Derek & Band met het jubileumprogramma ’25 Jaar!’, gekoppeld aan de cd-presentatie van ‘Onder de Wolken’ in het Cultuurcentrum Evergem Stroming te Sleidinge (Evergem) op donderdag 13 november 2014: ‘Dit ‘jubileumconcert’ toonde vooral dat Derek één van onze beste singer-songwriters is, die bovendien in drie talen zinrijke teksten en verhalen kan schrijven en zijn nieuwste ‘Onder de Wolken’ geeft aan dat hij nog lang niet uitgezongen is: er kunnen nog flink wat jaartjes bij’

Zie ook Rootstime!

Een kwart eeuw zit Dirk Dhaenens al in de muziekwereld. De man uit Gavere ontdekte de muziek o.a. via Johan Verminnen, maar het waren Bob Dylan en de rock-‘n-roll die hem ertoe aanzetten zijn kans te wagen in de muziek. Als Derek vond hij zijn draai in Gent. In 1989, dus 25 jaar geleden, verscheen de eerste full LP/cd van Derek & The Dirt in een productie van de onfortuinlijke Thé Lau van The Scene. De toekomst zag er goed uit in het toenmalige voor de Belgische rock gunstige klimaat. Met ‘Oh By The Way’ uit die eerste maakte D&TD meteen een klassieker. Drie cd’s en vijf jaar later was het echter over met de band. Dirk ging verder met pianist Yves ‘Vis’ Meersschaert, die in het laatste jaar D&TD vervoegd had. Er kwamen drie cd’s van Derek & Vis met ertussenin o.a. ook een toer met Pilgrim en een toer met Herman Brusselmans.

 

Met ‘Cabaret Sauvignon’ zetten Derek & Vis de stap naar het Franstalige werk en het speelse ‘Petit lapin’ werd een stevige radiohit én een blijver in Dereks repertoire. Derek & Vis hield op te bestaan, maar Yves zou de rechterhand van Derek blijven. In 2002 maakte Derek ‘The Palace Of Love’, de eerste van de cd’s onder eigen naam. Het was ook het jaar dat Gentse gelegenheidsgroep Het Gespuis van zich liet spreken: dit amalgaam bracht lieden als Lieven Tavernier, Bruno Deneckere, Nils De Caster en even ook HT Roberts bijeen. Weer zette Dirk een grote stap, want voor Het Gespuis schreef hij werk in het Nederlands, wat te horen valt op de enige cd die Het Gespuis in 2003 uitbracht, ‘Het Huis van Het Gespuis’, intussen een collector’s item, net als de platen van D&TD.

 

Een reeks heel fraaie platen volgden, telkens met muzikanten uit de ‘pool’ die Derek over de jaren heen had opgebouwd en telkens met een of meer nieuwe namen: ‘Night Nurse’ (2003), ‘The Waiting Room’ (2005; de enige volledig solo ingezongen en -speelde plaat), ‘In The Red River’ (2006), de Franstalige ‘Ca va mon ami’ (2008)… 2009 is het jaar van Trio Ginsberg (met Paul Couter en Rony Verbiest), van Les amis de Derek, wat uitmondde in de nog elk jaar op de Gentse Feesten gepresenteerde ‘Place Musette’, waar artiesten van allerlei slag in onuitgegeven combinaties Franse liederen brengen, en 2 Numeros, samen met boezemvriend Bruno Deneckere met wie hij zich als een ‘muzikale kleuter’ gedraagt… tot groot jolijt van de fans. 2010 brengt de eerste Nederlandstalige plaat, ‘Lila Cortina’, voorlopig nog vertalingen van eigen werk vanaf 1989 tot dan. Samen met Bruno en Nils De Caster herneemt Derek de Dylan Tribute die een eerste maal was doorgegaan in 1991, toen Baawb 50 werd. Deze tributes brengt het trio sindsdien elk jaar, telkens met een andere thematiek en invalshoek. Met violiste Maria gaat hij scheep voor ‘Het Wonder is volbracht’ (2011) In 2012 volgt ‘De Banneling’, in 2013 maakt hij met accordeonist Rony Verbiest de duo plaat ‘Tingeling’. Het is een hele boterham. Op al die platen volgen tournees. Eén constante in deze producties dat hun kwaliteit omgekeerd evenredig is met de belangstelling die de nationale pers en zenders betonen voor Dereks werk. Maar loontje komt ooit nog wel om zijn boontje…

 

Bewust hebben we een heleboel projecten en samenwerkingsverbanden binnen en buiten de muziek weggelaten omdat ze in dit jubileumprogramma geen rol spelen. Maar het concert in Cultuurcentrum Evergem Stroming, zoals het CC van Sleidinge tegenwoordig heet, op donderdag 13 november, refereerde wel aan en citeerde uit de meeste van de vermelde periodes en platen. De keuze uit het oudere werk kwam trouwens niet van Dirk zelf, maar van… zoon Vito Dhaenens, die een uitgesproken mening heeft over welke songs in de loop der jaren van tel waren. Het gaf in elk geval een frisse kijk op het repertoire van zijn vader. Vito speelt bovendien voor het eerste piano op de recente cd maar had ook een inbreng in de groei van de songs, zo liet een apetrotse vader ons weten. Ouwe kompaan Yves vergenoegde zich ditmaal met het bespelen van het orgel en deed de productie van de cd in zijn eigen Gentse studio.

