BREEZY RODIO: PLAYING MY GAME TOO: ‘Al bij al is ‘Playing My Game Too’ een uitstekende plaat, die misschien nog straffer was geweest als Fabrizio ‘Breezy’ Rodio verder had gestaan als zanger, maar beslist op geen enkel vlak ontgoochelt, integendeel, in een paar songs piekt…’

Als er op het laatste Chicago Blues Festival On Tour in Banana Peel (op 1 en 2 december) een revelatie was (de frontmensen, Mervyn ‘Harmonica’ Hinds, zanger gitarist Linsey ‘The Hoochie Man’ Alexander,  zangeres Nellie ‘Tiger’ Travis, sleepten zo al hun goede reputatie mee), dan komt die eer zeker toe aan Fabrizio ‘Breezy’ Rodio, die als in het ‘gewone concertleven’ lid van Alexanders band de taak had op te treden als ceremoniemeester, gitaarinvulling te geven en de boel bij mekaar te houden, iets waar hij zich met de nodige bezorgdheid van kweet. Bezoek aan zijn site toont dat de man nog meer noten op zijn zang heeft. De Chicago blues is niet zijn enige muzikale bekommernis. Zo treedt hij in de clubs van Chicago vaak ook solo op met Delta blues en wat er ergens in het verlengde van ligt: Robert JohnsonLightnin’ Hopkins, Son House maar ook Ray Charles en Nat King Cole. Zijn  belangrijkste job is natuurlijk gelinkt aan de band van Linsey Alexander die de jonge Rodio ontdekte toen die van New York naar Chicago verhuisde. Breezy’s gitaarspel overtuigde hem zozeer dat The Hoochie Man hem tot zijn rechterhand bombardeerde. Hij had zijn aandeel in Linsey’s ‘If You Ain’t Got It’ (2010) en ‘Been There Done That’ (2013) De steun van Alexander is vanzelfsprekend een flinke opstap voor een jonge muzikant. Ook in Banana Peel liet The Hoochie Man niet na om zijn poulain in de honneurs te betrekken. Die poulain vind je wel meer in Europa, of in Brazilië, want Chicago zendt zijn (aangenomen) zonen (en dochters) graag uit, ondervonden we de laatste tijd al wel vaker. Breezy heeft echter nog een enigszins onverwachte passie: de roots rock reggae, de ‘blues van de Caraïben’! Er is overigens veel méér te beleven aan muziek in Chicago, zoals ingeweken Welshman Jon Langford (o.a. folkpunk, stichtend lid van The Mekons, enz.) ons eerder vertelde, onder anderen een levendige reggae scène in Chicago. Als Breezy & The Coolers brachten Rodio en zijn band (aangevuld met gastmuzikanten van The Wailers en The Peter Tosh Band plus lokale reggaeheld Hurricane) de cd’s ‘Hope’ (201) en ‘Strange Situation’ (2013; gemixt door Brian Leach) uit.

Bezige jongen, die Rodio! Op het CBF had hij ook een eigen bluesplaat uit met de alles verhelderende titel ‘Playing My Game Too’.  Hier staan tien eigen nummers op die hij inzingt en inspeelt, met achter en naast hem een paar hoge gasten en een wisselende band, met drie blazers (er is ook een hammond aanwezig maar daar staan geen credits voor?!) Hij stond zelf in voor productie, mixing en mastering. Rodio kleurt binnen de lijntjes van de Chicago blues in gitaarspel en songschrijven, zonder grote vernieuwingen maar met de nodige bekwaamheid. Het zingen gaat hem niet in alles songs even goed af, maar er is absoluut niks om beschaamd over te zijn en we hebben de sterke indruk dat Rodio zeker nog een flink stuk kan en zal evolueren als zanger, maar ook als gitarist. Wees gerust, er zijn genoeg songs waarin alles in de juiste plooi valt: zo is onze cd-speler verkikkerd op het lekker dampende ‘Cheating On You’ (altijd goed om een denkende cd-speler te hebben!) Op ’24 Days Later’ laat patron Linsey Alexander horen wat goede blueszang is (maar dat IS dan ook het werk van iemand die een halve eeuw in het vak staat!) De vanzelfspelende klasse van de grote Lurrie Bell en de gitaar van Rockin’ Johnny stuwen ‘Why Did You Go?’. Spijtig dat noch Sam Cooke noch Otis Redding beschikbaar waren voor de opnames, want de wiegende ballead ‘Lost For You Darling’ had hen goed gelegen. Aan Breezy’s stemgeluid in dit nummer is het wennen. ‘Going Back To Alabama’ laat horen dat de koude stad uit het noorden niet kan zonder de zuidpunt van de verticale as. Hier voelt Breezy zich duidelijk beter bij als zanger. Leuk dat de legendarische Bob Stroger (74 intussen en… wat een palmares!) hier de bas beroert. Gitarist Dave Herrero doet dan weer mooie dingen op ‘My Tears Can’t Bring Her Back’, dat begint als een slow blues maar halfweg plots een stroomstoot krijgt (en je hoor je daar niet plots een tegenbeat uit Rodio’s gitaar oprijzen?) In de titelsong speelt Lurrie Bell gitaar, maar eens te meer blijkt dat Rodio’s stem zoals hij ze nu gebruikt eerder gediend is met up tempo songs, zoals het volgende ‘My Poor Heart Cries’. Knap harpwerk van Quique Gomez, zoals ook op de opener ‘You’re Gonna Leave Me’. In slotnummer ‘Marilipes’ roept gastgitarist Guy King een loungy sfeer op: het doet ons denken aan de onterecht wat vergeten jazzmeester Joe Pass. Er volgt nog een niet aangekondigde mid-tempo stamper. Als we niet beter zouden weten, zouden we denken dat dit een typische Chicago blues twelve bar is!

Al bij al is ‘Playing My Game Too’ een uitstekende plaat, die misschien nog straffer was geweest als Fabrizio ‘Breezy’ Rodio verder had gestaan als zanger, maar beslist op geen enkel vlak ontgoochelt, integendeel, in een paar songs piekt. Met jongeren als hij hoeft Chicago zijn bluesketen nog niet te sluiten.

 

Antoine Légat (14 12 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s