BLACK FLOWER in Arscene te Hansbeke op zaterdag 21 december; het LALAWINE festival (GOES & De GASTEN, Jonas WINTERLAND) in Tinnenpot in Gent op donderdag 26 december; ‘A Blue Christmas’ met Bruno DENECKERE, Fernant ZESTE en Rianto DELRUE in De Foyer in Zottegem op zaterdag 28 december 2013.

Er was een tijd dat concerten uitstierven rond 15 december om vanaf half januari stilaan weer op te starten, maar de laatste jaren is er amper een break tussen Kerst en Nieuw. Graag willen we de laatste loodjes van 2013 hier te berde brengen al blijven we oppervlakkig. Al deze mensen verdienen beter dan enkele lijntjes, maar de vergaarde info is natuurlijk niet verloren. Het gaat trouwens over creatieve lieden die we al eerder onder de loep namen.

Black Flower zagen we deze zomer aan het werk in Helden In Het Park en toen schreven we het volgende (ingekort): ‘Black Flower is een collectief dat een aantal jonge jazzmusici bundelt, die al elders hun sporen hebben verdiend. Black Flower kon rekenen op de waardering van de aanwezigen, vanuit de bewondering voor de technische beheersing, het improvisatievermogen en het onmiskenbare speelplezier dat het gezelschap etaleert. Saxofonist Nathan Daems, intussen een bekende naam als lid van diverse uitstekende bands, zet voor Black Flower zijn eigen Quintet on hold. Drummer Simon Segers, met zijn inventieve ideeën de drijvende kracht achter de band, had voor deze gelegenheid zijn Nederlandse collega, pianist Fulco Ottervanger, uit het schitterende trio De Beren Gieren (een grote naam in wording!) meegebracht. Trompettist Jon Birdsong komt uit Texas en is niet de eerste de beste: hij speelde al met Beck en Calexico. Zijn partijen op cornet vormen een fraai contrapunt tegenover Daems’ onverdroten zoekende, creatieve spel. Filip Vandenbril (bassist bij Laïs) is de sluitsteen in wat de band zelf ‘contemporary & booty shakin’ groovedelique Ethiopian jazz music’ gedoopt heeft. Dat Ethiopië daarbij ‘slechts’ op de tweede plaats komt, is geen punt: we zagen behoorlijk wat aanwezigen geboeid luisteren naar dit wellicht voor velen enigszins dwarse amalgaam van ritmes en klanken, dat men indertijd spottend ‘jazz’ (‘lawijt’, zoiets) doopte. Al bleven de danspasjes achterwege, Black Flower liet de geesten dansen, van bij opener ‘Almaz’, de enige cover van de avond (en afsluiter van de EP van Black Flower, voorbode van de langspeler die men later dit jaar opneemt), van de hand van Mahmoud Ahmed (°1941) (enzovoort)’

Dat zal wel inhouden dat het concert in Arscene parallel liep. Toch waren er ingrijpende verschillen, het belangrijkste uiteraard de aanwezigheid van Wouter Haest, de eigenlijke keyboardsman van Black Flower. Gezien de muziek evolueert door de interactie van het moment, is zijn inbreng essentieel in het geheel. Een ander groot verschil is de omgeving: in het park in Eeklo komt men zomeren. De muziek is bijzaak. In het knusse Arscene zit je bij de musici op schoot, waardoor je als het ware de muziek zelf mee maakt… Al is het likkebaarden bij het duizelingwekkend technisch niveau van deze klassenbakken. Is het enkel een gevoelen van ons dat de stukken, deels dezelfde als vorige zomer, ‘Ethiopischer’ klonken dan toen? In elk geval voegen de occasioneel andere klankkleuren en ongewone ritmen voor een aangenaam exotisme, weg van de klassieke jazz. ‘Ethiojazz’, zoals pioneer Mulatu Astatke het zelf benoemde!

Ons viel ook nog de filmische kwaliteit op van bepaalde nummers of stukken ervan. Soms hoorde je kamelen defileren, waande men zich in de woestijn, of bevond je je in een broeierige jungle, met kannibalen die in de verte dreigend repetitief mailen met hun tamtams. Eén stuk droegen ze op aan de winter en klonk inderdaad geheimzinnig en onderkoeld als de aangekondigde ‘donkerste dag van het jaar’…‘Mosquito Menace’ deed zijn titel alle eer aan.

