GEPPETTO & The WHALES (support: YOU RASKAL YOU) in de Handelsbeurs op de Kouter te Gent, woensdag 19 maart 2014: ‘De close harmony van de gitaristen in de frontlijn is lange niet de enige troefkaart van een band die met gemak laveert tussen rock, folk en alles wat hun pad kruist, zonder dat het gevoel je bekruipt dat je naar een plakboel luistert’

Zie Rootstime…

Het kan verkeren. Na het eerste nummer van voorprogramma You Raskal You (leuke naam overigens!) hadden we onze intro klaar. De kunstig opgebouwde opener gaf ons de idee. Want wat onderscheidt deze wemeling aan Belgische, vooral Vlaamse rockbands, van buitenlandse formaties, in het zog en onder impuls van Humo’s Rock Rally, vooral sinds de paleisrevolutie van dEUS. Veel eenheid lijkt er niet te zitten in die wemeling van stijlen, benaderingen, invalshoeken en mengvormen, en zo is dat trouwens prima. Toch is er een factor die de kwantummechanica van de nationale rock bepaalt (‘Merci, Monsieur Englert!’) Dat zijn de ongewone, vaak complexe, ingenieuze structuren, een eigenzinnige grilligheid (als dàt geen pleonasme is), een lappendeken dat in de gelukkig talrijke goeie voorbeelden leidt tot wat je een eigen identiteit. ‘Dit is geen pijp, maar Belgisch’, zoiets. Het doet ons steeds uitkomen bij architecten als Tom, Stef Kamil, Rudy en Mauro, die laatste als de King Lear van de onvoorspelbaarheid. Het leek ons ook op te gaan voor deze twee in modus operandi en vivendi op elkaar gelijkende bands, tot in hun samenstelling toe, al is bij You Raskal You (YRY) de keyboardsman en één der gitarist-zangers in één persoon gegoten.

 

Maar vanaf het tweede nummer ging het met de warm-up toch de lauwe kant op. Er is een verzachtende omstandigheid. YRY, en dan vooral de al vermelde zanger Guy, werden geplaagd door aanhoudende en allicht vooral voor de band knap vervelende technische akkefietjes. Dat is even waar als het spijtig is, maar er was meer aan de hand. We willen grif geloven dat er muziek zit in dit sympathieke vijftal, dat toch al jaren in touw is, met zijn debuutalbum (2011) tot buiten de landgrenzen belangstelling opwekte en hier, naast o.a. ‘Reverb Kisses’, titelsong van de vorige cd, nummers presenteerde van de nieuwe cd ‘It Takes A Whole Lot of Fools To Build A Pyramid But Love Just Takes Two’ (o.a. ‘Golden Arrow’ en ‘Taken By Surprise’) Maar deze avond klikte het wat ons betreft niet. Na de opener schrokken we, in de loop van het achttal nummers die ze op de zich stilaan vullende ‘box’ loslieten, nog één keer op: in ‘Lover’ viel alles in de juiste plooi, en met goed gevolg. We willen daarom YRY graag in andere omstandigheden zien. Maar voorlopig is ons meewarig hoofdschudden niet te verwarren met enthousiast headbangen.

 

Er moet ons nog iets van het hart, iets wat ons al decennia bezighoudt. Zo luid als de Afghan Wigs in het Brusselse Luna Theater halfweg de nineties wordt het allicht nooit meer, maar het valt ons op dat de ongetwijfeld heel (des)kundige mensen aan de knoppen in de Handelsbeurs toch een deel van het genot naar die knoppen helpen door (net iets) te veel volume te willen zetten, zodat het luistercomfort (helderheid, dynamiek, bassen, instrumentscheiding,…), wat niet op te lossen valt met oordopjes. Let wel: we werpen niemand een steen, want er spelen daar vele factoren en actoren een rol in, niet in het minst ons, publiek, die daar in zekere zin decennia lang aan meewerkten. Maar we blijven het betreuren, vooral als de band helemààl geen overkill nodig heeft om te overtuigen, maar integendeel glorieus openbloeit bij het ‘juiste’ volume. Zo hoog schatten we bij voorbeeld Geppetto & The Whales wel in. Misschien braken de driehonderdvijftig aanwezigen het kot achteraf niet af in laaiend enthousiasme of in hun goddelijke aanbidding, maar daar vraagt deze eclectische muziek, die even goed het IQ als het EQ behaagt, ook niet om. De appreciatie van dit publiek van bijna uitsluitend twintigers (studenten) en jonge dertigers, uit zich op andere manieren.

 

Het concert van G&TW bracht de bevestiging van de vooruitgang die de band maakte sinds hun eerste schuchtere verschijning in de Rock Rally 2010 en hun finaleplaats in diezelfde crochet in 2012. Zoals verwacht brachten ze zowat de hele ‘Heads Of Woe’, hun eerste full cd, aangevuld met bvb. ‘Indian Child/Switch On The Light’ (van EP ‘People Of Galicove’) Het valt op hoe goed die songs ook live werken. Daarvoor moet het zestal nauwelijks afwijken van de studioversies. ‘Cocklane Ghosts’, ‘1814’, ‘Heads’, ‘Bright Star In The Morrow’, ‘Animals’, ‘Saigo’, ‘Jonathan’ krijgen stuk voor stuk straffe uitvoeringen. De close harmony van frontmannen, tevens gitaristen Kobe Dupont en Sander Sterkens, is lange niet de enige troefkaart van een band die met gemak laveert tussen rock, folk en alles wat hun pad kruist, zonder dat het gevoel je bekruipt dat je naar een plakboel luistert. Zo sterk zijn de songs. De groep trapt ook niet in openliggende valkuilen: zo kunnn ze met drie gitaren in de aanslag, uiteraard een monoliet van een gitaarmuur optrekken, maar zoals in alles primeert hier het muzikaal functionele. De muzikanten doen er wat mee. We zijn bvb. zeer te spreken over het ruimte scheppende drumwerk van Carlo Van Nispen.

 

Eén stageprop, maar een heel effectieve: vrij ver vooraan hangt een gigantisch ‘doek’, bestaande uit aaneengenaaide gebruikte… keukenhanddoeken. Dus toch nog een lappendeken, maar dan wel een visuele, geen muzikale. Op het doek verschijnen op enkele strategische momenten (in ‘Indian Child’ bvb.) knappe projecties, met de nodige economie. De groep sluit ijzersterk af met het bekende ‘Duquesne’s Horse’, waarmee ze het publiek duidelijk te pakken hebben. Vooraleer aan het bisnummer te beginnen, verwijzen ze nog even naar het gratis laatavond concert van Balthazar in de Charlatan, waar ze blijkbaar zinnens zijn naartoe te trekken. Nog één maal dompelt Geppetto & The Whales ons onder in een weldadig auditief bad via de afsluiter van ‘Heads Of Woe’, ‘Time’, dat live die rol uitstekend vervult en een indrukwekkende apotheose vormt. De finale klinkt als een hertaling van ‘A Day In The Life’ van The Beatles… Een gewilde reminiscentie? In ieder geval heeft onze natie er met Geppetto & The Whales een formatie bij die zich door de landsgrenzen niet moet laten inperken.

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s