BILLY & BLOOMFISH in Banana Peel te Ruiselede op maandag 17 februari 2014: ‘Kathleen Vandenhoudt en Pascale Michiels hebben met Billy & Bloomfish een goudader aangeboord. Benieuwd waarheen het hen leidt, maar ondertussen is het genieten van ‘Ridin’ The Rods’ en de bijbehorende concerten’

Zie ook www.rootstime.be met de fraaie foto’s van Lieven Verhoye!

 

Twintig jaar geleden is het dat Kathleen Vandenhoudt en Pascale Michiels elkaar ontmoetten in de muziek. ‘About Queens Of The Blues’ heette het eerste en meteen spraakmakende project samen, waarin de toen nog o zo jonge bloedjes (zo kan je vaststellen op de foto’s van onvolprezen rockfotograaf Jo Clauwaert) zich lieten omringen door de toen al ervaren bluesratten pianist Pieter Van Bogaert en gitarist Jan de Bruyn. In die days of wine and roses presteerden de beide lefgozertjes het om Eric Bibb, intussen één van de reuzen van de hedendaagse blues, op de Vlaamsche TV van een koor te voorzien… ter vervanging van de Five Blind Boys Of Alabama van de plaat! Kathleen en Pascale gingen vervolgens wel hun eigen weg, met een intussen rijk gevulde muzikale loopbaan, en in het geval van Pascale ook in de wereld van het acteren, maar die grillige paden kruisten mekaar geregeld. Eén jaar en vijf maanden is het geleden dat ze besloten om ook een ‘groep’ te worden, want ondanks de vele verbanden waarin ze samenwerkten was er nooit een incentive geweest om samen songs te schrijven.

 

Dat dit onder een goed gesternte geboren werd, bewijst de eerste song die ze samen schreven, zeventien maanden geleden. Zoals dat past bij twee zangeressen was dat een… instrumentaal nummer. Pascale hoorde Kathleen in de keuken op gitaar een hemelse melodie spelen, kwam aangespurt, speelde stante stringe mee op de grote ‘maangitaar’ die ze in 2006 uit China had meegebracht en… ‘Almost Home’ was geboren. Die schitterende melodie (die Ry Cooder van pure jaloezie een nieuwe soundtrack zou doen schrijven) staat nu, misschien niet toevallig, precies halfweg de eerste cd die ze uitbrengen onder de groepsnaam Billy & Bloomfish, een plaat vol eigen werk en met een voor hen héél toepasselijke titel: ‘Ridin’ The Rods’. Inderdaad doen ze als Billy & Bloomfish wat ze altijd deden: kilometers malen om hun muziek tot bij de mensen te brengen, zoals de Amerikaanse hobo’s dat indertijd deden, maar dan via de eindeloze spoorlijnen. ‘Ridin’ The Rods’ verwijst naar de techniek van het train hoppen: om niet betrapt te worden door de treinbegeleiders, ging men onderaan de wagens hangen, tussen de vierwielige bogies, wat overigens niet zonder gevaar was, want als je in slaap viel…

 

Maar in slaap zouden we niet vallen, daar in de Ruiseleedse Banana Peel Jazz & Blues Club, maandag 17 februari, daar zou het duo zorgvuldig over waken met een uitgebalanceerde en zeer afwisselende set van songs van de cd of van elders, maar dan wel gekaderd binnen het concept van B&B. Ze brachten die songs met branie en lef, precisie en zin voor afwerking, en liefde voor detail, de eindnoten altijd piekfijn afgewerkt, en vooral met bijzonder veel goeste: de guitige uitwisseling van blikken van verstandhouding sprak boekdelen. Ze voorzagen hun huisvlijt van duiding en anekdotes in de bevallige en humoristische stijl die we van hen kennen. Het was slechts één van de concerten in de lange reeks, ware het niet dat Banana Peel een bijzondere plaats bekleedt in het gemoed van de dames: Pascale droomde er al lang van ‘hier eens te mogen spelen’ en stak haar genoegen hierover niet onder stoelen of banken, Kathleen stond hier een jaar geleden nog samen met Bruno Deneckere en die twee leverden toen een dijk van een concert af, dat zij (en wij) niet licht zullen vergeten (zie ons verslag elders op Rootstime)

 

