Dirk BLANCHART in Arscene te Hansbeke op zaterdag 27 december 2014: ‘Dit concert was wat de aanwezigen betreft een kerstcadeau met een grote satijnen strik rond’

zie ook http://www.rootstime.be, sectie ‘LIVE’

Om het kalenderjaar af te sluiten had Arscene Smulders, de imaginaire molenaar die het ideeële logo vormt van Arscene, opnamestudio en concertzaal in Hansbeke (Nevele bij Gent), een last minute (eigenlijk een ‘last fortnight’) surprise in petto, de solopassage van niemand minder dan Dirk Blanchart. Wat ons betreft was dat een kerstcadeau met een grote satijnen strik rond. Niet dat Dirk van ver moeten komen: hij is geboren en getogen in Drongen, ook bij Gent. Waar hij nog immer verblijft en werkt. Maar optredens van de man zijn nu eenmaal niet dik gezaaid en sinds de dagen van eerste Rock Rally winnaar Once More, al snel herdoopt in Luna Twist, nu 35 jaar geleden, is Dirk Blanchart een gerespecteerde naam in het Belgische rockwezen. De enige Luna Twist langspeler uit 1982, ‘A Different Smell From The Same Perfume’ en zijn eerste soloplaat, ‘Europe Blue’ uit 1985, toonden dat ten voeten uit: Dirk is een vakman, maar tegelijk een zoeker, op de uitkijk voor creatieve uitwegen en met oog voor detail en zin voor afwerking.

 

Hoewel de tijden nog niet rijp waren om onze opkomende topbands uit de vroege eighties (denk bvb. aan TC Matic) ook de nodige omkadering te geven zodat ze ook in het buitenland konden opgemerkt worden (tien jaar later was dat met dEUS al een heel andere situatie) wist Dirk zich staande te houden door controle te houden op het hele proces van het muziek maken. ‘Blanchaert’, zijn echte achternaam, werd zelfs ‘Blanchart’ voor internationale doeleinden. Hij bracht met tussenpozen minutieus afgewerkte platen uit, maar was bovendien te vinden in een reeks goed doordachte vormen van samenwerking (o.a. met bassist Vincent Pierins in Monobird dat in 2002 op het Sonofab-label van Dirk het merkwaardige ‘Icon-O-Mix’ uitbracht) Hij ontpopte zich parallel tot een gegeerd producer: Elisa Waut, Kloot Per W, Sois Belle, Lenny & De Wespen, Hans Mortelmans, Aardvark, Les Øffs en Hannelore Bedert zijn maar enkele van de artiesten die op zijn diensten beroep deden.

 

Diverse radiohits (bij gebrek aan massale verkoop) en de rol van think tank in de Belgische rock vervolledigen dit portret in a nutshell. Wie hier een auditief beeld van wenst, kan zich best de dubbele verzameling ‘Beats And Ballads 1980-2005’ aanschaffen. En voor hen die graag vergelijken, nog dit: tijdens de pauze zei iemand ons dat Dirk een gelijkaardige rol vervult als Daniel Lanois. Dat is goed opgemerkt. Wij denken dan weer aan de invloedrijke duivel-doet-al T-Bone Burnett, alle verhoudingen in acht genomen natuurlijk. Sinds een jaar of zes is het echter vrij stil rond de Drongenaar. In het voorjaar was er eindelijk nog eens een nieuwe single, ‘Greenback Dollar’, maar dat was ons compleet ontgaan. Wat wil je ook? Nu de ‘onafhankelijke’ radio alleen nog maar de abjecte schijfjes van een handvol majors promoot, moet je al nachtwerker zijn om nog eens iets anders te horen (voor ons is het wat radio betreft overigens al ver voorbij closing time en is het tijd voor de palliatieve zorgen) Het was dus uitkijken naar wat Dirk zou serveren op zaterdag 27 december in Arscene…

 