 

Tussen deze dwaaltocht doorheen het verleden in speelde het gezelschap ook de meeste songs uit de brandnieuwe cd ‘Onder de Wolken’, waardoor dit concert meteen ook de officiële cd presentatie werd. Derek had de cd al enkele dagen eerder ‘voorgesteld’, althans enkele songs daaruit, in de eigen gemeente Hansbeke, meerbepaald in de wachtzaal van het door de aanleg van twee extra sporen naar Oostende (voor de Thalys moet alles wijken) ter dood veroordeelde station. De muzikanten van de cd (op één na toch) speelden in dat zaaltje voor een groot aantal dorpsgenoten van Dirk, een akoestische versie van de songs. Dit gebeurde voor en na een voorstelling, verzorgd door Koen & Laura Degroote, die in het niet meer als station gebruikte gebouw tot aan de afbraak mogen wonen: zij becommentarieerden dia’s die ze maakten op hun 8 maanden durende fietstocht die hen van Hansbeke naar Vladivostok voerde, doorheen zovele voormalige sovjetrepublieken. Dat werd overigens een boeiende presentatie van voor ons allen eigenlijk totaal onbekende werelden, een cultuurschok verzacht met veel fijne humor en een goedgevulde bar met vodka en andere versnaperingen.

 

Het CC liep niet gans vol voor dit ineengevlochten dubbelluik, maar we merkten toch muzikanten, medestanders en vrienden op uit elke periode van Dereks loopbaan. Op toneel stond de hele band van ‘Onder de Wolken’. Naast Yves is ook Mario Vermandel (de hier uitsluitend elektrische bassist, woonachtig in… Bassevelde) een veteraan van menige veldslag. Idem voor drummer Luc Van den Bosch, all the way from Namen. Yves verruilde geregeld het orgel voor de piano van Vito, als die op akoestische gitaar overschakelde. Gitarist Hans Van Oost en Marie-Anne Standaert, bugel en trompet, zijn eigenlijk jazzmuzikanten en allebei toppers op hun instrumenten, maar maken geregeld de overstap naar andere genres (zo zit Marie-Anne in de bloeiende lindy hop sien, getuige de uitstekende cd ‘The Hop-sh-Bam Connection’) Derek zelf houdt het op zang en akoestische gitaar..; en was niet spaarzaam met zijn commentaar op de songs.

 

Met ‘In haar Plooi’ (weer eenvoltreffer, vinden we zelf), ‘Zoetste’ en ‘Er is geen Weg terug’ horen we meteen al de drie beginnummers van ‘Onder de Wolken’. Maar met nummer vier ‘Rosie’, één van de bekendere nummers van D&TD, keren we abrupt terug naar 1991. ‘Je leeft’ komt dan weer uit ‘De Banneling’. Tussen de daaropvolgende nieuwe nummers, is er eentje dat speciaal de aandacht trekt: ‘De Mama’s en de Papa’s’ heeft niets te zien met de bekende Californische band, wel met een familie stoeiende zeezoogdieren die Dirk spotte toen hij met de overzetboot van het overdrukke Tenerife naar het rustige Gomera voer. Vaak zijn het zulke onvoorziene en speciale ‘ontmoetingen’ die aanleiding geven tot songs: verderop krijgen we bvb. ‘Morphée’ (in Franse versie maar Derek maakte over de jaren uitvoeringen in drie talen), dat zijn inspiratie vond onderweg naar een concert in Oost-Europa. Die geschiedenis uit de doeken doen zou ons hier te ver leiden, maar is de moeite om te achterhalen!

 

In het eerste deel krijgen we ook ‘Sandblast’, het enige nummer vanavond uit ‘Makin’ Water’, een cd waar we  nog iets van hadden willen horen (‘Come With The Night’), maar met 25 songs was dit vanzelfsprekend al een bijzonder uitgebreide set. Verder is er ‘The Loner’ waarin Derek één van zijn grootste helden vermeldt, schrijver Charles Bukowski. Afsluiten doet hij met tour de force ‘Oui je t’aime’, de briljante opener van ‘Ca va mon ami’, misschien wel de strafste song die hij ooit maakte, een wereldhit in een rechtvaardiger bestel. In 69 werkwoorden beschrijft hij de liefde. De muziek sluit goed aan op de prachtige tekst, wellicht geen sinecure om die te debiteren, maar Dirk legt er ook vanavond weer zijn ziel in… Kippenvel! ‘Je t’surprends, je t’soulève, je t’accueille, je te flanque, je te détends, je t’affaiblis, je t’encense, je t’expose, je t’encercle, te t’écoute… je t’écoute… oui, je t’aime!’ Hierna kan enkel pauze…

