DEZ MONA: X (LIVE): ‘…de geknipte, want alomvattende introductie tot Dez Mona anno nu, ware het niet dat Frateur-Rombouts intussen naar hun uitgangspunt als duo zijn teruggekeerd. Dat doet niets af aan de intrinsieke klasse van ‘X (Live)’, alvast de… geknipte introductie tot wat Dez Mona tien jaar lang voorstelde’

Zie ook http://www.rootstime.be, sectie ‘CD/DVD RECENSIES’

Dez Mona: Belgische band die een combinatie speelt van jazz, rock, chanson, klassiek, tango, lounge, gospel,spirituals, camp en drama.

 

X (Live)’ is de eerste officiële live plaat van de band met en rond zanger Gregory Frateur en (meest contra)bassist Nicolas Rombouts. Die plaat komt aan het eind van een bijzonder drukke periode waarin het duo zijn creativiteit in alle mogelijke richtingen liet uitwaaieren, een nachtmerrie voor wie dit later allemaal biografisch in kaart wil brengen, maar een hof van Eden voor de liefhebber van avontuurlijke, grensoverschrijdende muzikale exploraties: jazz, rock, chanson, klassiek, tango, lounge, gospel,spirituals, camp en drama… Zijn we iets vergeten? Het gemak waarmee deze Vlaamse transformers in een nieuwe huid kruipen en zich een nieuwe identiteit aanmeten, een livrei die dan nog eens meteen als gegoten zit, is verbazingwekkend.

 

Schizofreen? Nee, want in die gespletenheid zijn er de eenheidsfactor Frateur-Rombouts, een robuuste think tank met frontaal een lel van een podiumbeest (vaak misbruikt dit woord, maar in dit geval is het er boenk! op) Hoe kan je zo’n woeste periode beter afsluiten dan met een reeks momentopnames op diverse podia, waar Dez Mona thuis hoort? De Brusselse AB, de A’pse De Studio en Trix, en Burghof in Lörrach (stadje in Baden-Württemberg, op de grens tussen Duitsland, Frankrijk en Zwitserland) waren het decor, al hoor je dat natuurlijk niet. Wat je hoort, is een waar loopbaanoverzicht met een getuigenis uit elke fase van de groei, maar dan in een uniforme interpretatie, zoals de band zijn vroegere werk nu uitvoert (morgen weer totaal anders, daar kan u donder op zeggen) want er werd gekozen uit in totaal zeven concerten gespreid over minder dan één jaar.

 

X (Live)’ verwijst naar het aantal jaren dat de twee tenoren muzikaal lief en leed delen. Van elke plaat tussen ‘Pursued Sinner’ (2005) en ‘Gentleman’s Agreement’ (2013) staat er een song op ‘X (Live)’. ER staat ook een eerder niet uitgebracht nummer op, ‘Lack Of Love’, dat live echter al goed ingeburgerd is en dus zijn plaats hier verdient. De ‘negrospirituals’ werden niet vergeten: ‘Queen Of GospelMahalia Jackson zong indertijd het niet mis te verstane ‘I’m Gonna Live The Life I Sing About In My Song’, wat hier werd ingekort tot ‘Live The Life’. Wie de band zag in de laatste tijd zal niet verwonderd zijn over songkeuze en klank (glasheldere sound in handen van producer Jo Francken) Zo werden wij behoorlijk van de sokken geblazen tijdens het laatste Leffingeleuren festival (Leffinge, Oostende, zondag 15/9/13, zie verslag op RT) waar Dez Mona een nagenoeg perfecte set neerzette.

 

Dat was mede de verdienste van de andere bandleden: gitarist, occasioneel keyboardsman Tijs Delbeke (die overigens met auteur Bart Moeyaert de boeiende EP ‘Rood Rood’ maakte), gitarist Sjoerd Bruil (Sukilove, Tim Vanhamel, Black Cassette…), ouwe trouwe accordeonist Roel Van Camp (hier weer eens met ‘Raoul Del Campo’ afgekondigd) en drummer Steven Cassiers kennen hun exacte plaats in het geheel en spelen geen noot te veel, maar ze staan wel allemaal op de juiste plaats. Dat blijkt ook op ‘X (Live)’ waar nog andere straffe muzikanten hun opwachting maakten. Wat gastpianist Bram Wuyters op ‘Blue Girl’ klaarmaakt, is klasse. Groepsklassiekers als ‘She Says It’s Not For Long’, ‘Suspicion’, het onsterfelijke ‘A Part Of Us All’ en het immer hypernerveuze, naar een bijna niet uit te houden climax toewerkende ‘The Back Door’ krijgen hier een uitgelezen uitvoering. Dat Dez Mona in deze gedaante vaak aanleunt bij de rock (wat in de ogen van sommigen te verbinden valt met ‘goedkoop’ en ‘commercieel’), is een vaststelling, geen punt van kritiek. Integendeel: dit heeft de spankracht van goeie rock-‘n-roll. Zoals alles wat Dez Mona tot hiertoe aanraakte, doen ze hun ding integer, bekwaam en in een stijl die met geen andere te vergelijken valt.

 

Met tien nummers gespreid over ruim 53 minuten zouden we dit de geknipte, want (indien mogelijk) alomvattende introductie vinden tot Dez Mona anno nu, ware het niet dat Frateur-Rombouts intussen wetens en willens naar hun uitgangspunt als duo zijn teruggekeerd. Vandaaruit is elke transformatie weer mogelijk, zoals het verleden bewees. Dez Mona lijkt ons ver van uitgeblust. Maar dat kameleongehalte doet niets af aan de intrinsieke klasse van ‘X (Live)’, de… geknipte introductie tot wat Dez Mona tien jaar lang voorstelde.

 

Antoine Légat (07 06 14)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s