YUKO in Arscene te Hansbeke op zaterdag 13 september 2014: ‘Ging deze van weerhaakjes voorziene kruising van pop, post-rock en klassiek alle richtingen uit, dan was er toch één constante: Yuko brengt in welke gedaante ook altijd hartverwarmende muziek’

Lees ook op Rootstime, uiteraard met foto’s!

Vele concertorganisatoren openen het seizoen graag met een klepper om de trouwe klanten meteen weer te binden. Niks mis mee, uiteraard, maar Arscene doet het anders. De klappers komen nog in de volgende weken, maar het nieuwe werkingsjaar zetten ze in met… Yuko. Wie zegt u? Yuko? Ook wij knipperden even met de ogen, maar achteraf beschouwd hadden we ons beter geschaamd. Niet alleen omdat Yuko een revelatie bleek, ook omdat de formatie al drie cd’s achter de kiezen heeft, die de vakpers met enthousiasme inhaalde. En zelfs de TV heeft de muziek van Yuko ‘ontdekt’ (een song van hen werd, als we dat goed hebben, gebruikt als indicatief voor de VTM serie ‘Het Spreekuur’) Shame on us, dus… Zaterdag 13 september 2014 konden we dat goedmaken in een matig gevulde Arscene: we waren dus niet alleen met onze onwetendheid…

We kennen natuurlijk Yoko Ono, zij die zogenaamd The Beatles op de knieën kreeg als geliefde van John Lennon, en stripheldin Yoko Tsuno waardeerden we indertijd hogelijk. Een ‘yuko’ (‘voordeel’) is een bestraffing in een judowedstrijd, boven ‘koka’ (‘klein voordeel’) en onder ‘waza-ari’ (zeven punten) en de fatale ‘ippon’ (tien punten) Bovendien is Yuko een in Japan zeer vaak voorkomende voornaam, zoals ‘Anne’ of ‘Mieke’ bij ons. Maar daar heeft Yuko, de band, niets mee te zien… Wel met de Japanse instrumentale post-rockband MONO, zoals zanger en gitarist Kristof Deneijs uitlegt. MONO brengt muziek in de stijl van de beter bekende Mogwai of Godspeed You! Black Emperor. Kristof vond bij MONO de naam Yuko, al heeft ons onderzoekje naar die voornaam i.v.m. deze band niets opgeleverd. Belang heeft het verder niet, behalve dat de naam goed klinkt en staat voor boeiende pop/rock met een grillig karakter waarin de grootste verrassing nog de elementen zijn ontleend aan de ‘klassieke’ muziek, vooral de barok.

Yuko past dus bij de huisstijl van Arscene, dat graag buiten de lijntjes kleurt en dwars programmeert. Vaak zijn dat, wat het binnenland betreft en naast de occasionele gevestigde waarde, bands ontsproten uit de borrelende Gentse jazzscene, als Nathan Daems Quintet (overgegaan in Black Flower), WOFO, South Of The Border, De Beren Gieren, Too Noisy Fish en, op de rand met blues, The Rhythm Junks, over vocale groepen als Binti, Franstalige (Le Grand Bateau) of door wereldmuziek geïnspireerde combo’s (de bossa nova van Aqui Vem O Sol) tot knappe zangstemmen-met-background als Sarah D’Hondt, Lize Accoe of Martine De Kok. Dan wordt de aanwezigheid van een klassieke rockband (Berry Quincy) op zijn beurt een buitenbeentje! Is het dan zo verwonderlijk dat Yuko moeilijk te klasseren is? Maar ’t is des te meer genieten…

Van de twee eerste cd’s weten we weinig meer dan wat het net laat lezen of horen. Het blijkt Yuko wel weet wat metamorfose betekent. Voor de derde ‘Long Sleeves Cause Accidents’ trok Kristof drie jaar uit. Drumster Karen Willems (Inwolves, Zita Swoon Group en in Arscene ooit met Silver Junkie) is (gelukkig, zo zal nog blijken) gebleven, maar er kwamen een nieuwe gitarist, Jasper Maekelberg (die met Jef Neve en Mintzkov werkte), en bassist, Thomas Mortier (van Ministers van de Noordzee) Het blijkt de eerste bedoeling geweest te zijn om in de eigen studio een hele plaat te vullen met ‘klassiekers’ uit de… religieuze muziek, maar dat voornemen is even aan de kant geschoven. De titel ‘Long Sleeves Cause Accidents’ verwijst naar de levens reddende boodschap die in WOII gemeengoed was toen in de wapen- en munitiefabrieken de vrouwen de mannen vervingen die naar het front trokken: met hun ‘dameskledij’ konden ze immers vastraken in de machines. Zo ook stak Yuko de handen uit de mouwen om nummer drie te maken.

