LIZE ACCOESTISCH (‘De duistere Kant van…’; met Serge Hertoge en Renato Márquez) in Arscene te Hansbeke op zaterdag 12 oktober 2013: ‘Lize Accoe, ontspannen en uitstekend bij stem, maakte van haar dubbele set in de eerste plaats een intieme hommage aan haar helden, daarin prima gesecondeerd door gitarist Serge Hertoge en violist Renato Márquez’

Zie ook www.rootstime.be !

Geknipt concert voor de jaarlijkse Nacht der Duisternis, die op deze 12e oktober zijn 18e editie kende. Het was niet zo gepland, maar het kwam goed uit en in Arscene was dan ook minimaal elektrisch licht. In plaats daarvan was de hele ruimte, foyer en zaal/studio, gevuld met tientallen kaarsen, een feeëriek schouwspel, zoals dat wel een keer méér mag zijn. Gastvrouw Lize Accoe moet nauwelijks voorgesteld: ze is geboren in Sint-Laureins maar Balgerhoeke (Eeklo) beschouwt ze als haar ‘thuis’, zelfs al woont ze al jaren elders, momenteel in Gent. Ze wint de Kunstbende in 1999 met ’t Gemengd Offensief, ze werkt mee aan de soundtrack van ‘Sedes & Belli’ (‘Breaking Up’ met Ozark Henry), in 2001 wordt ze lid van Delavega, met wie ze de spraakmakende single ‘Surely’ op het preutse Vlaanderen afstuurt, er volgen een EP, een reeks singles, de full cd ‘Falling Into Place’ in 2005 en vele druk bijgewoonde concerten: Delavega is even hot stuff. Intussen heeft Lize diverse andere projecten lopen. In 2006 besloot ze Delavega te verlaten.

 

Op initiatief van de N9 stelt ze een band samen om een concert te geven op Helden In Het Park, een geslaagd evenement, maar eenmalig. In 2010 brengt ze dan toch een eerste soloplaat uit het in (al dan niet blue eyed) soul en funk gedrenkte ‘Me Versatile Me’: hier laat ze horen wat ze vocaal in huis heeft en er zijn zelfs voorzichtige vergelijkingen met bvb. Erykah Badu, maar de composities overtuigen het publiek niet en de cd wordt geruisloos afgevoerd. Ze zingt bij diverse bands als Sweet Coffee en Sofa Sunday en vervoegt de na drie jaar sabbatical weer opgestarte Antwerpse The Internationals, samengaan van een tiental ervaren muzikanten, met wie ze de cd ‘Mousetrap’ maakt en uitbrengt in 2012. Het lesgeven belet haar niet om intussen het pad te effenen voor een tweede cd, een tweede (derde?) start. We zijn allemaal onderweg, maar Lize doet er gewoon wat langer over om haar geëigende plaats in te nemen in ons muzieklandschap. In Arscene kwam ze bewijzen dat ze die blijvende belangstelling waard is en dat het nog immer de juiste richting uitgaat.

 

Lize bracht voor ‘Lize Accoestisch’ twee uitmuntende muzikanten mee: gitarist Serge Hertoge (akoestisch; elektrisch met de romige jazzy Gibson gitaar) en altviolist Renato Márquez. De eerste is geboren en getogen Nevelaar (Hansbeke is deelgemeente van Nevele), de tweede heeft gemengd Mexicaans-Vlaamse roots (zijn vader is Luiz Márquez, jazz saxofonist, harpist, fluitspeler, bespeler van zeeschelpen, leider van ethno-jazz formatie Mezcal, waarbij Renato ook speelt) Serge levert de onontbeerlijke melodische en ritmische basis. In se volstaat dat in de intieme setting van Arscene, maar het invulwerk van Renato geeft de nummers extra kleur, daar waar de soms heel sterke emoties dat vereisen, in de song van Fink en de twee songs van Ray Lamontagne bij voorbeeld. Omdat de komende cd nog maar in de steigers staat en er al wel nummers zijn, maar nog niet in afgewerkte vorm, liet Lize die songs links liggen (op ‘Ashamed To Love’ na) en maakte van haar dubbele set in de eerste plaats een hommage aan haar helden, zoals al kon afgeleid uit de pas geciteerde namen.

