Catherine GRAINDORGE in De Cultuurloft, Tentoonstellingslaan te Gent op donderdag 22 mei 2014: ‘Catherine maakt muziek die aan het dromen zet: bij de fraaie klanken, die via een vernuftige, zelfs gedisciplineerde opbouw, immer verschuivende stemmingen oproepen, doemen natuurgezichten op. Dit ‘soundscapes’ noemen is de muziek echter tekort doen. Binnen die vorm is improvisatie echter wezenlijk, wat elk nummer een éénmalig en uniek karakter geeft’

Zie Rootstime!

Dat de kennis van ons land veelal ophoudt aan de taalgrens, is een spijtige vaststelling en denkelijk de bron van veel misverstanden, want onbekend maakt onbemind. In Vlaanderen kent men Liesa Van der Aa, actrice, muzikant in groepsverband, maar ook solo. Zij kan een heel orkest oproepen door haar viool te samplen en te loopen, en van effecten te voorzien. Het eindresultaat is (gelukkig) totaal ondefinieerbaar. Om toch een idee te geven, Liesa komt uit op broeierig intense rock noir, rauw en compromisloos, maar het effect is nooit gratuit. Het duizelingwekkende niveau dat Liesa hierin bereikt heeft kan men horen op haar debuut ‘Troops’ en op de enkel bij concerten verkrijgbare EP ‘Where What’s Happening (Cover Project By Liesa Van der Aa)’.

 

In Franstalig België kent men Catherine Graindorge, pendant van Liesa. Voor ons was ze weinig meer dan een naam toen we haar zagen als support van John Parish in De Zwerver in Leffinge. Parish presenteerde toen, op 12 april 2013, ‘Screenplay’ met een selectie uit zijn filmmuziek, programma waarmee hij ook in oktober laatstleden nog te zien was in zaal Miry in Gent (organisatie: Demo) Dat was ons zo meegevallen dat we uitkeken naar een gelegenheid om Graindorge eens aan het werk te zien in een volledige set, maar dat bleek niet zo eenvoudig. Optredens in Vlaanderen lopen niet dik, wegens voor velen in het noorden van ons landje volslagen onbekend, maar ook wegens Catherines drukke bezigheden. Ze studeerde viool, altviool en musicologie en deed acteursstudies. Ze combineert soloprojecten met werk voor of met anderen. In begeleidende functie heeft ze vanzelfsprekend meestal enkel viool en altviool nodig. Ze componeert, schrijft o.a. voor danstheater (het veel, tot op het festival van Avignon uitgevoerde ‘Etat de marche’), deed en doet als violiste sessies voor ontelbare acts. Graindorge maakt verder deel uit van het trio Nox (twee cd’s) en in september 2012 verscheen haar eerste soloproject ‘The Secret Of Us All’.

 

Onder de artiesten met wie ze samenwerkt, bevindt zich, naast o.a. Andrea Schroeder en Détroit (= Pascal Humbert, drummer van 16 Horsepower, en Bertrand Cantat, stichter van Noir Désir; zie Deezer Sessions), ook Hugo Race, Australische rockmuzikant die in de vroege jaren tachtig lid was van Nick Cave And The Bad Seeds, betrokken was in het maken van ‘From Her To Eternity’ en ‘Kicking Against the Pricks’, maar sindsdien een boeiend parcours aflegde, met soloplaten en met band (The Wreckery, The True Spirit, Dirtmusic, The Fatalists,…) Race zong op ‘The Secret Of Us All’ twee nummers in, ‘Extreme Lenghts’ en het titelnummer, waarop hij fluisterzingt als een lichtjes fantastische kruising van Nick Cave, Mark Lanegan en Leonard Cohen. Bij de release van de cd hoorde een optreden met Hugo in de Rotonde van de Botanique. Ook Marc A. Huygens (Joy, Venus) gaf daar present. Dat kreeg een vervolg met het gezamenlijke LDO (Long Distance Operators), dat, met de hulp van Nico Mansy (A Split-Second, The True Spirit) en Joël Grignard (Monsoon, MyTV is Dead) zijn beslag kreeg tijdens de Nuits Botanique op 16 mei. Hugo en Catherine zijn in voorbereiding van een album samen. Dat moet in 2015 uitkomen. Ze denkt uiteraard ook aan een tweede eigen cd. De ideeën zijn er, maar voorlopig willen de financiën nog niet mee.