Het was de bedoeling dat Yuko zijn set in één trek zou spelen en misschien was dat ook het beste geweest, gezien de aard van de muziek, maar vlak voor het concert vernam Kristof dat het traditie was om in twee delen te spelen. Hij was daar behoorlijk van aangedaan, want het vroeg een herdenken van de set, maar als hij ons niets had gezegd, hadden we dat niet eens geweten. In elk geval wist het gezelschap ons in twee onderbroken delen te boeien, zelfs zonder de sfeeropbouw. Het repertoire was ons, opnieuw o schande, op dat ogenblik helaas (nog) niet bekend, maar de magie werkte direct, uiteraard geholpen door de speciale intieme en akoestische quasi ideale setting. Het geheim zit er in de wisselwerking en zelfs antithese van de twee kanten van het kwartet. Dat creëert een spanningsveld: rechts Kristof die houdt van dromerige melodieën en niet zelden de falsetstem inzet (raakpunten met Bon Iver en Fleet Foxes liggen voor de hand), plus de gitaar van Jasper die vaak een al even hoge vlucht neemt, met links de bijna funky en constant clevere baslijnen van Thomas en de onvergelijkelijke, speelse maar precieze, bijzonder krachtige maar tegelijk verfijnde en gevarieerde percussie van Karen, wat ook visueel de aandacht gaande houdt: weinig drummers gaan zo ‘expressief’ op in hun ritmische functie…

Het is echter geen constante in de speelstijl, want afwisseling is troef, want de band gaat waar de song hen voert. Yuko maakt dan ook intrigerende muziek die de aandacht zuigt, zoals een Too Noisy Fish en Black Flower dat op hun manier ook doen. De eerste drie songs kwamen uit de nieuwste, ‘Dive!’, ‘Justine Part 1’ en ‘The Idealist’. Dat laatste is geïnspireerd door… Heidi Klum: ‘Heidi, Heidi Klum, I want to be your groom…’ , maar wat opviel was de uitgesproken klassieke melodielijn en opbouw dan wel zonder de vrouwenstem (sopraan Deborah Cachet) die de studioversie inkleurt (*) Toegegeven, het wérkt. Na het openingstrio ging het naar de pauze met een dubbelluik: het sfeervolle ‘No Trees Up Here’ (uit debuut ‘For Times When Ears Are Sore’ uit 2008) en ‘You Took A Swing At Me’ van de nieuwe. Een kort eerste deel, maar dat kwam dan vooral omdat het zo boeide, en liever zo dan dat de verveling toeslaat…

Kristof zette solo het tweede deel in met twee nummers. Vooral het eerste, het uitgesproken dromerig, bijna gefluisterde ‘Living In A Foxhole’(?) intrigeerde, met het herhaalde ‘Take me out of the sinking ship’, waarna een zeer intense emotionele geut volgde waarvan we u de titel schuldig moeten blijven. Het was een concert in het concert. De hele band staat er weer voor het stapvoetse  ‘The View Was Bad (That’s Why)’ uit de vorige. Er gebeurt altijd iets, ritmisch, melodisch, vocaal, zodat nieuwe verrassende combinaties opduiken. Dat viel sterk op in het volgende en grillige ‘When I’m Awake I Handle It’ (uit de tweede ‘As If We Were Dancing’ van 2011) Het in Arscene receptieve publiek raakte steeds meer in de ban van Yuko. ‘Dolly’ maakte de eerste drie letters van zijn titel waar, met zijn marcherende drumslagen in het begin en daaropvolgende ritmeveranderingen, de overstuurde zang van Kristof en de inbreng van keyboards (Jasper) ‘She Keeps Me Thin’ komt uit de laatste evenals het sterke ‘A Couple Of Months On The Couch’. Niet zelden moesten we denken aan Moddi (de Noor Pål Moddi Knutsen) en dat is bedoeld als een heel groot compliment.

Ging deze van weerhaakjes voorziene kruising van pop, post-rock en klassiek alle richtingen uit, dan was er toch één constante: Yuko brengt in welke gedaante ook altijd hartverwarmende muziek. Voor we er erg in hadden was ook deel twee voorbij, niet zonder naar een zinderende climax toe te werken in ‘Undiscovered’ (mooi slagwerk, dat ook te horen valt in de versie op ‘As If We Were Dancing’)… Yuko had klaarblijkelijk niet verwacht dat ze voor een in gewijde stilte luisterend en receptief publiek zouden spelen. Kristof had eerst niet eens gedacht aan een bisnummer. De waardering was dus wederzijds. Een song uit het tweede album bood soelaas. Voor wie het niet had begrepen: Yuko won die avond met ippon.

Antoine Légat.

PS Er is ook een interessante remix cd beschikbaar van ‘For Times When Ears Are Sore’, waarop Kristof en de zijnen hun creativiteit de vrije loop laten.

(*) https://www.youtube.com/watch?v=hoSpEm_xtSo

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s