Naama KATES, Souled: ‘Kates heeft haar ziel niet verkocht, zeker niet aan de muziekindustrie en zijn normerende verlokkingen, want ze gaat dapper verder op het met ‘The Unexamined Life’ ingeslagen pad’

Zie ook http://www.rootstime.be

 

Twee jaar geleden maakten we kennis met ‘The Unexamined Life’ (*), werkstuk van de in LA gebaseerde singer-songwriter Naama Kates. Onze eerste reactie was: ‘Kan zij wel zingen?’ en ‘In ‘The Voice’ zou ze niet door de blind auditions raken…’, maar alras werden we meegesleept door de ongewone structuur van haar songs, die via Naama’s piano- en synthspel en de inbreng van producer Cyrus Melchor (die op zijn achttiende een remix maakte voor Massive Attack en later werkte met o.a. The Prodigy), voorzien werden van een toch wel afwijkend klankenpalet. Absoluut niet conform de gestroomlijnde, gezandstraalde, geföhnde, tot in de kleinste hoekjes door en dood geproduceerde LA plaat!  En na enige tijd viel ook het stemgebruik op de plaats waar ze moest vallen, als een essentieel deel van het hele spectrum: van vele nummers konden we ons zelfs niet inbeelden dat een ander dit zou zeggen temeer daar Kates’ ontboezemingen van een erg persoonlijke signatuur bleken.

 

Bij LA dachten we natuurlijk meteen ook aan Hollywood en kijk, ‘het toeval wil’ dat Naama’s leven, sinds ze uit Lorain, Ohio vertrok en na omzwervingen in New York verzeilde, bestaan had uit acteren in kleinere rollen in indie (kort)films en TV. Enkele verschijningen in afleveringen van het hier erg populaire NCIS maakten dat ze uiteindelijk naar de ‘koekenstad van de film’ verkaste. Om te ontdekken, zoals zovelen vóór haar, dat het aldaar niet al goud is dat blinkt. Hoe ze toch nog in het muzikale idioom verzeilde, en aldus de valkuilen van vereenzaming en depressie, drank en drugs blijkbaar in extremis vermeed, beschreven we in onze recensie van ‘The Unexamined Life’, die u elders vindt op Rootstime. We eindigden toen met een gewaagd ‘Wie het niet begrepen heeft op het zoveelste netjes binnen de lijntjes kleurende pianomeisje, zo eentje dat de executives van platenfirma’s zo graag zien maar al snel aan de kant wordt geschoven, zal deze Naama Kates als een uitdaging ervaren. Benieuwd of ze de lessen trekt uit deze eerste worp en hoe ze evolueert… in de hoop dat het systeem haar niet recupereert… Met ‘The Unexamined Life’ heeft ze hoe dan ook haar visitekaartje afgeleverd. Jane Siberry is ook zo begonnen: de meesterwerken kwamen later…’

 

Het werd echter stil rond Naama Kates, of toch, dat is wat wij hier dachten. Want er kwam opvolging, de EP ‘Airplanes (Mount Cyanide Redux)’ en een tweede full cd ‘King Of The Day’, geproduceerd door Scott Fraser (Kronos Quartet, Harold Budd, Deacon Blue…) en wederom met het opvallend trombonespel van Mike Richardson. Die platen gingen dus helemaal aan ons voorbij. Dat was ook het geval met de film ‘The Ten Commandments of Chloe’ uit 2012, intussen herdoopt in ‘Chloe’ en klaargestoomd voor officiële release. Het is het verhaal, geschreven door Naama en producer Princeton Holt, van een jonge vrouw die het wil maken in Nashville. Het vallen en opstaan van Chloe in een zo niet vijandige dan toch vaak onverschillige omgeving is niet onverwacht geënt op Naama’s eigen negatieve ervaringen, die overigens de hoofdrol speelt. De prent heeft intussen al heel wat internationale filmprijzen weggekaapt, tot in Amsterdam. Vrij toevallig vernamen we dat er een nieuwe full cd op stapel stond. Naama, nog steeds geen dertig, blijft niet bij de pakken zitten, zoveel was duidelijk. ‘Souled’ heet de nieuwe. De afsluitende titelsong maakt duidelijk dat de woordspeling met ‘sold’ (‘verkocht’) inderdaad centraal staat in dit lied. Maar Kates heeft haar ziel niet verkocht, zeker niet aan de muziekindustrie en zijn normerende verlokkingen, want ze gaat dapper verder op het met ‘The Unexamined Life’ ingeslagen pad.

