DYLAN TRIBUTE (DEREK, Bruno DENECKERE & Nils DE CASTER) in Arscene te Hansbeke op vrijdag 10 oktober 2014: ‘De sfeer van ‘Ain’t No More Cane On The Brazos’ zou, ondanks de wisselende tempi, benaderingen en stemmingen, heel de set blijven hangen of genoeglijk weerkeren als in de bedding van een weldoende rivier. De finale mocht dan klassiek zijn, het was lekker thuiskomen na een reis vol ontdekkingen en verrassingen’

Staat ook op Rootstime!

Toen Bob Dylan op 24 mei 1991 vijftig werd hadden de Gentse rockers Derek (van Derek & The Dirt), Bruno Deneckere en Nils De Caster (van de Pink Flowers) in de stroom van tributes die toen op gang kwam, de idee om een hommage te brengen aan hun jeugdheld en rolmodel. Dat optreden in het Gentse muzikantencafé De Caruso leek een eenmalig gebeuren te blijven. Maar in 2009 nam het drietal, intussen gerijpt in tal van groeps- en soloprojecten, de draad weer op: Dylan had intussen nog een paar parels aan zijn kroon toegevoegd en de drie fans beseften dat het geheugen van de mensen kort is. Hoog tijd voor een soortement ‘greatest hits’, even aangenaam om te aanhoren als informatief opgevat voor leek én kenner.

Dat viel zo goed in de smaak dat men besloot van de Dylan Tribute een jaarlijkse traditie te maken, op en rond de verjaardag van de heer Robert Zimmerman. Liever dan elk jaar hetzelfde nummer op te voeren opteerden de drie ervoor om er elk jaar iets anders van te maken, een set gebouwd rond een min of meer vastliggend thema. In 2010 was ‘Planet Waves’ (LP uit 1974) het centerpiece, in 2011 voor Baawbs zeventigste verjaardag werd ‘New Morning’ (1970) in het zonnetje gezet, in 2012 kwamen ‘The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991’ in het vizier. In 2013 was de werktitel ‘Under The Dylan Sky’, al was Dylans minder geslaagde ‘Under The Red Sky’ (1990) geenszins de inspiratiebron. De titel verwees naar de invloed die Dylan uitoefende op andere artiesten, die dan ook uitgebreid aan bod kwamen.

De idee van ‘Under The Dylan Sky’ was bij lange na niet uitgeput, dus besloten Derek, Bruno en Nils dit verder uit te spitten in 2014. Maar er was een stoorzender genaamd ‘Broken Circle Breakdown’: Nils De Caster was de enige muzikant om de overgang te maken van het theaterstuk van Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels naar de film van Felix Van Groeningen, en omdat de prent kanshebber was op een fel begeerde Oscar, besloot men die periode open te houden, ingeval… Zoals men weet, liep dat mis, jammer maar helaas. De tribute was ondertussen al verhuisd naar het najaar. Voor de rest blijft alles bij het oude, in de zin dat de drie al lang niet meer moeten bewijzen dat ze alle drie kunnen zingen en spelen, dat ze het werk van de maestro in de vingers hebben en dat ze een brede kennis vergaarden over diens leermeesters en volgelingen. Geen wonder dat men het in Arscene eens te meer een toevloed van jewelste was, en wellicht overal waar de hommage plaatsgrijpt. Dat is dan goed gegokt van dit trouwe publiek, was deze ‘Under The Dylan Sky’ was eens te meer een voltreffer.

