MARC O’REILLY: HUMAN HERDINGS

Zie tevens Rootstime!

Marc O’Reilly is een Ierse troubadour. Voor u zich daar iets Dubliners of Fureysachtig iets bij voorstelt, Marc heeft meer gemeen met lieden als John Martyn, Bon Iver, James Vincent McMorrow en zelfs… Madensuyu. Maar eigenlijk valt de man met totaal niemand te vergelijken. We verduidelijken dat meteen, geduldige lezer. In 2011 verscheen zijn in een hele fraaie hoes gestoken debuut ‘My Friend Marx’, een plaat vol nerveuze songs die een grote virtuositeit en een ongewoon schrijftalent verraadde, en naar aanleiding daarvan wipte hij een zomers weekend over naar België. Op vier dagen deed hij vijf concerten, o.a. in Toogenblik in Haren, het park van Sint-Niklaas (via ’t Ey), De Foyer in Zottegem en De Fagot in Ingelmunster. We hadden toen de eer en het genoegen om hem te begeleiden van de ene tempel naar de andere. We konden hem nooit betrappen op een impromptu uitvoering van ‘Dirty Old Town’ of ‘Drunken Sailor’! Zijn strakke, professionele aanpak beviel ons zeer. Hij beleeft zijn vak met volle overgave, al denken we dat hij daar met een luxeprobleem kampt: Marc is dokter en bekwaamt zich momenteel tot chirurg, een beroep dat totaal verschillend is maar waarin toch dezelfde preciesheid primeert als bij het gitaarspel, toch zoals hij dat beoefent. Niemand betwist het belang van zijn humanitaire werk, maar wat als de opgaande lijn in de artistieke wereld zich doorzet?

Tot hiertoe combineert hij door zorgvuldige timing de beide wonderwel, want ‘Human Herdings’, de ‘moeilijke tweede’, is een volgende en uitgesproken stap vooruit. Het valt niet uit de lucht: O’Reilly komt uit een muzikale familie. Zijn vader bracht met een in Ierland niet onbekende amateurband diverse platen uit en met zijn broer Pierre (moeder is Française) bracht Marc kort geleden als electro pop duo ‘R’ de opgemerkte debuutsingle ‘Change’ uit. Pierre speelt trouwens piano en orgel op Marcs nieuwe (prominent in ‘Letting Go’ en ‘Bleed’) Wat bleef op ‘Human Herdings’ is het verpletterende gitaarspel, nu ook elektrisch: ‘Same Side’, dat als cd opener en sourdine begint maar alras losbarst, ‘Reach Out’ en het bepaald fast and furiousJust So’ zijn voorbeelden van Marcs modus operandi, het neerzetten van hyperactieve, repetitieve gitaarlijnen die langzaam shiften, onderbouwd door een al even zenuwpezerige ritmesectie (Humphrey Murphy bas en Peter Byrne drums) en met daarbovenop het karakteristieke hoge en licht schurende stemgeluid van Marc, dat hem zou toestaan om de popcrooners van deze wereld naar de kroon te steken (wat hij lekker nooit zal doen, dus slaap gerust verder, James Morrison en John Mayer!) Trouwens even preciseren dat Marc die ongelofelijke lijntjes live ook zonder verpinken spéélt, met chirurgische nauwgezetheid! Toch geen wonder dat we Madensuyu met gitarist Stijn De Gezelle vermeldden in de aanhef?

Maar er komt op ‘Human Herdings’ een dimensie bij, of moeten we zeggen: enkele dimensies. Niet dat er op ‘My Friend Marx’ geen ingetogen passages stonden, maar de nieuwe heeft bijwijlen een licht melancholische bijklank, wat de scala aan opgeroepen emoties meteen enorm verbreedt. ‘Lighthouse’, ‘Just So’ en afsluiters ‘Bleed’ en ‘Fallen’ zijn de typevoorbeelden, en het prachtige ‘Letting Go’ gaat zelfs heel diep in de emotie. Dat wordt onderstreept door de tekst. Door het muzikale vuurwerk heb je de neiging om die te zeer te beschouwen als vehikels voor de songs. Dat zijn ze soms ook, zoals in het lichtjes fantastische ‘The Wayward Shepherd’, misschien wel het hoogtepunt van de cd (en de song die denkelijk naar de cd-titel verwijst), maar je kan die in casu ook lezen als de coherente reflecties van de eeuwige zoeker die O’Reilly is, wat overigens in vele, zo niet alle songs blijkt, zowel tekstueel als muzikaal. Maar wees gerust, heel vaak kan je relateren met de songinhoud, zoals in ‘Fallen’, op dit moment ons geprefereerd liefdeslied. We zijn nu al kwaad op onszelf dat we een zinsnede als ‘Let’s be gone forever’ niet zelf bedacht hadden.

Human Herdings’ is relatief kort, met negen songs die nog geen 33 minuten lopen, maar er is geen enkele vuller bij: Marc legt voor zichzelf de lat nu eenmaal erg hoog. Wellicht is dat het ‘geheim’ waarom onze stoutse verwachtingen (na onze eerdere kennismaking legden ook wij die lat hoog) door deze cd overtroffen zijn. Of Marc O’Reilly de Tia Hellebaut wordt onder de singer-songwriters, weten we niet, maar hoge ogen gooit hij met ‘Human Herdings’ wel degelijk.

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s