Adam James SORENSEN in De Blauwe Plek te Reningelst op zaterdag 7 december 2013: ‘Ongetwijfeld hebben de aanwezigen in de knusse De Blauwe Plek, een café uit lang vervlogen tijden, waar de sterre is blijven stilstaan, de beste Adam James Sorensen mogen aanhoren, want zijn muziek is kwetsbaar en hangt volledig af van de luisterbereidheid van het publiek, en die laatste kreeg hij onvoorwaardelijk in Reningelst. Het resulteerde in een concert buiten categorie’

In de zomer van 2012 bereikte ons (in een schoendoos, nota bene) ‘Midwest’ van ene Adam James Sorensen, een cd die de (auto)biografische haat-liefdeverhouding in snapshots met zijn vaderstad, Chicago, Illinois. Eén luisterbeurt en we waren verkocht: al waren we telkens benieuwd naar het vervolg, we lieten bij menige track de vinger glijden over ‘REPEAT’, betoverd als we waren door de melodische pracht van de songs die Adam James (AJ voor de vrienden) op een omfloerste, ontwapenende manier vertolkt, terwijl rond hem een legertje muzikanten zorgt voor een sobere, ragfijne invulling. Een uitgekiende productie (van AJ zelf en van Evan Brubaker) bekroont het geheel. De songs fascineerden zozeer dat we in het begin niet voldoende letten op de teksten, die nochtans een sleutelpositie innemen in het totaalplaatje. Maar ook dat raakte gaandeweg ingevuld. We mochten dan ook onze Rootstime-recensie besluiten met ‘Zevenenveertig minuten lang verzoent Adam James Sorensen via ‘Midwest’, dat baadt in weldoende Sehnsucht, de receptieve toehoorder met het geween en tandengeknars van dit ondermaanse bestaan. Er kregen er voor minder de Vredesprijs.

 

Op het einde van 2012 zetten we deze geslepen diamant consequent in de RT jaarlijst, maar stilaan sloop er twijfel in ons enthousiasme: is er in een kast vol met granieten borden nog wel plaats voor een frêle stuk Delfts blauw? Want we bleken niemand te kunnen overtuigen om ‘Midwest’ eens uit te checken. Er is ook zo véél op de markt… Nochtans bleek de muziek stand te houden bij occasionele verse beluisteringen: de tranen stonden ons telkens weer in de ogen, zeker wanneer de inhoud van de songs zich stilaan ontvouwde en door drong. Toen we vernamen dat hij in november en december naar Duitsland en Nederland zou komen om ‘Midwest’ te promoten, hebben we gelobbyd om AJ, die enkele vrije dagen had, in ons land in extremis een optreden te bezorgen, uiteraard tevergeefs. Maar er waren –gelukkig!- andere kapers op de kust: op zondag 1 december kwam hij even over van Nederland om in de Brusselse L’Archiduc te spelen. Dit caféconcert konden we niet meemaken, maar in de uren ervoor hadden we een ontmoeting in een gezellige kroeg in het centrum van de hoofdstad. AJ bleek een charmante persoonlijkheid, met boeiende artistieke inzichten en een breed interesseveld, een man van de wereld, een globetrotter ook. Als jazzdrummer had hij Europa al eerder gezien en zelfs een tijd in de UK doorgebracht.

 

AJ had nog een verrassing in petto. We stonden perplex toen hij ons vertelde dat een brave ziel een optreden geboekt had voor zaterdag 7 december in café De Blauwe Plek in het verre Reningelst, tussen Ieper en Poperinge, dus niet ver van Dranouter en de Franse grens. DBP is een klein café, maar met een traditie van hartelijkheid, een trouw luisterend publiek en… met lekkere soep tijdens de pauze. AJS zou dus optreden tijdens een zogenaamd ‘soepconcert’! Er moest nog een logistieke knoop ontward worden, want zaterdagmorgen zou de man van Utrecht moeten afkomen met het openbaar vervoer, om de zondagmiddag in Schiphol het vliegtuig te nemen naar China en vandaar naar Taipeï, want tegenwoordig brengt hij de meeste tijd door bij zijn vriendin in de hoofdstad van Taiwan. Eens het transportprobleem van de baan, rees de hoop dat dit last minute optreden een climax zou kunnen worden in zijn tournee. De avond tevoren was het al prijs in Utrecht. Singer-songwriter Eric Devries, die het Nederlandse luik van de toer superviseerde, kon toen zelf niet aanwezig zijn, maar had Jan Van Bijnen op pad gestuurd om AJ bij te staan. De multi-instrumentalist nam op mandoline de rol waar die de in Chicago haast legendarische Don Stiernberg op ‘Midwest’ had vervuld en dat was AJ bijzonder goed bevallen. Het smaakt naar meer. Als hij volgend jaar weerkomt, hoopt hij samen met Jan te kunnen concerteren.

