WENDY COLONNA: NECTAR

Zie ook ww.rootstime.be, waar een fijne clip staat van ‘Dirty Things’.

Het is elk jaar hetzelfde! Als de lijstjes eraan komen, merk je dat je collega’s en masse vallen voor een plaat waar je het bestaan in geen velden of wegen vermoedde, van artiesten waar je nauwelijks of niet van had gehoord. In januari is het dan ook koortsachtig bijsturen om na te trekken wat je eigenlijk had moeten weten. Maar dat is het ‘ergste’ niet, want via die inhaalbeweging ontdek je ten minste met een al bij al minieme achterstand allerlei leuke muziek. Spijtiger is dat er in december cd’s komen binnen dwarrelen waar je per definitie te laat van merkt dat ze hoog in je lijsten van appreciatie hadden moeten staan. Ons jaarlijstje was nog niet klaar of we werden al meteen geconfronteerd met briljant werk als ‘Short Stories’ van Mister Inglish (alias Ton Engels) en ‘America Through The Eyes Of Woody’ van Champagne Charlie, beiden van kort boven de Nederlandse grens. Van veel verder, meerbepaald van Austin, TX, oorspronkelijk zelfs van Louisiana, komt Wendy Colonna.

Colonna is hier geen onbekende: ze trad meermaals op in ons land, samen met Chad Pope. Bij haar laatste passage alleen in september 2011, werd ad hoc een band samengesteld, Lazybones, met Belgische muzikanten, en prompt een zeven song cd met eigen werk en covers (het magistrale ‘Lazybones’ van Johnny Mercer-Hoagy Carmichael; ‘Snowin’ In Raton’ van Townes Van Zandt… ) opgenomen, ‘Barefoot In Belgium’ (onze bespreking van het project en de cd vindt u nog steeds hier op Rootstime!) Sindsdien trekken muzikanten van hier die ermee te maken hadden, of gelinkt waren aan het Beyond The Flags anti-oorlogsproject, geregeld naar Texas (en Louisiana) voor concerten. Zo hebben we een deskundige en erg positieve review gevonden van een concert van Wendy met Bruno Deneckere en Lazybonesleden Tom De Poorter en Jeffrey Thielens in Houston, TX, van begin februari 2013. We hadden haar vijfde full cd ‘Nectar’ al half november toegestopt gekregen, maar het duurde even voor ze zich losrukte uit de wachtrij.

Nectar’ is de rechtstreekse opvolger van ‘We Are One’ uit 2010. Ze heeft dus haar tijd genomen ‘to get it right’ zoals ze zingt ergens op ‘Dance with The Moon’, een heerlijke retrosong, die ze pende samen met producer Mark Addison: hammond, banjo en staande bas, plus de zingende zaag van bevriende bluesman Guy Forsyth (ook iemand die een intense band heeft met ons land) zorgen voor een jaren dertig gevoel. Deze song illustreert de enorme actieradius van Wendy en haar mensen: naast southern rockers als smeuïge opener ‘Dirty Things’, hoor je ondermeer blue eyed jazz à la Sade in ‘When Love Comes My Way’, een met heerlijke pedal steel en harmonica gepolitoerde country sleper ‘Texas Summer Love’, een op een walsstructuur gebouwde ballad met uitgekiend in het zwerk rondzwevende stemmen ‘Bring Me Water’ -probeer die melodie maar eens uit je hoofd te houden. Eén beluistering hadden we nodig om te weten dat deze godendrank (nectar, dus) hoort bij de beste platen van het afgelopen jaar.

De songs, alle van Wendy’s hand, op twee van Addison na, die ook aan drie andere meeschreef, zijn stuk voor stuk parels. Geen zwakke plek te ontdekken. Wendy’s stem klinkt verleidelijker dan ooit: ze baant zich met uitgesproken elegantie een weg doorheen de verscheidenheid. Toch klinkt ze nooit melig of zeemzoeterig. De prima in- een aanvullende begeleiders vallen terug op een metronoom van een ritmesectie met bassist Michael Stevens en de drummer die Wendy leende van vriendin Carolyn Wonderland, de sublieme Rob Hooper, die zijn veelzijdigheid nog eens ten voeten uit bewees tijdens de meest recente Beyond The Flags in Ardooie (zie onze bespreking hier op Rootstime) Addisons productie is vlekkeloos, wat Wendy zelf maar al te goed weet, getuige het dankwoord in de liner notes. Geen Belgen in de begeleiding, al worden er wel een aantal vermeld in de lijst met bedankingen. Maar toch een Belgische component: Sanne De Mûelenaere deed het uiterst sobere maar geslaagde hoesontwerp.

Een song die alles goed samenvat is reggae ‘Sleeping’ (van Addison): zalige melodie, een ritmisch patroon dat zoete herinneringen oproept aan ‘Stir It Up’, een refrein dat je niet licht vergeet (‘We are sleeping, we are sleeping, we are keeping safe and warm. We are sleeping, we are sleeping, we are sleeping through the storm’), Wendy die met nét de juiste intonatie een fijne boodschap van vrede en warmte inzingt, en dan als toetje die interventie op akoestische gitaar (Wendy zelf?) Pure nectar! Ten huize Twan is deze song in de kerstperiode op alle mogelijke momenten volumineus te horen geweest, als luid meegebrulde lieveling van alle huisgenoten. Een dijk van een song, een Deltawerk van een plaat!

 Antoine Légat (08 01 14)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s