 

Deel twee start met die andere kraker: ‘Oh By The Way’ oogst vanzelfsprekend herkenningsapplaus. Al is dit geen rockband à la D&TD, de uitvoering gaat het combo goed af. Herkenning valt ‘Woman Ideas’ dan weer niet te beurt, want het zit wat verscholen op ‘Night Nurse’. We hadden hier het ietwat ondeugende titelnummer verwacht, maar Vito verrast ons met deze fijne neus en keus. ‘X-Mas Without You’ komt uit ‘In The Red River’: opnieuw worden we op het verkeerde been gezet… en zo is dat goed, want hoe komt dat we zelf niet op die song waren gekomen?! Een rustpunt vormt het zalige ‘Wonderful Rainy Day’ uit ‘The Waiting Room’, de fameuze soloplaat. De band verlaat daarom het toneel maar Dirk lat toch één muzikant toe: ‘Dat nam ik alleen op… Voor één keer mag Yves vandaag op piano meespelen’ Het daaropvolgende lied, nummer zeven in het tweede deel, is andere koek: ‘Tot jouw in Memoriam’ krijgt een bijzonder potige, funky en smeuïge uitvoering dat het volle potentieel toont van song én band. Volgens onze bescheiden mening ‘Tot jouw in Memoriam’ (uit ‘De Banneling’) de sterkste uitvoering van alle songs van de avond.

 

Wat volgt is een uitgekiende finale: ‘Petit lapin’ zorgt zoals verwacht voor ambiance, ‘Zusje’ ontroert nog immer (komt er ooit een ‘best of’ dan mag dit pakkende lied niet ontbreken) Het rockende ‘Onder Stroom’ is de vertaling van ‘Why I’m On The Run’, al een vaste klant bij optredens van in de tijd van ‘The Palace Of Love’, dat, zoals Dirk ons preciseert, is opgenomen in de studio van Lange Polle, die zich nu Monsieur Paul laat noemen en nog altijd bast bij het razend populaire rocktrio Triggerfinger. Slechts één song kon, voor wie Dirk een béétje kent, in aanmerking komen als afsluiter, het zacht swingende ‘Simona’, dat hij voor zijn moeder schreef, wat ze blijkbaar hogelijk gewaardeerd heeft. Ook de twee bissen zijn enigszins ‘out of the box’ gedacht: ‘Ca va mon ami’ zal het enige nummer blijken uit de cd met violiste Maria. Dit nummer is Nederlandstalig en staat dus niet op de Franstalige cd met dezelfde titel… Behoorlijk Dykaneske move, als u ’t ons vraagt! We vroegen ons af wat de tweede zou zijn… De twee brokken onversneden poëzie ‘Rainbow’ of ‘Milkwhite Morning’? ‘Ik wil nog wel met jou’? ‘The Road That Swings’? Het broeierige ‘Bloodstain Partout’? Het hilarische ‘Merci Saint Nicolas’? ‘Si je voulais bien‘ (reggae vertaling van ‘Only If I Wanted To’ van Bruno Deneckere)? ‘Salvador’? Men merkt: er was nog gerust materiaal voor een tweede avond! In plaats van al dat lekkers, krijgen we ‘Als het Licht komt’ uit ‘Onder de Wolken’. Ook niet mis!

 

De voorbereidingstijd voor het concert was bijzonder kort: Derek noemde deze avond zelfs de ‘tweede repetitie’! Tevoren had de band dus maar één keer in volle getalsterkte kunnen oefenen. Dat zal allicht geen probleem gevormd hebben voor de songs van de nieuwe plaat, maar bij het oudere werk was zoiets riskant. De ervaring van deze mensen loste dat probleem op: de modale toehoorder zal zelfs niets gemerkt hebben. Bovendien waren de solo’s van Yves, Hans en Marie-Anne om duimen en vingers af te likken.

 

Al bij al was het een genietbare en zelfs leerrijke avond (Dirk leerde ons allen zowaar Sándor Márai kennen, Hongaars schrijver, overleden in 1989 maar springlevend dank zij boeken als ‘Gloed’!), geserveerd door een uitstekende band en een straffe frontman. Wat ons opviel: heel wat mensen die slechts één zijde van Dirks songschrijverij kenden, werden aangenaam verrast door zijn veelzijdigheid. Dit ‘jubileumconcert’ toonde vooral dat Derek één van onze beste singer-songwriters is, die bovendien in drie talen zinrijke teksten en verhalen kan schrijven. En zijn nieuwste ‘Onder de Wolken’ geeft aan dat hij nog lang niet uitgezongen is: er kunnen nog flink wat jaartjes bij. Nonkel Bob uit Minnesota zou heel fier zijn op zijn adept.

 

Antoine Légat (21 11 14)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s