FERNANT ZESTE, Drama, FZJS003.

Ook op rootstime.be

In december 2010 begon het openbaar leven van Fernant Zeste (met een –T graag) Fernant Zeste is de alias van Jonathan Scheerlinck die het theater (tijdelijk?) de rug toekeerde en het nodig vond ons kond te doen van zijn dagelijkse sores, of, zo u wil, zijn persoonlijke rotzooi, dan wel getoonzet, op smaak gebracht met stem en elektrische gitaar, bestrooid met toefjes country, rock of blues. Fernant/Jonathan was zo verstandig dat te doen vanonder de vleugels van mensen waar hij naar opkeek. Vermits Zeste, afkomstig uit Welle, opereert vanuit Gent, leerde hij de stiel door veel op te treden met collega singer-songwriters als Bruno Deneckere en Tiny Legs Tim. Al snel (november 2011) liet de man met de imposante baard zijn eerste pennenvruchten op de argeloze toehoorder los via ‘Live At De Loge’, De Loge zijnde een singer-songwritervriendelijk café in de Anonciadenstraat te Gent, zoals Lieven Tavernier die vermeldt in ‘De Fanfare van Honger en Dorst’ (sindsdien is er elders in de stad ook een Club De Loge bijgekomen als concertruimte)

 

We ontmoetten Fernant in de periode van de eerste release en mochten sindsdien bevoorrecht getuige zijn van zijn groeiproces. Het bleek dat hij een bijzondere voorkeur had voor Dan Auerbach (de helft van The Black Keys), wiens songs hij graag covert. Er zijn slechter rolmodellen denkbaar, zeker als je daar nog een R.L. Burnside en een John Spencer bij schuift. Al hadden we nog onze reserves over stijl en uitvoering in dat prille begin, er gebeurde altijd ‘iets’ als hij optrad en we hadden ook al snel door dat Zeste een deftige song kon neerpoten. Zo is de post-love song ‘Snowblind’ een uitgesproken lieveling geworden onder de fans. Het was een nummer dat hij opnieuw opnam voor zijn tweede full cd, een studioplaat ditmaal (*) Voor deze ‘Polaroids’, uitgebracht in februari 2013, deed hij beroep op een vrij ruime ploeg: naast Bruno Deneckere vinden we o.a. Ries De Vuyst en Nils De Caster. Teun De Voeght speelde diverse instrumenten en assisteerde Fernant bij de productie en ook Sarah Leuridan, zelf een sterke singer-songwriter, draagt haar steentje bij, met backings (en in één song met piano).

 

Die twee laatste vermelden we omdat ze op de nieuwe cd weer present geven. Teun doet opnieuw de co-productie, speelt bas, drum, percussie en orgel en Sarah doet de harmonieën, tezamen met Antje Cochuyt en Kimberly Claeys, de zangeres van Little Kim & The Alley Apple 3. De songschrijver en gitarist van die band, Tom De Poorter, vervolledigt de ditmaal meer beperkte ploeg van zes. ‘Drama’ heet die ‘cruciale derde’ en die vinden we een dramatische stap voorwaarts. Niet dat Fernant nu een vrolijke Frans geworden is, want zoals de titel aangeeft, leeft hij nog steeds in de boulevard of broken dreams en dan nog at the dark end of the street. Maar hij heeft het songschrijven intussen in de vingers en weet met de juiste mensen de juiste sfeer op te bouwen, een tranendal, waarin zijn overpeinzingen goed gedijen. Het gitaarspel en de lap steel van Tom, de laagjes orgel van Fernant en Teun, de fijntjes uitgewerkte koortjes maken dat ’Everything I do seems to turn blue‘ bewaarheid wordt.

 

Die zinsnede komt uit het sterke ‘Blue’, dat Fernant al geruime tijd op het net gezet had als teaser voor ‘Drama’. Het blijkt dat die song geen uitschieter naar boven is, maar zich in het gezelschap bevindt van al even beklijvende plakjes verdriet: ‘In The Dark’ en ‘Cinema’ bij voorbeeld, die ‘Blue’ omsluiten. Auerbach en Neil Young hebben een positieve invloed gehad op het ontstaan van ‘Goldmine’, dat live vermoedelijk knalt, want dat doet het al op de cd. Iets gelijkaardigs kan gezegd van het van een heavy riff voorziene ‘All Night Long’, dat door het van orgel voorziene tussenstuk plots niet meer zo stoer lijkt. Zijn ontmoeting met ‘Lenore’, song die tussen ‘Goldmine’ en ‘All Night Long’ geprangd zit, begint dan wel met zorgeloos gefluit, maar heeft sporen nagelaten in Fernants kwetsbare gemoed. Een embryonale vorm van berusting klinkt doorheen het hartverscheurende afscheid in het zuurzoete ‘Never Again’, voor ons het hoogtepunt van ‘Drama’: ‘I never want to see your face again’ klinkt het, maar we weten wel beter.

 

Kortom, een vuller vinden we niet, ook niet het nog niet vermelde ‘Five Minutes’, de desolaatheid in hoogsteigen persoon: elk van de tien songs overtuigt op zich maar heeft bovendien zijn precieze plaats in het geheel. Zo is het misleidend (vr)olijke ‘The Romp’ (let op wat de meisjes zingen en de flatliner waarmee dit eindigt!) niet toevallig de ouverture en vormt ‘Behind Bars’, met zijn ‘chain gang’ gesteun, het sluitstuk. Met ‘Drama’ landt en belandt Fernant Zeste bij de grote mensen, vindt hij aansluiting bij zijn geliefde Gentse helden. Nu nog de rest van de wereld, al moet dat niet noodzakelijk gepaard gaan van een gebroken hart, dat hopen we, heu, van harte…

 

Antoine Légat.

 

(*) voor de studioversie van ‘Snowblind’ zie https://www.youtube.com/watch?v=o4IsvNenn8c.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s