MIKE WHEELER BAND in Banana Peel te Ruiselede op maandag 24 februari 2014: ‘Na deze toer staat de Mike Wheeler Band definitief op de kaart bij de liefhebbers van Chicago blues’

Zie ook Rootstime!

Begeleiders die de behoefte voelen om zelf eens vooraan te staan, je ziet ze meer dan je lief is. Want niet zelden blijkt dan waarom ze altijd ‘maar’ begeleider waren: geen stem, geen songs, geen visie. Er is natuurlijk niets mis mee om een goed sideman (of –woman) te zijn, integendeel. Aar die ene stap voorwaarts, is vaak die ene stap te veel. Niet zo met Mike Wheeler (°Chicago, 1961) De man kent al drie volle decennia zijn overigens gewaardeerde plaats als gitarist en tweede stem. Zijn loopbaan leest als een ’Who’s who?’ van de Chicago blues (*) Hij was al eerder in Banana Peel, met het jaarlijkse Chicago Blues Festival in december, iets wat hij niet vergeten is. Maar in zijn geval bleek zijn zorgvuldige geplande ‘staatsgreep’ de logische keuze. Hij heeft het allemaal: het gitaarspel uiteraard, wat we al lang wisten, maar ook de stem, de (eigen) songs en de vista, zowel als de grinta.

 

Het is echter alleen maar billijk hier ook zijn band bij te betrekken. Bassist Larry Williams meer dan een trouwe luitenant en een showbeest met een overweldigende slappin’ techniek, maar hij brengt ook songmateriaal aan. Drummer Cleo Cole en toetsenman/stichtend lid Brian James maken het kwartet vol, maar niet als bandleden, wel als vrienden en creatieve krachten. Williams en Cole zaten samen met Wheeler in Big James & The Chicago Playboys. Samen vormen ze de Mike Wheeler Band waarvan de som van het geheel groter dan dat van de individuele delen. Wheeler begon met een eigen band in 2001, samen met Brian James. In 2004 was er al een cd, ‘Mike Wheeler Band’, een cd die, blijkens de tijdens deze toer gebrachte songs, een stuk meer funky is dan het debuut voor Delmark Records, ‘Self Made Man’, waar de Chicago blues de dienst uitmaakt, gemaakt volgens de regels van de kunst.

 

Maar de tijden veranderen en die bluesvorm klinkt anno nu luider en enigszins gestroomlijnder dan voorheen, zeker als het live is. Niks mis mee, het was een te verwachten evolutie, maar het was voor de meer door de wol geverfde bluesliefhebbers in Banana Peel toch even aanpassen. Aan het eind van de dubbele set, hoorden we daar geen bedenkingen meer over: de fab four had bewezen dat ze hun plaats verdienen in de pantheon van de blues uit The Windy City. Van bij de start was de formule duidelijk: de band geeft van jetje met vaak een scheut funk in de blues, de lange solo’s van Mike Wheeler vormen het hart van de songs, Brian James (een ijsgekoelde kikker op podium, maar best een leuke kerel daarbuiten) last er op zijn beurt een aantal knappe solo’s in, linkshandige bassist Larry Williams verzorgt op heel eigen wijze de show, zowel visueel als speltechnisch (zijn slapping techniek moet één van de meest spectaculaire zijn in het circuit) en op het einde van elke set mogen zowel de immer breed glimlachende Williams en Cleo Cole proeve geven van hun steile kunnen, altijd een manier om in de gunst van het publiek te komen.

 

Het lijkt saai, maar de sterkte van het songmateriaal (toch voor een stuk anders dan in Gooreind, vooral in de coverkeuze) en de uitvoering scherpen de aandacht doorlopend aan. Bovendien is de set, hoewel van in de beginne vol power, slim opgebouwd zodat het tweede deel beduidend sterker overkomt dan het eerste en het optreden naar een climax groeit. Voeg daarbij het goede humeur en de gretigheid van de muzikanten, wier onderlinge verstandhouding onmiskenbaar is. ‘Little By Little’, ‘Reconsider Baby’ (klassieker van Lowell Fulson, dit jaar exact 60 jaar geleden geschreven), het nerveuze ‘Here I Am’ (opener van ‘Self Made Man’ en een heuse programmaverklaring van Wheeler), ‘You’re Doing Wrong’, ‘I’m Missing You Baby’ (waar we van te horen kregen dat Wheeler dit schreef toen hij in Europa toerde, een hele poos terug, en zich plots erg eenzaam voelde) zijn enkele van de nummers uit het stuk voor de pauze. We kregen ook een stuk uit de eerste cd, ‘That’s What Love Will Make You Do’.

 

Tijdens de pauze trekken de muzikanten zich niet terug, maar blijven in het publiek staan en zijn best aanspreekbaar. Een paar beresterke covers laten de band volledig tot ontplooiing komen. Daaronder ‘Dust My Broom (My Time Ain’t Long)’ (de Elmore James versie van de Robert Johnson classic), het geweldige ‘So Many Roads So Many Trains’ van Otis Rush (1960) en … ‘I Shot The Sheriff’ van Bob Marley & The Wailers. We krijgen die in een standaard roots reggae uitvoering, maar het is een song die je nooit beu wordt en gerust mag opgefrist worden. Wheeler breit er bovendien een lang en aangenaam eindstuk aan. Maar daar staat straf eigen werk tegenover, zoals ‘I Don’t Like It Like That’ (een relatie vanuit een niet alledaagse invalshoek bekeken) en ‘Walking Out The door’ (waarin James zich een stukje George Gerschwin in de vorm van de ‘Rhapsody In Blue’ veroorlooft) Het stuiterende up tempo ‘Change Of Heart’ komt uit de eerste cd.

 

Via een Little Walter melodie en een laatste eigen nummer, ‘Let Me Love You Baby’, komen we uit bij de eindmeet. De hoeveelste maal dit is, weten we niet maar eens te meer eindigt men met… ‘Sweet Home Chicago’, de klassieke twelve bar van Robert Johnson (al was de melodie beslist van oudere datum en situeerde de niet-gestudeerde Johnson Chicago nog in… Californië!) Deze lieden hebben uiteraard het volste recht het te hebben over hun zoete thuisstad Chicago. Wie hoopte op een serieuze blues bis als ‘Red House’ van Jimi Hendrix, was eraan voor de moeite. De sfeer was er echter niet naar en daarom diepte Wheeler het uitgelaten en bruisende ‘Turn On You Love Light’ van de Blues Brothers op, een meezinger van formaat. We vermoeden dat na deze toer de Mike Wheeler Band definitief op de kaart staat bij de liefhebbers van Chicago blues.

 

Antoine Légat (28 02 14)

 

(*) Graag verwijzen we daarvoor naar het interview plus de uitgebreide bespreking van het concert in Café ’t Goor (Gooreind), dat plaatsgreep de dag voor het optreden in Banana Peel en naar onze eigen bespreking van ‘Self Made Man’, ook op Rootstime.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s