 

Cyrus Melchor neemt opnieuw de productie waar, met Scott Fraser ditmaal aan de techniek. Opnieuw geeft Naama lucht aan de kleine en grote frustraties van elke dag. Maar meestal blijven de ontboezemingen eerder vaag, of zijn ze cryptisch, want het zijn teksten die in functie staan van het muzikale. Die invalshoek van ‘Souled’ is zoals gezegd niet anders dan die van het debuut, al is de maturiteit gegroeid. Eens te meer brengt de eerste indruk je in de war: ‘Hurricane’ opent weinig spectaculair, maar na drie minuten komt langzaam een synthesizerriff tevoorschijn die de song vooralsnog naar een hoger plan tilt. Iets gelijkaardigs kunnen we zeggen van het directe vervolg ‘For Our Friends’ en ‘Wait Until Bright’, die moeten inlopen vooraleer ze hun geheimen prijs geven. Met ‘Sunrise’ is het pas goed raak: de pianoriff neemt je meteen waar Naama je hebben wil. Het nerveuzere ‘Waves’ laat er geen twijfel over bestaan wat ze vindt van de aangesprokene: ‘And I’m still a dancer, though I only do it on your lonely grave’. Het op ‘dancer’ rijmende ‘high necromancer’ onderstreept haar steile ambities. Haat en liefde staan nu eenmaal dicht bij elkaar. Aan het eind van dit ‘Waves’ komen zelfs de Balkan en Krim om de hoek piepen… Is hun plotse verschijnen verrassend, de link mag duidelijk zijn. Zoals bij de eersteling het geval was, wordt ‘Souled’ gaandeweg sterker.

 

In het al even schichtige ‘Run’ neemt ze het militant op voor de huisvrouw, wat dit nummer de meest afgelijnde boodschap geeft. ‘Growl’ kabbelt anoniem verder, maar het sneltempo van ‘Windows’, met woest drumwerk van Rich West en de felle gitaar van GE Stinson, doet ‘Souled’ bepaald goed. ‘Chime’ is dan weer het meest ingetogen moment, heel ‘LA’ van sfeer eigenlijk. ‘On My Love’  is de ballad van dienst, Naama Kates op haar meest kwetsbaar. De mijmeringen zijn bitterzoet: ‘And on my love / A look my way / And then you’d know / I’d be your decay’. Ze mag dan niet de mooiste stem bezitten, je voelt hoe diep ze graaft en woelt in haar emoties. Finale klapper ‘Souled’ heeft alles mee wat Kates’ muziek ongewoon en daarom zo boeiend maakt: de woordspelletjes, de opbouw, het arrangement. Of ze hiermee ‘de nieuwe Jane Siberry’ geworden is, laten we in het midden. Het heeft geen enkel belang. Het heeft gewoon geen zin vergelijkingen te maken, andere dan degene die we even maakten bij ‘The Unexamined Life’. Wat we wel weten is dat ‘Souled’ ‘de nieuwe Naama Kates’ is. Aan de lezer om te zien of dit buitenbeentje zijn tand is…

 

Antoine Légat (05 09 14)

 

(*) Op de ons toen ter beschikking staande gegevens was de juiste titel ‘An Unexamined Life’, maar bij navraag blijkt het ‘The…’ te moeten zijn!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s