juan Pablo. Maar ze kijken ook naar de zigeunermuziek van Roma en Sinti, de Joodse klezmer en de hora (Roemenië en Moldavië, maar in varianten over de hele Balkan, zelfs tot in Israël) Zelfs een Griekse rebètiko als ‘Misirloù (Egyptisch Meisje)’ (1927) (u kent het van de prent ‘Pulp Fiction’ en van  de hitversie van surfrocker Dick Dale) staat op het menu en het orderboek vermeldt dan weer jazz als volgende visvijver. Op de cd ‘With A Touch Of Latin’ van Duo Latin/Classic staat trouwens al een versie van het onsterfelijke ‘Take Five’ van Paul Desmond, saxofonist bij Dave Brubeck.

 

Zondag hoorden we uiteraard maar een klein deel van het intussen erg uitgebreide repertoire. ‘Mediterranean Sundance’ is in de oorspronkelijke uitvoering al een cross-over, komende van jazzman Al DiMeola en flamenco tocaor Paco de Lucia, twee van de grootste gitaristen aller tijden  Het is een nummer dat de muzikanten de kans geeft om te laten zien wat ze in hun mars hebben. Er komen een paar razendsnelle passages in voor die ze meestal samen unisono brengen. Virtuositeit is niet het eerste doel, wel muzikaliteit, maar dat neemt niet weg dat dit uitvoeringen zijn die van de uitvoerders het onderste uit de kan vergen. Het beeldschone ‘Milonga’ van Jorge Cardoso en een joods bruidslied volgen. Je voelt dat er plaats is voor improvisatie en variaties, wat voor Ann een uitdaging moet zijn. Dank zij de volgende nummers (op uitzondering van ‘Libertango’ van Astor Piazzolla dat een stuk jonger is en dat men nog kent van Grace Jones als ‘I’ve Seen That Face Before (Libertango)’) voelt schrijver dezes zich teruggeflitst (dank, professor Barabas!) naar de late jaren vijftig, vroege sixties, naar de voorkamer van ons huis, waar vader zijn 78 toerenplaten speelde.

 

Eerst ‘Bésame mucho (Geef me veel Kussen)’, het in smakeloze flutversies platgecoverde nummer van concertpianiste Consuelo Velázquez, dat ze schreef toen ze misschien 15 was, zelf nog niet oud genoeg om in het Mexico van die dagen te mogen kussen, en inzong in 1940, waarna het uitgroeide tot het meest gezongen en opgenomen Latijns-Amerikaanse lied. Niet alleen de melodie is memorabel, ook de tekst is van een passionele schoonheid. Uiteraard brengt het duo het instrumentaal, zoals al de rest. Juan Pablo voorziet het van een smeuïg bossa nova ritme, aanpak die loont. ‘Csárdás’ of (‘Czardas’) is het bekendste stuk, eigenlijk het enige echt bekende, van Italiaanse componist Vittorio Monti (1904), een zevendelige Hongaarse suite, alternatief snel en lyrisch, in vier en een halve minuut geprangd en een… struikelsteen voor de modale violist (al schreef Monti het ook voor nog andere instrumenten) De uitvoering van het duo mag gerust perfect heten, technisch foutloos maar ook indringend en precies op het vlak van de emoties, die danig wisselen in het stuk… Na de ‘Libertango’ komt ‘Bluesette’ van Toots Thielemans, jazzklassieker en dus nieuw in het programma, meteen ook het bewijs dat dit lillend van het leven is, dat er ruimte is voor vrij spel, want in deze ’first’ is het nog zoeken naar de juiste toon… Zelfs dat is als toeschouwer een belevenis want je weet dat ze er wel uit komen, en zo geschiedt dat.

 

Nog zo’n 78 toeren nummer: ‘El Choclo (De Korenaar)’, van de Argentijn Ángel Villoldo (1903), waar indertijd letterlijk iedereen de melodie van mee neuriede, en ‘Milonga de mis Amores’ (1937), hier veel minder gekend maar niet minder verleidelijk. ‘Tico Tico (no Fubá)’ kende lang geleden god en kleine pierke, zonder te weten dat het nummer uit 1917 een typische Braziliaanse choro is, van de hand van Zequinha de Abreu. De toenmaals beroemde Carmen Miranda maakte het via een film in 1947 een wereldhit, waarna ook grootheden als Ethel Smith en de Andrews Sisters het op hun loonlijst zetten. In deze versies moeten de songs het zonder tekst stellen, maar de twee musici weten ver uit te stijgen boven het restaurantniveau dat het lot is van (geweest) van vele van die werkjes. Er volgt nog een ‘Che Guevara’ maar het is niet het bekendere ‘Hasta Siempre Comandante (Che Guevara)’ van Carlos Puebla. Als bis volgt ‘La Partida’, de laatste stokoude classic in de rij: de zanglijn kent elkeen, titel of uitvoerder niemand. Het is een elegante wals van de hand van Venezolaans componist en dirigent Carlos Bon(n)et. Maar het duo laat ons in een ziedende finale nog een laatste maal genieten van hun technisch meesterschap.

 

Natuurlijk is dat slechts een staalkaart van de liederen die het duo al onder handen nam. De genres mogen dan voor een groot stuk behoren tot de wereld van het entertainment, maar de individuele kwaliteiten van Ann en Juan Pablo, hun fijnmazige virtuositeit en speelse maar boeiende samenspel halen dit materiaal uit de vergeetput, rukken het uit handen van degenen die het met beperkte capaciteiten als ‘variété’ hebben mismeesterd en geven het de plaats die het toekomt, in het salon en de concertzaal.

 

Antoine Légat (02 03 15)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s