Al was het lang tijd zoeken naar vertrouwde gezichten, het was snel duidelijk dat dit een druk bijgewoond concert zou worden. Het is uiteraard verheugend vast te stellen dat Arcene door zijn breed programmeren telkens weer andere toeschouwers lokt: zelfs na meer dan vier jaar intens inrichten zijn er nog cultuurhongerige mensen uit de directe omgeving voor wie Arscene een blinde vlek is. Concerten als dit helpen gelukkig die blind spot weg te werken. Gaandeweg ontwaren we toch een paar stamgasten, maar ze zouden een minderheid blijven. We vernamen dat Dirk Blanchart ‘oud en nieuw’ zou brengen. Hij bereidt immers momenteel een nieuwe cd voor en tussen de vele oude nummers zaten er nieuwkomers, waar wij gewillig proefkonijn mochten spelen. We waren vlak voor het optreden zo stout om te polsen of onze favorieten ‘Vertigo Blues’ (uit ‘Blow’, 1992) en ‘Fool Yourself Forever’ uit ‘Europe Blue’ aan de beurt zouden komen. O jawel, Dirk was zowaar van plan geweest om hiermee van wal te steken. ‘Vertigo Blues’ bleek de geschikte ijsbreker, een eigen nummer maar in oude stijl, met een zittende Dirk op akoestische gitaar en met een foot drum om onopvallend het ritme aan te geven.

 

Fool Yourself Forever’ dompelde ons onder in een behaaglijk bad van herinneringen, al geeft de tekst behoorlijk hard af op de ‘geliefde’ die de ik-persoon in de song heeft laten zitten… Er komt zelfs kwaadaardige voodoo aan te pas. Maar ook als dat niets uithaalt, komt loontje uiteindelijk om zijn boontje: ‘Someone will hit you one day, someone much stronger than me’. Er zit ook enige zelfspot in, maar dat kan je niet afleiden uit de zoetgevooisde klanken en het leuke ritme van één van de beste Engelstalige songs ooit in onze natie ontstaan. Dirk herinnert eraan dat de LP sinds 2012 ook als cd te verkrijgen is. Hoewel haast dertig jaar oud, is de muziek nog springlevend, al speelt hij vanavond verder niks uit ‘Europe Blue’. Hoewel het niet te merken valt in de uitvoering worstelt Blanchart vanavond danig met de naweeën van een blijkbaar bijzonder zware verkoudheid. We vermoeden dat het concert voor hem een beproeving wordt… maar dus niet voor ons. Voor ‘Wish’ (uit ‘Mama Luba’, 1990) omgordt hij de elektrische gitaar en staat hij recht, een ritueel dat zich steeds weer in de twee richtingen zal herhalen. ‘Devil In Town’ volgt en dan, nog steeds elektrisch, is het de beurt aan ‘Personal Jesus’ van Depeche Mode.

 

Niet meteen zijn lievelingsgroep, bekent Dirk, maar deze song uit ‘Violator’ (1989) scoorde als single van ‘Pêche Démodée’ zoals de band soms oneerbiedig en zelfs onterecht werd en wordt genoemd. Het nummer werd nr. 368 in ‘The 500 Greatest Songs Of All Time’ van Rolling Stone, werd eindeloos gecoverd en kreeg zijn ultieme bekroning toen Johnny Cash (en producer Rick Rubin) het zetten op ‘American IV: The Man Comes Around’… Dirk hoeft zich dus niet te schamen om de songkeuze, en evenmin om de versie ervan. Dirk ontmoette ooit Tom Rush, de songschrijver van het volgende nummer. Die zei dat er toen al 107 covers van waren! Men raadt dat het gaat om ‘No Regrets’ dat ook in de uitvoering van Blanchart (op ‘Mama Luba’) veel airplay kreeg. Ook vanavond beklijft de evergreen. ‘Pre-Millennium Friend’ is een stuk jonger: het komt uit ‘Pretty Dark Album’, zijn voorlopig nog laatste cd (2006) Nog jonger is de single uitgebracht dit voorjaar, ‘Greenback Dollar’, in oorsprong een hit uit 1963 van The Kingston Trio (vooral bekend door hun uitvoering van murder ballad(Hang Down Your Head) Tom Dooley’) In dit nummer komt ook de voettamboerijn te pas, al heeft het ding de nare gewoonte weg te lopen…

 