Haakte het ‘klassieke’ bluespubliek ditmaal grotendeels af, dan vulde de BP zich vlot met de fans van de dames en, opvallend, toch een harde kern, nu al, van Billy&Bloomfisher(wo)men (het staat nog niet in Van Dale, maar het maakt kans) De ambiance van de gebruikelijke BP blues avonden was er wel en in het pakket zat niet weinig blues, blues pur sang zelfs. Ver van ons om iemand de les te spellen, want vrijheid primeert en ieder doet wat ie moet, maar er is nu eenmaal een spreekwoord dat ‘afwezigen’ en ‘ongelijk’ met elkaar verbindt…Het duo stak van wal met de beginsongs van ‘Ridin’ The Rods’: bij het somber broeierige ‘Skeleton Man’ komen je meteen grimmige Ensoriaanse maskers voor de geest en Jeroen Bosch had duidelijk nog zombies op overschot. Met ‘Come What May’ wordt de toon al een heel stuk luchtiger. Pascale bespeelt in die openingsfase een groot snaarinstrument, een uit de kluiten gewassen banjo of mandola, met grote keggen om te stemmen. Deze al vermelde ‘maangitaar’ en de kleinere broer ervan bezitten een mooie klank, die verschilt van wat westerse instrumenten produceren (iemand vergeleek de klank met die van een balalaika…) Kathleen verzekert ons: ‘Ik heb het nagetrokken… Niemand anders in Europa treedt op met dit instrument!

 

Later in het optreden vernemen we dat ze, op toer in China met het onderschatte project Snowflower, een Chinese op deze daruan zag spelen en meteen vroeg waar ze zich zo’n tuig kon aanschaffen. De rest van het verhaal hoeven we hier niet te verklappen, dat hoort u live wel. Nog dit: de familie bestaat uit vier stuks en in China spelen die dikwijls in kwartetvorm samen. Pascale had ook de iets kleinere zhong bij. Geen wonder dat ze die telkens grotere instrumenten ‘De Daltons’ hebben gedoopt. En uiteraard bespeelt Pascale deze prachtige maangitaren op een wijze die een zichzelf respecterende Chinees wel erg vreemd zou overkomen… Tijd voor een hats off naar Eric Bibb toe, met diens ‘Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down’. Nummer vier in het concert is ook de nummer vier van de cd: ‘Chaingang’ is een rauwe, zompige blues in ouwe stijl en verwijst, zoals men kan vermoeden, naar de dwangarbeiders. Ook het volgende ‘Shadow Of Doubt’ (van Gary Nicholson, maar bekend door Bonnie Raitt) krijgt zo’n roestbruin bluesy jasje aangemeten. Kathleen zingt dit al vele jaren. We vermoeden, dat ze ermee willen verwijzen naar de periode ‘vóór Billy & Bloomfish’.

 

Tijd voor een song over het drama van Michael Jackson, het verwende kind dat maar niet wilde opgroeien in een wereld die hem ten slotte oppeuzelde. B&B nemen het voor hem op in ‘The Story Of A Manchild’. Volgt een hoogst aardig ‘Just A Smile’, over twee mensen die uit elkaar gaan, maar hopen dat ze toch nog een vriendelijke glimlach van mekaar kunnen krijgen. Het is twee maal eigen werk, maar staat niet op de cd. Zij voeren naar de enige songtekst die ze niet zelf schreven voor het album: ‘Only Fishermen know’ is een door Oostends dichter Geert Cyril Tavernier verzameld en aaneengeschreven pakket getuigenissen en oneliners van vissers, als onderdeel van de cyclus ‘Het Zweet van de Zee’. Ierse dichter Peter Flynn, woonachtig in Gent, vertaalde het hele werk in het Engels en Jo Clauwaert (zie boven) zorgde voor de adembenemende foto’s van het zeemansleven. Het duo zette er de gepaste muziek onder. Bij deze willen we een lans breken voor de optredens die Geert met dit vissersepos geeft, begeleid door Luiz & Renato Márquez. We bereiken de pauze -veel te vroeg, zo voelt het aan- via het geheimzinnige en tegelijk grappige verhaal van de ‘Spy Fly’, de evocatie van een nacht geplaagd worden door het kleine beestje.

 

In de tweede helft komt meteen een lieveling van Pascale aan bod, een song die haar als een zijden handschoen past: de grote maangitaar komt van pas als percussie bij ‘Deeper Well’ (van de grote David Olney, maar het was Daniel Lanois die het bekendheid gaf) terwijl Kathleen haar in echo gedrenkte gitaar knarsende geluiden laat maken. Pascale zingt bijwijlen ‘diep in de waterput’. Ook in duo zingt ze doorgaans de lagere stem, terwijl Kathleen hoog uithaalt, maar… alles is mogelijk voor deze geoefende stemmen. Het opzwepende ‘Steam In The Shack’ trekt het tempo danig op. Hier doet het duo enigszins doet denken aan de Indigo Girls. De typische klank van de zhong, de kleine(re) maangitaar, leent zich prima voor het staccato van de song en toont eens te meer hoe Pascale haar weg heeft gevonden in het spelen op het exotische instrument. Geen plaats voor slordigheid, al gaat het duo er tegelijk ontspannen en goedlachs tegenaan.

