GEPPETTO AND THE WHALES: HEADS OF WOE

Cd-review voor Rootstime

Het gaat ontzettend hard voor Geppetto & The Whales (G&TW) Toen het zestal aantrad in de voorronde van Humo’s Rock Rally 2010 was dat meteen ook hun debuutoptreden! Er kwamen snel singles, die goed onthaald werden en de nodige draaibeurten kenden op de nationale zenders. De jongens bouwden een sterke live reputatie op, wat dan weer resulteerde in concerten in de grotere concertzalen en op grote festivals. In de Rock Rally van 2012 haalden ze de finale, waarbij we graag in het midden laten (daar waar de kerk is) of dat nu een succes of een ontgoocheling was. De singles bleven komen, er was een EP, er kwam najaar 2012 een mini-album, ‘People Of Galicove’, zeven nummers waaronder ‘Juno’ en ‘Duquesne’s Horse’. Radio 1 gaf hen de gelegenheid een verse op te nemen van ‘Road To Nowhere’ van Carole King, een taak waar ze zich met glans van kweten.

 

Ook onze noorderburen toonden meer dan gemiddelde interesse. De vergelijkingen met allerlei buitenlandse acts vlogen in het rond (we gaan bewust geen namen droppen): het grote aantal bewijst vooral dat de groep zich niet zo makkelijk laat omschrijven. De meerstemmigheid bleek een geweldige troef. Het werd tijd voor een volwaardig album. De vader van Pinokkio en zijn walvissen hadden er zich makkelijk van af kunnen maken en een plaat samenstellen met het materiaal dat ze kwistig hadden bijeen gespeeld, desnoods in bijgespijkerde vorm. In plaats daarvan kozen ze voor nieuw materiaal, wat de eenheid-in-veelheid van deze ‘Heads Of Woe’ bevordert en beantwoordt aan de snelle, verdere evolutie van G&TW. En die evolutie wordt gekenmerkt door een gegroeide maturiteit: het springerige is eruit, maar gelukkig niet de grilligheid, de eigenwijze structuren. De sfeer is doorgaans moody, maar de angel is er nog niet uit: zoals de felle staart van de tot dan dromerige, met close harmony opgeluisterde opener ‘Jonathan’ bewijst.

 

Het volgende ‘1814’ was een terechte eerste single (dat refrein dat meedogenloos bezit neemt van je geest!) en is intussen een bekend geluid. ‘Animals’ is lekker heftig zonder de sixties melodielijn te verwaarlozen. ‘Bright Star In The Morrow’ is fraai verklankte, onversneden melancholie. Het bijna titelnummer ‘Heads’ verplaatst je ineens naar het wilde westen, onderstreept het rurale karakter dat ook wel doorheen de plaat waait, maar het is meer rock dan country. Het luistert allemaal aangenaam weg, al zitten er donkere randjes aan sommige nummers, zoals in ‘For The Black Hand At Dawn’ dat, zonder zo te klinken, iets heeft van de typische grondhouding van bands als The Doors en de Velvet Underground. Nee, géén vergelijking, want waar zou je het stemmenwerk dan plaatsen? Het ‘Cocklane Ghosts’, intrigerend omdat het enkele keren van richting/stemming verandert, is een ode aan oude helden. Dat klinkt niet positief maar het is één van de sterkste songs van de twaalf nummers tellende ‘Heads Of Woe’. ‘The Great Lament’ is inderdaad droefheid troef, maar toont uitstekend waar het met de band naartoe gaat.

 

Esther, You’ is nog zo’n song die je qua structuur nergens elders kan horen. ‘Maxburg’ is experimenteler, doet vaag denken aan de sferen van ‘Low’ van David Bowie. Naar het einde toe krijgt het een episch grandeur, alsof er plots een zon door het lage wolkendek breekt.Het behoorlijk donkere ‘Saigo‘ was een ideale afsluiter, maar de band verkoos het iets luchtiger, folky ‘Time’ daar nog achter te zetten, allicht om de stemming toch lichtjes op te krikken. Tja, over afwisseling heb je niet te klagen, vooral niet als ze zoals hier, goed doordacht en uitgevoerd is. We weten dat er in de nationale (en Nederlandse!) pers behoorlijk extatisch gedaan wordt en nu al gesproken wordt van ‘de plaat van het jaar’ (sorry, Eriksson Delcroix, sorry Admiral Freebee, sorry HT Roberts, Bruno Deneckere & Landed Gentry, sorry Billy & Bloomfish…), maar dat vinden we veel te vroeg, daar bewijs je deze Antwerpenaars geen dienst mee. Doch wat we wel weten, is dat, zodra de cd beëindigd is, we de net nog bedwingbare neiging hebben om ‘Heads Of Woe’ opnieuw te spelen. En als dat geen goed teken is…

 

Antoine Légat (16 03 14)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s