 

Het optreden in De Blauwe Plek werd inderdaad een hoogtepunt. AJ’s muziek kreeg de warmte, de volledige stilte en de inleving van een geboeid publiek die ze nodig heeft om volledig open te bloeien. Hij was eerst van plan om twee korte sets te spelen uit schrik de mensen te vervelen, omdat er nu eenmaal weinig variatie zit in een verstilde set van man + gitaar + mondharmonica, maar gaandeweg, toen hij de sympathie en de aandacht ervoer, kwamen er enkele songs bij in de vooraf nochtans zo zorgvuldig samengestelde en uitgebalanceerde set. Hij nam zijn tijd om de songs te kaderen en te duiden in een voor quasi alle aanwezigen verstaanbaar Engels, wat als een groot pluspunt werd ervaren, ook door ons die al vertrouwd waren met ‘Midwest’. We kwamen veel te weten over het ontstaan van de cyclus (want dat is ‘Midwest’ eigenlijk wel),  de motivatie en de achtergronden van de songs. Op ‘Signal’ en ‘Stranger’ na kwamen alle songs uit de cd aan de beurt. Maar de belangrijkste vaststelling is dat de man er in deze sobere setting perfect in slaagt de atmosfeer van de plaat te herscheppen. Die uit pure, onversneden en onbeschaamde want eerlijke melancholie opgetrokken sound is geen productionele stunt: zo klinken AJ en zijn gitaar nu eenmaal, met of zonder arrangementen. AJ’s stem is doorweekt van saudade, zijn gitaarspel vult vaardig, maar zonder fiorituren in. Wie hem nog niet hoorde, kan het zich nauwelijks voorstellen… De dertig aanwezigen hebben daar al een zeer goed idee van!

 

AJ trapte af met een accolade aan het adres van Woody Guthrie, iemand waar hij als Midwester en zanger met een open blik op de wereld een grenzeloze bewondering heeft, zozeer dat er een album met eigen songs zal voortvloeien, zoals streekgenoten Bucky Halker & Andy Dee in 2012 deden op hun meesterlijke ‘The Ghost Of Woody Guthrie’. Dat is toch de intentie: ‘Steam Train’ zet meteen de sfeer neer die ook ‘Midwest’ zo typeert. Maar hier verplaatst AJ je in één ruk naar de jaren dertig, naar de Oklahoma Dust Bowl, je wordt zelf een armeluis die leeft in erbarmelijke omstandigheden, een Okie, een figuur uit ‘Grapes Of Wrath’ of ‘Of Mice And Men’ van John Steinbeck. Als volleerd hobo onderga je de cadans van de trein… Dezelfde cadans die helemaal aan het einde van de avond opnieuw zal opduiken en het optreden afsluit. In het eerste deel komt een andere held aan bod: Bruce Springsteen. Al tijdens de soundcheck had hij dit nummer gebracht en dat was hem erg goed bevallen: een ingetogen, zorgvuldig gefileerde versie van ‘I’m On Fire’ laat horen dat er maar één The Boss is, maar ook dat AJ één van die lieden is die in staat zijn Bruce’s parels niet voor de zwijnen te werpen (om de uitdrukking even anders te hanteren) Nog een tribuutplaat, AJ, zoals Martyn Joseph dat zopas deed met ‘Tires Rushing By In The Rain’, een cd vol Springsteen songs, waar de officiële fansite van Bruce erg enthousiast over doet? Wellicht vindt AJ dàt dan weer te hoog gegrepen voor hem, maar deze uitvoering spreekt zijn reserves tegen…

 

