TAIL DRAGGER met Robbert FOSSEN, Peter STRUIJCK, Jan MARKUS en Edward NIJENHUIS in Banana Peel te Ruiselede op maandag 31 maart 2014: ‘Hoed af voor Tail Dragger, voor een leven gewijd aan de blues, voor het waardig oud worden, én hoed af voor het begeleidende viertal, dat Chicago blues speelt zoals het in Chicago zelf nauwelijks nog te horen valt’

U vindt dit artikel, uiteraard met foto’s en in een fraaie lay-out op Rootstime!

Eén week na Preston Shannon en zijn prima Nederlandse begeleiders Fat Harry & The Fuzzy Licks was het opnieuw feest in de trots van Ruiselede, de Banana Peel. De Memphis blues van Shannon ruimde op maandag 31 maart plaats voor de tegenhanger uit Chicago, Illinois, de ‘electrified urban blues’, die heden ten dage de ‘Chicago blues’ heet. Daar zorgde levende legende Tail Dragger voor, samen met de eveneens uit Nederland komende band rond zanger-gitarist-harpist Robbert Fossen en gitarist Peter Struijck. Net zoals we ons de week tevoren in de B.B. King’s Club in Beale Street waanden, bevonden we ons nu op Maxwell Street, dank zij James Yance Jones (‘Tail Dragger’, ‘Staartsleper/Staart tussen de poten’, is het koosnaampje hem gegeven door zijn mentor en baas Howlin’ Wolf, omdat hij altijd als laatste op het appel verscheen…Vaak te laat ook!) bijgestaan door een uitzonderlijk gedegen band.

 

Het is geen boutade: wat we maandag 31 maart te horen kregen, was rasechte West Side Ghetto Blues. Geen wonder. Tail Dragger is natuurlijk ‘the real deal’, zoals Robert Fossen hem aankondigde. Het kwartet van zijn kant speelde intens en stijlvast, blues zoals je die tegenwoordig in Chicago zelf nauwelijks meer kan beluisteren. Na dit concert weten we waarom Fossen & Struyk in 2012 de Dutch Blues Challenge op hun naam schreven en in Memphis (jawel, in Tennessee!) finalist werden van de International Blues Challenge. Nominaties voor ‘beste blues zanger’, resp ‘beste blues gitarist’ hebben ze ook al binnengehaald. In Banana Peel schitterden de beide frontlieden, bijgestaan door een dijk van een ritmesectie: ad rem en zonder franje (wat rijmt op Oranje!), maar volkomen op de hoogte van hun taak: bassist Jan Markus en drummer Edward Neijhuis. Al merk je dat in deze context niet echt, Edward is een adept van Steve Gadd en dat is een ware ‘drummer’s drummer’ (denk aan het drumwerk op ’50 Ways To Leave Your Lover’ van Paul Simon!) Dat ze alle vier op het verkeerde continent en in het verkeerde tijdperk geboren lijken, daar doen wij dan maar lekker ons voordeel mee.

 

Maar make no mistake: Tail Dragger staat aan het roer. Hij mag dan 74 zijn en sinds de sixties actief op de Bühne, dus sinds hij Arkansas achter zich liet en zoals zovelen uit meer zuidelijke oorden naar The Windy City trok, maar de man straalt nog immer bakken levensvreugde en energie uit. Natuurlijk host hij niet meer rond zoals in zijn jonge jaren. Dat deed hij in het prille begin onder de toepasselijke naam Crawlin’ James, maar de moves zijn er nog en de guitigheid is intact gebleven. Natuurlijk hebben de verhalen waarmee hij de songinhoud ondersteunt geen epische dimensies meer. Hij zet ze nog wel in, maar maakt ze niet af, wel wetend dat dit vijftig jaar later en bij deze toehoorders geen ‘didactische functie’ meer heeft. Ooit had dit wel een zeker opvoedend karakter bij het ruige publiek van West Side Chicago, mensen die aan de zelfkant werden opgevoed en al helemaal geen opleiding genoten. Over die sociale dimensie van het toenmalige amusement hoeft niemand neerbuigend te doen. Vandaag voegt het uitsluitend nog toe aan het exotische van dit optreden, ondermeer via het sappige taalgebruik van Tail Dragger.