Loftrompet’ is, zoals de titel suggereert, afkomstig van de Nederlandstalige plaat ‘Schietstoel’ uit 1998 (daar brengt hij in het tweede deel ook ‘Zotte Morgen’ van Zjef Vanuytsel uit) Hierin neemt Dirk met de nodige doel treffende woordspelletjes ‘wraak’ op de critici die al te gemakkelijk oordelen en veroordelen, zonder dat de betrokken muzikant-schietschijf wederwoord heeft. U begrijpt dat we hierin verder onschuldig pleiten en ons kritsich blijven opstellen, wat is dat nu! Dan toch nog een nieuw nummer om deel één af te sluiten: ‘Better Let Go’ laat het beste verhopen voor de komende cd. Na de pauze opent Dirk met een andere classic: ‘Letter To Alex’ (uit ‘Blow’) Dirk ‘verklapt’ dat de song een echte cassette-brief was verstuurd naar vriend Alex in New York. Eén reflectie wille we u niet onthouden: ‘…the songs are Godgiven, fallen in my lap… If the songs are Godgiven, should I give them back’. Fel gaat Dirk te keer in traditional ‘Gallow’s Pole’ (in wezen ook een murder ballad) dat zowat iedereen in de eerste plaats kent van ‘III’ van Led Zeppelin. Ook Dirks versie leunt daarbij aan. We krijgen weer een nieuwe en best meezingbare deun, met een titel geïnspireerd door de TV-serie Californication: ‘If my wife knew what makes me horny, she would kill me’. Nou!

 

Drie jaar geleden dacht Dirk aan een WOI tribuut. Nu we elke dag in 2014 belegerd werden met documentaires, muziekprojecten, vieringen en herdenkingen, is hij blij dat het project niet uit de startblokken kwam, maar hij houdt er toch het fijne ‘In Between Battles’ aan over. Behoorlijk verrassend is het volgende, een versie van de instrumental die de eerste Fleetwood Mac, de zuivere bluesband van Peter Green, eind 1968 de hitparade in katapulteerde: ‘Albatross’, voorzien van een eigen tekst: ‘Life is simple, if you know how to live, if you know how to love’. Het nummer klinkt niet helemaal zoals het moet, maar dat heeft te maken met de ouderdom van de gitaar, meer bepaald de nek. Toch zien we brood in deze interpretatie. We hopen dat Dirk deze ‘Albatross’ ooit weer doet vliegen… Na ‘Zotte Morgen’, toch één van de strafste songs ooit in ons taalgebied gepend, komt een andere blijver uit zijn repertoire: ‘Building An Empire’. Dirk verklapt de totaal onvermoede oorsprong ervan: op wandel in Corsica, wordt zijn aandacht plots getrokken door een a capella koor van een veertigtal heren. Wie de Corsicaanse polyfonie kent (I Muvrini, A Filetta, Canta u Populu Corsu…), weet wat voor een diepe indruk dat kan nalaten! Met vermoedelijk heel wat minder zangkwaliteiten zingt dit publiek o.l.v. Blanchart het refrein enthousiast mee.

 

It’s About Time (That The Future Begins)’ (uit ‘Mind Surfin’’, 1995) sluit af, maar al heeft ie het lastig, we laten de man niet zomaar teruggaan naar Tronchiennes (Drongen heeft een Franse naam overgehouden uit de tijd dat het een villegiatuur was van les Gantois riches): ‘Love Is For Lovers’ schreef hij na de orkaan Katrina die zo lelijk te keer ging in New Orleans in 2005 (‘Pretty Dark Album’) en afsluiten doet hij met een passende hats off voor James Newell Osterberg, alias Iggy Pop (en allicht ook voor David Bowie) met ‘The Passenger’, waarin we in de ‘la la la’s weer mogen doen alsof we kunnen zingen. Zingen, dat kan Dirk zeer zeker wel, gitaar spelen ook, songs schrijven, covers kiezen en wat al nog… T-Bone Blanchart! Ondanks de hardnekkige virussen en de hitte onder de spots kwam hij dat hier in Arscene nog eens demonstreren, wat, zoals gezegd, een onvergetelijk kerstcadeau werd: de reuzenstrik hangt bij wijze van maretak al boven onze voordeur!

 

Antoine Légat (30 12 14)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s