Er komt nog een derde held van achter de coulissen… Nee, niet Charles Manson natuurlijk, al gaf die AJ, via een interview dat op YouTube te vinden zou zijn, zomaar de titel van de song, via een sterke metafoor: ‘Box Car In A Jug Of Wine’. Het leek Sorensen het ideale beeld voor het ‘piss and vinegar’ gevoel van jeugdige en roekeloze liefde, wanneer lust en passie nog in de weg lopen van diepere gevoelens. AJ draagt dit door een leuk ritme gedreven lied op aan Townes Van Zandt. De Texaanse singer-songwriter is blijkbaar onbekend aan dit publiek, maar gans aan het eind zal AJ de song brengen die via kaskraker ‘The Broken Circle Breakdown’ bij ons ingeburgerd geraakt is… Misschien treden we buiten onze oevers als we hier ook de pauzesoep taxeren, maar als we een keteltje mee hadden gehad, zouden we dat zeker gevuld hebben, voor thuis. Adam James krijgt al flink wat fijne reacties en vragen tijdens de break. Hij voelt zich intussen zozeer in zijn schik dat hij deel twee ingaat met een song die niet eens af is, die hij nog nooit eerder live bracht. Zelfs de titel is voorlopig: ‘Taiwan Song’. Had hij het niet gezegd, we hadden het niet geweten, want deze ode aan zijn nieuwe vaderland overtuigt. Net als het volgende ‘Seasons’, een zwaarmoedige overpeinzing over het verschillend aanvoelen der seizoenen naargelang het vorderen van de jaren. AJ droomde de song, werd wakker, schreef neer wat hij had, ging weer slapen en maakte het lied af de volgende morgen, ook voor de dromer die AJ is een ongebruikelijke MO (mode of operation)!

 

De onverwachte dood van een jong familielid inspireerde een song die hij voorlopig ‘Basket’ heeft genoemd. AJ twijfelt aan de titel van de song die hij beslist op zijn volgende wil, maar volgens de inhoud is het de enig mogelijke titel. We maken kennis met een laatste held van Sorensen via zijn versie van ‘Blue Eyes Crying In The Rain’ van Willie Nelson. Opnieuw maakt hij er een eigen nummer van. Op dat moment zijn al die fijne songs uit ‘Midwest’ voorbij geparadeerd: ‘Desperation’, ‘Suburban Rock And Roll’ (AJ gaf ons hier een prachtige verklaring voor de titel), ‘Northside’ (een indroevig maar waar gebeurd verhaal), ‘Midwest’, het altijd weer pakkende ‘With Your Radio On’, ‘Chicago River’ (typerend voor de warm-en-koud houding tegenover zijn geboortestad), ‘Shadows In The Snow’ (hilariteit als hij ‘I switch out the light’ zingt aan het eind: iemand doet inderdaad prompt het licht uit)… Tijd voor de kers op de taart: eerst ‘Winter Song’, ook zonder de vlucht van de strijkers in de studioversie, één brok ontroering, dan krop in de keel en kippenvel met ‘People Start Fires’ om te eindigen met Townes’ ‘If I Needed You’, met behoud van de tekst, die AJ hoogheilig vindt, maar voorzien van een gans andere melodielijn. Hij zou achteraf verklaren dat hij het nog nooit gespeeld heeft met de melodie van Townes, ook al uit respect voor de maestro.

 

Ongetwijfeld hebben de aanwezigen in de knusse De Blauwe Plek, een café uit lang vervlogen tijden, waar de sterre is blijven stilstaan, de beste Adam James Sorensen mogen aanhoren, want zijn muziek is kwetsbaar en hangt volledig af van de luisterbereidheid van het publiek, en die laatste kreeg hij onvoorwaardelijk in Reningelst. Het resulteerde in een concert buiten categorie. Volgend jaar komt hij weer naar Europa, wellicht aan het eind van de zomer. Daar zullen zeker Belgische concerten bij zijn. Een nieuwe cd zal er dan nog (net) niet zijn, maar ‘Midwest’ kan nog jaren mee en het zou ons niet spijten moesten meer mensen ten lande zich even kunnen onderdompelen in de sferen en de stemmingen die dit –we wikken onze woorden- meesterwerk oproept, balsem voor de gekwetste zielen die we allen zijn.

 

Antoine Légat (12 12 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s