Een start die zowel indrukwekkend als vertederend werkte: met traditional, eigenlijk southern prison work songAin’t No More Cane On The Brazos’ (Alan Lomax nam het op in 1958, geen veldopname maar eigen versie) grijpt het trio terug naar de vroege dagen van Dylan, die de song geregeld live bracht (bootleg versies met opnames in The Gaslight Café) De Dylanoloog (en niet enkel die) denkt dan natuurlijk aan de versie die Dylan maakte met The Band en in 1975 uitbracht op ‘The Basement Tapes’ (de opnames daarvan dateerden al van 1967) Derek, Bruno en Nils brachten de song in beste The Band traditie, met een driestemmig en een heerlijke zoem. De sfeer van deze uitvoering zou, ondanks de wisselende tempi, benaderingen en stemmingen, heel de set blijven hangen of als in de bedding van een weldoende rivier weerkeren.

Je komt niet enkel voor de songs van Dylan natuurlijk: de drie lochte Geinteneers weten van wanten. Bruno en Derek lossen mekaar af aan de elektrische bas en houden het voorts op de akoestische gitaar. Bruno doet daar occasioneel de smoelschuif bij. Nils is volledig zichzelf: met onvoorstelbare virtuositeit en muzikaliteit bespeelt hij de viool, de mandoline, de lap steel en een zeldzame keer ook de akoestische gitaar. De zang wisselen ze af, waarbij het nog eens (en wat mij betreft voor de laatste maal) gezegd moet dat niet alleen de erkende zangstemmen van Derek en Bruno indruk maken: Nils blijkt ook al een uitmuntend Dylanvertolker. Zo zingt hij zich op heerlijke wijze doorheen ‘Bury Me Beneath The Willow’ van The Carter Family (al zal Dylan zich allicht geïnspireerd hebben op de versie die Woody Guthrie ervan maakte)

Er is niet alleen de muziek, er zijn ook de commentaren die de songs plaatsen of van een achtergrond voorzien, of die verwijzen naar de songkeuze: ‘We hebben gezocht naar de song die Dylan opnam op onze eigen geboortedagen’, een invalshoek die verrassende resultaten opleverde. Er is uiteraard Bruno’s gortdroge en onnavolgbare humor, gevat inspelend op wat er gebeurt of wat er uit het publiek op hem afkomt. Soms lach je nog voor hij iets zegt, gewoon omdat je weet dat het er vlak op zal zijn. Maar de twee anderen zijn ook niet op hun mondje gevallen en zijn goed van de tongriem gesneden. Maar de drie hebben ook een eigen inbreng: zo schreven ze een song bij ‘The Tyger’, een archetypisch gedicht van William Blake uit diens ‘Songs Of Experience’ (1794), waar het tweede deel mee begint. Blake had een uitgesproken invloed op de jonge Dylan, maar het moet gezegd dat de Britse schilder en dichter een grote indruk naliet op de muziek (van U2 tot M. Ward) en op andere hedendaagse kunstvormen.

Hoewel elke song een schat aan informatie herbergt, die bijdraagt tot een beter inzicht in Dylans werk en dat waarin zijn invloed geldt, willen we het genot van het ontdekken niet geheel verbrodden en dus houden we het overzicht summier. Behoorlijk bekend is Dylans versie van de vaak gecoverde folk song ‘He Was A Friend Of Mine’ (nog te horen in de uitvoering van Willie Nelson in ‘Brokeback Mountain’!) De drie spelen deze song expliciet om Sus, een gemeenschappelijke vriend, te herdenken die kort geleden overleed. Het pakt, maar de song is amper gedaan of daar is de ontlading al met het frivole ‘Tweedle Dee Tweedle Dum’, waarin Dylan badineert op de twee figuren uit een Engelstalig kinderliedje en boeken van Lewis Carroll (het is de opener van Bobs zeer geprezen ‘Love And Theft’ uit 2001) met spitse verzen als ‘They’re going to the country, they’re going to retire / They’re taking a streetcar named Desire’ (naar de prent van Elia Kazan)