Nathan Daems, af en toe ook op traverso, gaf summiere commentaar. Meer is ook niet nodig. Hij zorgde wel voor hilariteit. Black Flower had al ‘The Bad Side Of Good’ gespeeld. Als er na lang applaus dan toch nog een bisnummer gezocht en gevonden wordt, kondigt hij laconiek aan dat ze er eentje niet gespeeld hebben… ‘The Good Side Of Bad’! Wie jazzmusici verslijt voor wereldvreemd en humorloos, heeft dat vermoedelijk maar van horen zeggen van iemand die zelf doof en blind is. Net als Too Noisy Fish, De Beren Gieren en South Of The Border is Black Flower is wissel op de toekomst, en die ziet er op dit ogenblik zonnig uit.

Het allereerste Lalawine festival (Winters Ontdekkingsfestival van het Nederlandstalige luisterlied) is hopelijk niet het laatste want publiek en artiesten bleken best tevreden over deze formule met optredens van een dik halfuur en wisseling van de wacht om het uur, zodat men zijn eigen festival à la carte samenstelt. Wij kwamen specifiek voor Goes en de Gasten, al waren de ‘Gasten’ van Michel Goessens beperkt tot piano man Jan Borré, en voor Jonas Winterland, die niet zo vaak naar het Gentse komt (twee optredens deze zomer op de Gentse Feesten is alles wat zijn palmares vermeldt) Van elk volgden we twee concerten die deels overlapten (maar dat is ook leerrijk) Daardoor misten we wel Contraband (in 2013 auteurs van het sterke ‘Ik weet dat er iets leeft’), Het Kleinkunst Kollektief, Hermitage en Tine Truwant & Trosduif (we konden wel de leuke 5 song EP van Tine op de kop tikken) Michel heeft al drie cd’s in het Sleins (dialect van Sleidinge, boven Gent) om op terug te vallen (twee als duo Aardvark en één als Goes), Jonas moet het doen met die ene, maar sublieme ‘Mensen zijn gemaakt van dun Papier’, van eerder dit jaar.

Al heeft ie altijd al die stoute mond gehad, Michel is toch geëvolueerd in zijn podium act: zijn présence is soms indrukwekkend. Het onderkoelde ‘Rosa’ (zoals alles wat Michel zingt ‘echt gebeurd’) blijft onze lieveling, maar we houden al evenzeer van oud werk als ‘Jef Vermassen’ en ‘In ’t Weekend en in ’t  Verlof’, twee bloederige verhalen, die zonder de humor weerzinwekkend kunnen overkomen, en sketches als ‘Pol Noedels’ als het repertoire van ‘Veur ’t zelfste Geld’, zijn recentste langspeler. Jan Borré laat onderwijl op zijn keyboards heel aardige dingen horen. Hij krijgt er de handen voor elkaar. Dat ‘Mie pijpt veur wa Toebak’ is informatie die we tot twee keer toe krijgen… Michel neemt geen tabaksblad voor die (al aangegeven: stoute) mond! Jonas neemt het gelukkige besluit ook een paar nieuwe liedjes uit te proberen, zoals een lied dat past op deze tweede kerstdag (het komt zelfs in de tekst voor), ‘Een veel beter Jaar’. Misschien speelt hij het zelfs nooit meer.

Zwaartekracht’ schreef hij afgelopen zomer en is een kandidaat voor de tweede cd. Heel knap vinden we ‘Ik hou je warm’. Er was zelfs nog een song bij geschreven na het zien van een documentaire over Alzheimer… Het lied heeft zelfs nog geen titel. Winterland houdt ervan de underdog te spelen, een rol, jawel, maar het is hem grif vergeven, omdat het hem goed afgaat, omdat het past bij dit verstilde aanbod, omdat er veel fijne humor inzit die een tegengewicht vormt voor de soms nogal zware inhoud van de teksten. Maar wat zijn die mooi, ‘Met je Ogen dicht’, ‘Laura’, ‘ Onder vreemde Wolken’, zijn eerste single ‘Altijd halverwege’, het luchtiger ‘Naar het Licht’, de mijmerende titelsong van de cd, een song die over zijn jongste zusje gaat.  De tweede maal kon er ook onze préféré af, ‘Niemand vraagt zich af’, zijn ‘begrafenissong’. De doorwinterde Goes naast de elegante Jonas, ook als combinatie was het fraai in deze ons tot vanavond onbekende zaal binnen het complex van de Tinnenpot.

