LEFFINGELEUREN 2014 in Leffinge (bij Oostende), dag één, vrijdag 19 september 2014: ‘Geppetto And The Whales, Intergalactic Lovers, Trentemøller en Magnus zorgen voor een ge(s)laagde start‘

zie ook Rootstime!

Traditioneel is Leffingeleuren (LL) het laatste echte openluchtfestival van de zomer, maar dat is lange niet het enige bijzondere aan dit driedaagse gebeuren in het hart van Leffinge, dorp dat bij Oostende hoort. Niet alleen sleept het een lange traditie met zich mee en is de locatie en de opzet in de loop der jaren niet noemenswaardig gewijzigd, maar vooral blinkt het uit door een uitgekiende programmering, die totaal niets te zien heeft met de doorsnee festivals die in Vlaamse dorpen en kleine steden welig tieren. Lokale cover bands en kleinere acts maken daar de dienst uit. Er is niets tegen een veredelde pensenkermis, want die heeft ook zijn functie binnen het culturele landschap, maar Leffingeleuren valt terug op een organisatie die in café en zaal De Zwerver buiten het zomerseizoen verstandig en met visie concerten inricht, die dikwijls ook een richtsnoer vormen en namen opleveren voor het festival. Leffingeleuren investeert vooral maar lange niet uitsluitend in de (indie)rock en doet dat avontuurlijk: naast gevestigde waarden, lokale acts en artiesten die omwille van eerder succes hier recidiveren, zoekt men naar nieuwe namen. Het zijn dezelfde namen die in een latere fase festivals bevolken als bijvoorbeeld het Brugse Cactus. Die formaties staan tijdens LL niet zelden in zaal De Zwerver, beperkter van omvang dan de grote tent aan de basisschool.

Er moet ons echter iets van het hart. Het lijkt wel of in onze gespleten maatschappij alles en iedereen uit mekaar aan het groeien is en dat is niet anders in het muzieklandschap. Zo is de kloof tussen rock enerzijds en anderzijds roots en blues met de jaren groter geworden, met een eerste breuklijn in de punkperiode, later door de grunge. De organisatoren van LL kennen die begrenzingen niet en programmeren alles wat een wissel op de toekomst kan zijn, ongeacht het genre, maar vermoedelijk door toevallige omstandigheden, beschikbaarheid en dergelijke, vonden we weinig rootsmuziek terug op this year’s LL. De Delta Saints vallen er zeker onder en een deel van het repertoire van de Trashcan Blues Collective en van Woods kan je als ‘rootsmuziek’ beschouwen. Het Zesde Metaal en singer-songwriter Tom McRae vinden zeker genade in de oren van vele Rootstimers. Anders dan bij het optreden van één hoofdact, waar de fan specifiek op afkomt heb je op een festival een wemeling aan bands, op LL nog meer dan elders. Je stelt je festival à la carte samen en je kan weglaten wat je niet ligt. Maar je kan er niet omheen: het gevolg is wel dat de meningen over één bepaalde act zeer sterk uiteen lopen. We beperken ons dan ook tot eigen indrukken, zonder enige claim dat ‘dit nu eens de waarheid is’.

LL2014 opende op vrijdag met Geppetto And The Whales, rijzende ster in de nationale indie rock. Hun cd ‘Heads Of Woe’ kreeg de handen op elkaar omwille van zijn kunstig, maar organisch opgebouwde songs met invloeden uit de folk en het vocale werk. We zagen ze al aan het werk en dit concert bevestigde het goede. Mooie uitvoeringen van onder anderen ‘Heads’, ‘1814’ en ‘Jonathan’ tonen dat ze nog gewonnen hebben aan podiumvastheid. We vingen op dat velen GATW geen typische opener vonden omwille van de relatieve complexiteit en ernst van de muziek, maar dat is voorbijgaan aan de inventiviteit van deze band. Veel ingewikkelder moet het wel niet worden, maar dat zijn zorgen voor de toekomst.

Intergalactic Lovers is wel een ideale festivalband. Gewapend met het nieuwste album ‘Little Heavy Burdens’ ging het kwartet ertegenaan alsof het de finale van de Rock Rally betrof. Een heel groot deel van de charme van de band ligt bij zangeres Lara Chedraoui, één brok positieve energie die het publiek perfect bespeelt. Ze zingt niet alleen prima, maar ze beweegt ook zeer bevallig. De manier waarop het publiek ‘Islands’ meezingt toont hoe populair de band is geworden. Maar wij bleven vooral achter met de bedenking dat IL songs schrijft die uitstijgen boven wat je verwacht van de doorsnee lekkere popband.

Een ontgoocheling bleek Amatorski in zaal De Zwerver. We hebben de band al in veel betere doen te horen gekregen. Een combinatie van het vergeefs zoeken van een richting (de cd ‘From Clay To Figures’ liet ons al op onze honger) met een gigantische off day. Na een weinig zeggend begin leken Inne Eysermans en kompanen even op weg om een groots concert af te leveren, maar een koppel wazige songs deden alles weer teniet. Er was ook geen enkele communicatie (en daarmee bedoelen we niet noodzakelijk bla-bla: je kan ook een band scheppen zonder één woord te zeggen!) Het overdadige gebruik van een stroboscoop aan het eind van de set hielp om zeep wat nog niet om zeep was. Het doet ons pijn zo streng te moeten zijn en vegen dit dan ook graag onder de mat, in afwachting van groots werk van Amatorski.

Deen Trentemøller is het lillende bewijs dat je moet opletten met vooroordelen. Er was en er is weinig kans dat een elektronische (dance) act onze favoriete muziek wordt, maar wat deze ervaren rat en zijn vijfkoppige band klaarmaakten in de tent van LL kan niet anders omschreven worden dan met ‘swingend en opzwepend’. Veel meer mogen en kunnen we niet zeggen omdat we niet alles zagen, maar de recente derde cd ‘Lost’ blijkt ook al een aanrader. Het gevolg was wel dat een aantal mensen het daardoor moeilijk hadden met de daaropvolgende ‘dance act’, niets minder dan Magnus, het samengaan van Tom Barman (dEUS) en techno-DJ CJ Bolland. Na tien jaar kwam er een opvolger voor het veelgeprezen ‘The Body That Gave You Everything’ (2003) en hit ‘Summer’s Here’. We moesten het zonder de hoge gasten (o.a. Tom Smith van de Editors, en David Eugene Edwards) van ‘Where Neon Goes To Die’ stellen, op gitarist Tim Vanhamel na. Een felle no-nonsense set later waren we eens verzoend met Tom en zijn collateral project. In het afsluitende ‘Summer’s Here’ maakte dEUS-bassist Alan Gevaert zijn opwachting.

De Nederlandse hiphoppers van The Opposites gaven hierna het publiek waarvoor het gekomen was. Opdracht volbracht, maar na het twintigste aansporing om te ‘SPRINGEN!!!’, meenden we dat onze missie ook volbracht was. Dag één was OK, al was het wachten op een revelatie en moesten we door de overlappingen in De Zwerver de intrigerende bands Hydrogen Sea, Robbing Millions en het Britse Lapalux missen.

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s