NEW COUNTRY REHAB in De Villa – N9 te Eeklo op zaterdag 23 november 2013: ‘Zijn deze heren misschien niet ‘the future of rock-‘n-roll’ zoals één van hun grote voorbeelden halverwege de seventies werd gedoopt, dan zij ze misschien wel de toekomst van een eigen vorm van country, maar tot dan hebben we hun twee knappe cd’s en de herinnering aan een niet alledaags concert’

Zie ook het schitterende stuk op www.rootstime.be van collega Marc Buggenhoudt over het concert van New Country Rehab een paar dagen eerder in Eindhoven!

Mits een beetje uitkijken kan je in ons rijke Vlaamse concertlandschap een parcours uittekenen dat je een heel seizoen lang van het ene goeie naar het andere uitstekende optreden voert. Maar een concert waar je van zegt: ‘Daar doen we het eigenlijk voor, dit vertel ik later aan de kleinkinderen’, dat blijft toch maar heel uitzonderlijk. Als je dat dan niet eens ziet aankomen, ondanks goeie kritieken die je vooraf bereikt hebben, dan komt de term ‘onvergetelijk’ in je op. Het valt natuurlijk af te wachten wat het op termijn geeft, maar zo’n witte merel lijkt de doortocht van New Country Rehab (NCR) helemaal. We moeten al teruggrijpen naar de concerten van Chatham County Line (bluegrass) in 2007 en Carolina Chocolate Drops (zwarte jug band) in 2008 om dat hier in De Villa nog beleefd te hebben. Doe daar de Sons Of Navarone (Brusselse bluegrass) bij: die kwamen in die periode ook langs voor een toen spraakmakend optreden, maar wij zagen ze pas vorige zomer in Eeklo tijdens het Herbakkerfestival op het Canadaplein  in Eeklo met een fantastisch concert in een… quasi lege tent…

 

Het moet een vruchtbare bodem zijn, daar in Canada: amper vijftien dagen eerder zagen we hier in De Villa van de N9 ‘The ABC Of Canadian Music’, de eenmalige frontvorming van drie begenadigde Canadese singer-songwriters, Awana Teixeira, Brandy Zdan en Cara Luft. En eerder op het jaar was er het bezoek van het trio Elliott Brood, zoals New Country Rehab uit Toronto, en ook al een overrompelende ervaring. Dit kwartet zet de kroon op het werk met een splijtende dubbele set. Dit is daadwerkelijk country (of, zoals men het aan de andere kant van de oceaan graag noemt, ‘folk’) want de gecoverde helden heten niet toevallig Hank Williams en Bruce Springsteen. Maar het is ook rock-‘n-roll met een punkattitude. Clevere lieden hebben daar een term voor bedacht: ‘death country’, maar waar die ‘death’ op slaat is ons niet duidelijk. Wij houden het liever op ‘country zoals alleen de heren van NCR die beleven en brengen’, want wat je hoort, is volstrekt uniek: verfijnd en subtiel maar krachtig, energiek. Zelf hebben ze er een naam voor: high voltage alt.country. Voor ons hoeft het kind geen naam, als het maar bleirt!

 

Centrale figuur is lead zanger en fiddle speler John Showman. John komt altijd uit een doosje, met das. Tweede blikvanger is de ‘Animal’ uit de band, in dit geval niet de drummer, maar de gitarist: Anthony da Costa is er amper 22. Motoriek en mimiek spelen ongeremd in op de schema’s en loopjes die hij neerlegt. Het zou show zijn, moesten er uit Anthony’s gitaar niet voortdurend dingen komen die je elders nog niet hebt gehoord, en dat allemaal in constante afwisseling, sound, klanken, effecten, virtuositeit maar strikt in dienst van het geheel. Anders gezegd: de man speelt muziek en hangt niét de gitaarheld uit. Iets minder spectaculair maar even inventief en gevarieerd drumt Roman Tomé. Geen enkel drumpatroon is vanzelfsprekend, terwijl het evenmin gaat om ‘onmogelijke’ ritmes. Contrabassist Ben Whiteley bleek vervangen door Alastair Whitehead die gelukkig met een zelfde ingesteldheid zijn massief instrument bewerkt. De twee cd’s van de band missen uiteraard de spanning van een optreden, maar illustreren allebei perfect wat men aan de muzikanten mag toeschrijven: zowel ‘New Country Rehab’ (2010) als ‘Ghost Of Your Charms’ (2013) laten horen waarom NCR her en der wordt getipt als ‘the next big thing’ uit Canada.