 

Dat hij een band kan leiden, bewees Tail Dragger al in de seventies toen hij in zijn gezelschap neofieten opnam met intussen ronkende namen als Eddie Taylor, Hubert Sumlin, Carrie Bell en de man wiens foto net naast het podium van de BP prijkt, wijlen Willie Kent. Nog steeds leidt hij de dans. Met zijn geheugen is alles ook nog in orde: geen Alzheimer bij de man uit Altheimer, Arkansas! Hij bleek immers de enige te zijn die zich herinnerde dat hij in de jaren tachtig al eens in de BP stond, toen met de Oostenrijkse Mojo Blues Band (de Mojo’s concerteerden in die periode vaak in Ruiselede) Dat is dan ook al drie decennia geleden. Zijn latere optredens in BP zijn beter gedocumenteerd. Daaronder één met de Rockin’ Johnny Band. Het huidige concert is in totaal het vierde en je merkt dan ook dat hij hier op zijn gemak is. Al heeft hij een verleden als bajesklant (een ongelukkige doodslag waar hij 17 maanden voor kreeg, twintig jaar geleden, maar o.a. B.B. King kwam voor hem op), toch is James de minzaamheid in persoon. De man is op elk moment aanspreekbaar. Tijdens de pauze staat ie buiten te keuvelen met wie maar wil, lurkend aan zijn pijp, helemaal niet de gedreven shouter van daarnet en daarna, de man die af en toe wat uitstapjes onderneemt in het publiek en zich in het begin zowaar excuseert omdat hij de meeste tijd vanop een stoel zijn levenswerk bedrijft: dat neemt niets af van zijn dynamiek.

 

De band steekt van wal en al snel blijkt Robbert te beschikken over een vertrouwenwekkende bruine stem, die wel eens doet denken aan die van de in Wenen wonende Hans Theessink, de man die de Mississippi doorheen vaderstad Enschede laat lopen, wat hij in BP overigens al vaak toonde. Gaandeweg ontdekken we tevens Robberts kwaliteiten als harpspeler, waarbij we dan weer aan Snooky Prior moeten denken. Vergelijken is altijd riskant, maar het is enkel ter referentie, in beide betekenissen van het woord. Bij wat Edward presenteert houden alle vergelijkingen op, behalve dat zijn heldere gitaarspel zowat de synthese is van de Chicagostijl. Wanneer Tail Dragger verschijnt, hebben de vier al een serieuze ‘fond’ gelegd. Dit kan al niet meer stuk. ‘Where did my woman go?’ verzucht hij en we vernemen dat hij vier maal trouwde: alleen dat al verdient respect! ‘My Woman’s Gone’, ‘She’s Worryin’ Me’… Wel meer songs gaan over sores met het andere geslacht, maar het heeft hem niet verbitterd: ‘Treat her right, come home every night’ is de duidelijke boodschap. Het eerste deel sluit af met een wijze levensles, gegoten in een zompige twelve bar: ‘Be Careful What You Do’. We bedenken dat het beslist geen toeval is dat al zijn laatste albums live zijn.

 

Deel twee begint met een akoestisch duet Fossen-Struijk, een eerbetoon aan Robert Johnson. Peter bespeelt een glimmende National reso-phonic en blaast ons eens te meer van de sokken. Twee songs, maar ze zijn op zich al een heel concert waard. De heren tonen wat ze in hun mars hebben. Robert Johnson knikt goedkeurend vanuit de blueshemel, beelden we ons in: ’Walkin’ Blues’, lekker ‘mean’ en ‘old’, en ‘Sweet Home Chicago’, die laatste ver van de afgelikte versies die menige Chicago artiest meent te moeten neerpoten. Ook Magic Slim waart door het concert: geen wonder want hij is onmiskenbaar de held van Fossen. Robbert weet te vertellen dat de twee concerten in de BP in 2012 de laatste waren die Magic Slim in Europa speelde. Als Tail Dragger ten tonele verschijnt, zet hij meteen orde op zaken met een geweldige slow blues, ‘Ain’t Gonna Cry No More’ (u vindt hem in fraaie uitvoering op zijn ‘Stop Lyin’’, met opnames uit 1982 die lang op de plank bleven liggen) Zowel Fossen op harp als Peter leveren geweldige solo’s af. Bij ‘So Ezee’ vertelt Tail Dragger ons over de gevaren van drugs, hoe men argeloze lieden in de val lokt, waarbij ledigheid nog altijd het oorkussen van de duivel blijkt, aan wie we dan weer graag onze ziel geven voor de slide solo van Peter.

 

Baby, Please Don’t Go’, ‘Rock Me All Night Long’, de finale is zondermeer zinderend. Er kan toch nog een encore van af. Daarin heeft Tail Dragger zowaar nog een Howlin’ Wolf routine te geef. Dat is dan weer zijn hommage aan de leermeester die Chester ‘Howlin’ Wolf’ Burnett voor hem was. Hoed af voor Tail Dragger, voor een leven gewijd aan de blues, voor het waardig oud worden, én hoed af voor het begeleidende viertal. Die laatste hebben nog nauwelijks in ons land opgetreden. Hoog tijd om dààr iets aan te doen, heren organisatoren!

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s