FRED AND THE HEALERS – HAMMERBEATMATIC

Ook te vinden, met foto’s, op http://www.rootstime.be, sectie ‘CD/DVD RECENSIES’

De Waalse blues en bluesrock band Fred And The Healers (FATH) was tussen 1994 en 2004 immens populair in eigen regio, maar wist ook daarbuiten de bluesfans (en meer dan die) te bekoren met hun vitale muziek die ze zelf ‘Texas blues’ doopten. In tegenstelling tot zovele prima bands van beneden de taalgrens, waren ze ook in Vlaanderen en Nederland graag geziene en gehoorde gasten. In die periode kenden ze vijf line-ups, brachten ze vier cd’s uit en, typerend, bij de presentatie in de Botanique van de laatste cd ‘Red’, vlak voordat de boeken toe gingen, deed een ander trio hun support… Triggerfinger, dat in zekere zin de fakkel overnam. ‘Electerrified’, de derde cd van FATH, mag je gerust een verkoopssucces noemen, met 7000 verkochte exemplaren. We schrijven dan 2001, vlak voor het massale (il)legaal downloaden en sharen. Meer moeten we over dat verleden niet kwijt, want niet alleen zit er negen jaar tussen het eerste einde en de heropstart in 2013, maar bovendien heeft Frédéric ‘Fred’ Lani, zang en gitaar, zich omringd met een nieuwe ritmesectie: Cédric Cornez op bas en Nicolas Sand op drums. Maar uiteraard is de muziek nog immer die vettige bluesrock, die zich gelaafd heeft aan van alles, van vroege blues over de elektrische blues naar die artiesten die op hun beurt hun rock entten op de blues. Zelf vermelden ze op hun site 28 gitaristen, onder wie ook de toch wel atypische Marc Ribot en Wes Montgomery. Verrast zijn we dus niet door het toepasselijk getitelde ‘Hammerbeatmatic’: Fred heeft meer dan ervaring genoeg om te weten hoe zo’n plaat moet klinken. Hij nam trouwens ook de productie waar. Wat heel positief overkomt, is de gretigheid, de honger waarmee het trio zich in de songs vastbijt, ongetwijfeld geïnsprireerd door de drive, la fougue die een Triggerfinger aan de dag legt. Het Vlaamse trio zal iets meer rock, iets progressiever zijn (we hoorden de nieuwe vierde cd nog niet), het Waalse lijkt traditioneler, bluesier. Hoewel: het spetterende ‘Like A Leaf’ toont de beperking van dit ‘theoretisch denken’. Met Fred And The Healers kan het trouwens nog alle kanten uit, bedenken we plots. Per slot van rekening is Fred er nog altijd maar 36, wat in de blues bepaald jong mag heten. Maar dat het hic et nunc zal vonken op podium, lijdt nauwelijks twijfel met spetters als ‘Doyle The Hunter’, ‘Roots And Roses’, ‘Lovers Boogie’ of ‘The Best Thing’, terwijl ‘Dreams’ net dat beetje gas terugneemt.

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s