Bruno Deneckere, Fernant Zeste en Rianto Delrue hadden een jaar geleden het illustere idee om een programma te spelen met ‘kerstliedjes’ of daaromtrent. Natuurlijk zou men de platgetrapte classics vermijden en grijpen naar minder voor de hand liggend kerstvoer. Eigen songs zouden mogen en kunnen. Ze hadden tevens het idee om een aantal songs van henzelf door de anderen te laten zingen. Er zou ten slotte plaats zijn voor wat lievelingen van ieder muzikant. Het geheel kreeg de passende naam ‘A Blue Christmas’ en zie, één jaar later kan dit project al rekenen op publieke respons. Omdat het programma inhoudelijk elk jaar serieuze verschillen moet vertonen, heeft een song per song overzicht weinig zin. Dat het concert begint met ‘Blue Christmas’ dat Elvis bekend maakte, zal niet verwonderen. Evenmin dat het tweede deel begon met ‘Plastic Jesus’, ook al zo’n evergreen sinds Ed Rush en George Cromarty het schreven in 1957 (en niét Ernie Marrs zoals vaak verkeerdelijk aangegeven) Maar er stonden in Zottegem wel een paar surprises op het menu, Bruno die ‘If Wishes Were Horses’ zingt van Filip De Fleurquin, vriend en collega, én jarenlang de mentor van Rianto, Fernant met Bruno’s ‘Sweet Anna Lee’ en Rianto met Bruno’s ‘Fall For Me’. Bruno antwoordt met Fernants ‘Fannie Mae’ en Fernant neemt Rianto’s ‘Trouble Get Away From Here’ onder handen. Deel één sluit af met Jim Reeves’ ‘Merry Christmas Polka’.

Zoals gebruikelijk als Bruno op toneel staat is de interactie met het publiek een bijkomende attractie. Nieuw materiaal komt ook aan bod met ‘Snowflakes’ van Fernant en meteen erna ‘Sometimes Christmas Pierces To The Heart’ van Rianto. Is de inleiding grappig, dan is de song zelf een tearjerker eerste klas. In sobere bewoordingen breekt iemands hart op het slechtst mogelijke moment op het jaar… Iedereen is erover akkoord: Rianto Delrue schreef hiermee een kerstklassieker in wording. Uitbrengen op single tegen volgende herfst, luidt de optimistische raadgeving. Fernant heeft nog ‘Christmas Cookies’ in de aanbieding. Eigenlijk wilde hij ‘I Threw It All Away’ van Bob Dylan zingen, maar de andere twee speelden het democratische principe uit. Hilariteit. En de vaststelling dat dit een zeldzaam concert is zonder één of andere versie van een Dylansong. Bruno haalde ‘Rollin’ Back (Back Into My Life Again)’ van stal, recente song en nog niet opgenomen, maar intussen vaak op de playlist te vinden.

Rianto verraste opnieuw met een sterk eigen ‘Looking Forward (To Find Something To Look Forward To)’ en met de keuze van het grappige ‘Please Daddy (Don’t Get Drunk This Christmas)’ dat Bill Danoff (samen met vrouwtje Taffy Nivert) pende voor niemand minder dan… John Denver. Fernant sluit af met ‘Going Home’ van één van zijn grote helden, Dan Auerbach, de helft van The Black Keys. Het behoorlijk enthousiaste publiek kon er niet genoeg van krijgen. Onder de drie bisnummers nog één merkwaardige keuze, ‘Close Your Eyes’ van Townes Van Zandt. De Texaanse singer-songwriter is populairder dan ooit en dat is niet enkel te danken aan het toch wel al te veel gespeelde ‘If I Needed You’. Spijtig dat gerechtigheid laat geschiedt, maar dat is niet de schuld van deze drie klaarkijkende heren. We wilden al de volgende Kerst zijn… al mogen ze dit programma gerust in elk ander jaargetijde brengen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s