 

Er zijn de minder bekende, zoals de Britse singer-songwriter Andreya Triana, die pas in 2010 haar eerste soloplaat uitbracht (Lize bracht het titelnummer ‘Lost Where I Belong’), even goed als iconen van de pop: Lize steekt haar bewondering voor het immense talent van Amy Whinehouse niet onder stoelen of banken. Ze stak trouwens van wal met Amy’s ‘(There Is No) Greater Love’ om dan meteen haar intenties van de avond kenbaar te maken. Van immens talent gesproken: wie Lize nog nooit hoorde zingen, weet niet wat ie mist. Tijdens dit concert viel op he ze eigenlijk beschikt over twéé stemmen: in de meer funky nummers bewonder je de technische bagage, waar haar krachtige en plooibare, van soul doordesemde stem zich uitstekend toe leent. Dit is wat men van haar kent en verwacht, en het is onze niet zo stille wens die stem ooit bij voorbeeld gospel te horen brengen. Maar in de stillere singer-songwriting, de ballads, de songs met boodschap weet ze te ontroeren door een rechtlijnige techniek. Ze geeft meerwaarde aan op zich al héél straf gerief als ‘Hold You In My Arms’ en ‘Jolene’ van Ray Lamontagne (beide van zijn debuut ‘Trouble’, het eerste samen geschreven met topproducer Ethan Johns), ‘Perfect Darkness’ van Fink, ‘Who Will Comfort Me’ van Melody Gardot, de Amerikaanse zangeres die, zo bekende Lize, haar er in mindere momenten weer bovenop helpt, geen wonder omdat Melody zelf zwaar getroffen werd door het lot en dat à la Sam Baker in muziek weet te verpakken… Iedereen heeft zo zijn therapeut onder de artiesten.

 

Doe daar maar een vertraagde versie bij van ‘Crazy’, het schitterende nummer van Gnarls Barkley, alias Danger Mouse met zanger Cee Lo Green, een behandeling die de megahit uit 2006 gewillig ondergaat, ondervonden we al eerder. We stipten al eerder de openhartigheid aan die een bijzonder ontspannen Lize aan de dag leggen. Die was duidelijk geïnspireerd door de knusse omgeving, de magische belichting, de aanwezigheid van vele bekenden en de blijken van vertrouwen in een periode waarin ze haar toekomst nog aan het kneden is. De geheimpjes die ze verklapte, laten we galant achterwege. Zegt een gekend spreekwoord niet ‘What happens in Balgerhoeke, stays in Balgerhoeke?’ Maar dat kwam allemaal ten goede van de prestatie. Het einde was indrukwekkend al was het geen berekende climax, maar een opeenvolging van  Ze ging voluit in ‘(Looking For) Freedom’ (van Anthony Hamilton en Elayna Boynton, voor de schitterende soundtrack van ‘Django Unchained’ (zowel de film als de soundtrack leiden hun eigen leven) en gaf aan ‘Valerie’ van Amy Whinehouse een geheel eigen draai. Een felle uitvoering van ‘Heaven’ van (de volgens ons behoorlijk onderschatte) Emeli Sandé bekroonde de set.

 

Voor een tussendoortje kon dit concert tellen. Al mogen we ons vanwege Lize Accoe aan grootsere dingen verwachten op termijn, dit is een programma dat perfect op zich staat, ideaal voor een clubtoer en de culturele centra, die tegenwoordig iets te veel op veilig spelen. Als berekend risico is deze ‘duistere kant’ van Lize Accoe (en de heldere zijde van Serge Hertoge en Renato Márquez) een volwaardig alternatief.

 

Antoine Légat (19 10 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s