 

In titelsong en tevens programmaverklaring ‘Ridin’ The Rods’ komt de stoomtrein langzaam op gang en dendert verder om aan het eind weer netjes stil te vallen: ouwe truc, goed uitgevoerd. ‘Sweet Lovin’’ is andere koek en krijgt daarom een overigens leuke introductie. Pascale stelt dat bijna alle liefdesliedjes handelen over verdriet… en daarom: ‘We wilden een super positief nummer schrijven over de liefde’. Dat is hen bij deze ook gelukt, al blijft het een vreemde eend in een zee van LDVD… Intens, dreigend, vol spankracht, is dan weer ‘So Long’ met zijn blues onderstroom. De twee laten zich hier vocaal goed gaan zoals zij dat alleen kunnen in dit land van etherische zangeresjes: ‘Oh, Lord, why have you made the night so long?!’ ‘Cowgirls & Indians’ is de andere themasong van de plaat. De knappe zwart-wit hoes verwijst uitdrukkelijk naar deze lillende brok jeugdsentiment. Als kind speelden we ‘allemaal’ voor Indiaan of koeienmeisje (of koeienjongen, natuurlijk) en dat gebeurde ‘always with a pony tail’, terwijl de buurjongens steevast de vijand waren, ‘De Daltons’ zo u wil. Tja, je fiets nam de plaats in van Jolly Jumper, het paard van Lucky Luke.

 

Na het inderdaad fors opgedreven ‘Faster’ is er plaats voor een nieuwe song, ‘voor de volgende plaat’, stelt Kathleen. ‘Sad Eye Woman’ neemt het op voor de ontelbare vrouwen op deze planeet die in stilte lijden: ‘Nobody ever heard you moan’. Intussen hebben we geleerd dat Kathleen haar bijnaam ‘Billy’ al kreeg in de tijd van About Queens Of The Blues. Pascale noemt zich ook al lang Bloomfish. Toen de ladies een groepsnaam zochten, kwamen die nicknames goed van pas, want ‘Kathleen & Pascale’, dat bekt niet zo goed… Helaas zijn we al aan het einde van de rotsende rit. ‘Crazy World’ is de geknipte afsluiter. De gekte van onze planeet wordt met de nodige uitgelatenheid en humor uit de doeken gedaan. Er zit enige zelfspot in, maar het is een enigermate cryptisch zinnetje dat de aandacht trekt: ‘I met a singer-songwriter with 229 stitches’, dat Kathleen met opvallend veel nadruk zingt…Doet dat een belletje rinkelen bij de liefhebber van rootsmuziek? Zoek niet langer: de zin verwijst naar collega soul mate Bruno Deneckere die iets gelijkaardigs zingt in zijn ‘Walking On Water’. Billy & Bloomfish eren graag hun helden, zo bleek al de hele avond.

 

Het is nog lang geen elf uur, wanneer de ‘avondklok’ hier traditioneel ingaat, maar liever dan die tijd vol te spelen met eigen nummers, ronden ze het optreden netjes af met de twee tunes die hier best passen. Eerst de song waar het allemaal mee begon en waar we het in het begin over hadden, het zielsmooie ‘Almost Home’, dat moeiteloos ontroert en harten verovert, terwijl Ryland in een hoekje zit te nagelbijten, en dan een pure, onopgesmukte blues in vooroorlogse stijl, die overigens ook de cd afsluit. Pascale laat de exotica en de akoestische gitaar voor wat ze zijn en neemt een ouwe, gortdroge National ter hand, Kathleen houdt het op klappen in de handen en stampen met de voeten. Ze zingt als door een oude microfoon. Het geeft de song nog meer span- en slagkracht, en dat mag ook, gezien het bijtende onderwerp. De twee geven in dit ‘Wasted Words’ immers snoeihard af op al de mooipraters die onze tijd verbeuzelen in politiek, reclame en andere ‘winstgevende activiteiten’, terwijl ze geen zak te vertellen hebben. Dat laatste kan gelukkig niet gezegd van dit duo, zeer integendeel… Kathleen en Pascale hebben met Billy & Bloomfish een goudader aangeboord. We zijn benieuwd waarheen het hen zal leiden, maar ondertussen is het genieten van ‘Ridin’ The Rods’ en de bijbehorende concerten. U weet wat u te doen staat!                                                                           

Antoine Légat (20 02 14)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s