 

Het hoeft niet gezegd dat deze twee cd’s de basis vormen voor het concert. Het eerste stuk zou vooral uit eigen werk bestaan, kondigt John aan, en inderdaad, het ijzersterke ‘Home To You’ (met een gitaar die uit een diepe wensput lijkt te komen: heerlijk), ‘Rollin’’ en ‘Lizzie Dying Of A Broken Heart’ komen uit de nieuwste, terwijl ‘Cameo’ en ‘The Last Hand’ uit de eerste komen. Aan ‘Lizzie’ koppelt John het verhaal van het gekste optreden dat ze ooit deden, in Idaho, in de States: aan de bar van het road house waar ze gaan optreden staat een ouwe gek, die John zomaar bedreigt. Achthonderd lieden bezoeken de bar terwijl de groep in de zaal ernaast optreedt voor exact 3 (drie) mensen… Na het concert komt de zoon van de baas hen bedanken: ‘Hebben jullie mijn vader ontmoet? Hij is knetter… Niets van aantrekken, hoor!’ Welkom in Idaho! Maar, besluit John, we hebben er een song aan overgehouden. ‘Cameo’ plaatst zich in de positie van iemand die haar land moet ontvluchten. Hij denkt daarbij terug aan zijn buurvrouw, kranige dame van 94, die in 1939 Polen ontvluchtte voor de nazi’s. John leeft zich in, in de gevoelens die de vluchtelinge vervullen als ze terugdenkt aan haar land. Country beschouwt men niet voor niets als een vorm van het ‘levenslied’!

 

In dat eerste deel ook drie keer Hank Williams, ‘Lost Highway’, ‘Too Many Parties’ (dat op de tweede staat) en ‘My Bucket’s Got A Hole In It’. Verrassend lijkt de keuze van een ouwe song van The Rolling Stones, maar zo onwezenlijk is de keuze beslist niet omdat het ‘No Expectations’ betreft, het dichtste dat Jagger-Richards ooit kwamen bij de blues. Met drie zangstemmen klinkt de song mooier dan ooit. ‘State Trooper’ beëindigt deel 1 in schoonheid. Meteen na de koffie (voor de meesten bier) haalt het gezelschap uit met een power uitvoering van Hanks ‘Mind Your Own Business’, gevolgd door het al even meeslepende eigen ‘Bury Me’ (John en James zijn de belangrijkste songleveranciers) Het contrast kon niet groter zijn, want dan volgt een ‘really sad song’, de hartverscheurende klacht van Hank ‘I’m So Lonesome I Could Cry’ Williams. Een broeierige, bijna dreigende song van Creedence Clearwater Revival volgt, minder bekend al komt hij wel van het uitstekende ‘Willie And The Poor Boys’. John Fogerty past vanzelfsprekend helemaal in het plaatje. Even denken we dat de gitarist tijdens zijn solo van podium zal kapseizen, maar de man heeft alles perfect onder controle. N9 zal het met een paar pannen op het dak minder moeten doen, deze winter.

 

NCR slaagt erin dat waanzinnige niveau aan te houden  langsheen het mysterieuze ‘The Houses In This Town Are All Falling Down’ en het naar de huidige wereldsituatie verwijzende ‘The Bank And The Army’: de song is tegelijk hevig en geheimzinnig, helder en verwrongen. Het ‘Drink up and go home’ klinkt dreigender dan dat het troost… alsof aliens de wereld hebben overgenomen. ‘Rustpunt’ met een… nerveuze instrumental die country koppelt aan een tegenbeat, aliënatie ten top. We zijn rijp voor the killing: ‘Midnight Cargo’ en ‘Luxury Motel’, twee prijsbeesten van ‘Ghost Of Your Charms’ zijn een gloeiende synthese van al het moois dat we aan NCR al mochten toedichten. ‘The Log Train’ van, hoe raadt u het: de cowboy die nooit dertig werd en onder andere over treinfluiten zo prachtig kon dichten, gaat recht naar het hart, terwijl een afsluitend instrumentaal nummer (‘Ocean County Blues’?) voor decompressie zorgt. Wow, orkaan over Eeklo…

 

Zijn deze heren misschien niet ‘the future of rock-‘n-roll’ zoals één van hun grote voorbeelden halverwege de seventies werd gedoopt (volkomen terecht, zo bleek achteraf), dan zij ze misschien wel de toekomst van een eigen vorm van country. Dat zal de tijd uitwijzen, maar tot dan hebben we hun twee knappe cd’s en de herinnering aan een niet alledaags concert…

 

Antoine Légat.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s