De volgende song is een waar hoogtepunt: ‘All Along The Watchtower’ was een enigszins verborgen parel op Dylans op ‘John Wesley Harding’ (1967), maar hij werd zo goed als dadelijk opgepikt door Jimi Hendrix die er een knal van een nummer van maakte, zij het na veel opnemen en schrappen, een lang gistingsproces. De tekst, met de beroemde openingszin: ‘There must be some way out of here, said the joker to the thief’, heeft liters inkt doen vloeien, analyses waar Dylans New Yorkse ontdekker, vriend en collega Dave Van Ronk brandhout van maakte. De tekst speelde zelfs een sleutelrol in de bizarre maar tot nadenken stemmende afwikkeling van de straffe sci-fi serie ‘Battlestar Galactica’! Ons drietal keert terug naar de oorspronkelijke versie, een verfrissende hernieuwde kennismaking met een nummer dat blijft intrigeren.

De vierde song na de pauze krijgt een mooie intro van Dirk Dhaenens, Derek dus, die zich herinnert hoe hij in 1978 het toen fonkelnieuwe album van Baawb mocht gaan kopen van zijn ma. Dat kon natuurlijk alleen maar ‘Street-Legal’ zijn (al bracht hij dat jaar ook verzamelaar ‘Masterpieces’ uit), het album dat toen een beetje door de mazen van het net viel na de succesplaat ‘Desire’, maar achteraf tot de betere Dylans blijkt te horen. We zijn niet verrast als Derek de knoert inzet die de LP opent, ‘Changing Of The Guards’. Tijd voor een paar invloeden die de meester onderging, eerst uit een ver verleden met ‘Lost On The River’ van Hiram King Williams, die we beter kennen als Hank Williams, de man die zowat op zijn eentje (so lonesome I could cry!) de country uitvond (*) Eens te meer zingt Nils de glitters van de hemel. Veel recenter is Warren Zevon, die in 2003 voortijdig aan zijn einde kwam door zijn liefde voor tabak. Tabak zullen we wel nooit hebben aan zijn songs en zijn levenswijsheid. Dylan is ook in dat geval: na Zevons verscheiden heeft hij vaak ‘Mutineer’ gebracht, de prachtige titelsong van het album uit 1995: opnieuw ontroering troef.

Weer ‘The Basement Tapes’ met ‘Open The Door, Homer’. Toen Bruno het levenslicht zag, ongetwijfeld als schreeuwlelijk, speelde Dylan een song van Little Richard, ‘’Slippin’ And Slidin’’. Maar het is het volgende lied waaruit de magie van de meester weer eens mag blijken. Nils kondigt ‘Blood On The Tracks’ aan als de plaat die de mensen Dylanfans als ‘de beste’ aanduiden. We krijgen een dot van een uitvoering van ‘Buckets Of Rain’, song die tussen kanjers als ‘Tangled Up In Blue’ en ‘If You See Her Say Hello’ wel eens vergeten wordt, maar niet moet onderdoen voor de prijsbeesten. Het is de ideale opstap naar de finale met ‘It’s All Over Now, Baby Blue’ en de bissen ‘The House Of The Rising Sun’ en ‘Hey Mr. Tambourine Man’, waarin de drie weer eens samen zingen in de beste Byrds traditie. Het is een klassieke finale, lekker thuiskomen na een reis vol ontdekkingen en verrassingen.

Antoine Légat.

(*) De song is ook de titel van een project met coryfeeën als Elvis Costello, Marcus Mumford en Rhiannon Giddens (Carolina Chocolate Drops) rond een doos met teksten uit 1967 die Dylan stomweg vergeten was en kort geleden herontdekt werd: ‘Lost On The River: The New Basement Tapes’. Teksten daaruit werden op muziek gezet. De productie lag bij T-Bone Burnett (die door Nils even terecht werd aangehaald als een hele grote meneer) en de cd komt op 11 november.

De komende tributes: 24 en 25/10 in De Vieze Gasten, Brugse Poort, Gent; 26/10 Keizershof, Turnhout; 01/11 Thalia, Baarlo (Nederland); 16/11: CC Leopoldsburg (telkens om 20 uur)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s