 

De Cultuurloft wilde uitdrukkelijk Graindorge in de belangstelling brengen van een Vlaams publiek, lovenswaardig opzet dat maar matig beloond werd. Wie er was, was er met volle goesting en werd getrakteerd op een fijn optreden, dat alle goeds over deze integere, bekwame en bevlogen artieste bevestigde. Catherine voelt zich op haar gemak midden haar ‘elektronische halve maan’ aan effectpedalen, viool en altviool binnen handbereik. Ze beschikte over slechts één microfoon, wat haar technische mogelijkheden beperkte, maar niemand had dit door, allicht, want pas achteraf had ze het hierover. Ze speelde diverse stukken uit de cd, maar probeerde ook iets nieuws uit. Ze droeg immers een viertal keer aan het begin van een nummer, maar vaak ook verwerkt in de uitvoering ervan, gedichten op van Stéphane Manzone, een Franse film- en TV-regisseur (van geboorte een Monegask) die in Brussel woont, op één Engelstalige tekst alle in het Frans. Wat ons betreft een geslaagd experiment: het zijn poëtische ontboezemingen die goed aansluiten op het soms feeëriek, soms demonisch muzikaal universum dat Catherine oproept. Haar scholing als actrice en haar prachtige dictie komen hier uitstekend van pas, al moet ze vele dingen quasi tegelijk doen. Het is een vaardigheid die ze over de jaren heen heeft opgebouwd en die ze uitvoert met de nodige aisance, maar het continue huzarenstuk verbaast telkens weer en, meer nog, het voegt toe aan het visuele aspect, omdat je de muziek ook ziet groeien en evolueren, tenminste als je zo dichtbij zit als in De Cultuurloft.

 

Catherine maakt muziek die aan het dromen zet: bij de fraaie klanken, die via een vernuftige, zelfs gedisciplineerde opbouw, immer verschuivende stemmingen oproepen, doemen natuurgezichten op. Zo zei iemand ons achteraf dat hij aan woestijnen moest denken. Ons doen de meeslepende passages erg denken aan de Hongaarse puszta. Maar ieder vult het in naar eigen aanvoelen. Dit ‘soundscapes’ noemen is de muziek echter tekort doen: Catherine bouwt haar stukken doelgericht op en ze vertellen daarom een ‘verhaal’, meestal woordeloos (vocalises kunnen wel), maar nu ook enkele malen in een poëtisch verbaal kader. Of het nu idyllisch en arcadisch, of melancholisch en vol verlangen, of zinderend van spanning, dreigend en overweldigend klinkt, de violiste rekt nooit nodeloos een nummer. We beelden ons in dat als je in een bepaalde groove zit, je de neiging hebt om dat landschap verder te verkennen. Maar Catherine houdt zich aan de opbouw die het nummer vereist, wat anderzijds niet betekent dat de invulling strak afgelijnd is: binnen die vorm is improvisatie wezenlijk, wat elk nummer een éénmalig en uniek karakter geeft.

 

Op de site van Catherine Graindorge en op SoundCloud vindt men een reeks clips die een goed beeld schetsen van deze gedreven artieste, die, zoals in het begin aangegeven, in Vlaanderen meer aandacht verdient. Organisatoren op zoek naar iets anders dan gewoonlijk hoeven niet naar verre buitenlanden te gaan om dat te vinden. Dat buitenland weet het intussen al: binnenkort verschijnt ‘Axels & Sockets’, het derde deel van The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project, met tracks van Nick Cave, Debbie Harry, Mark Lanegan, Andrea Schroeder en Bertrand Cantat.

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s