‘Dirt On My Tongue’ van Jo HARMAN is een heel indrukwekkend debuut en een plaat van een ontroerende schoonheid

Zie Rootstime!

Van dit debuut lopen we al zo’n half jaar wild, edoch een recensie konden we, beleefd als we zijn, vooralsnog niet schrijven, omdat het wachten was op de officiële release op het vasteland. Onze dichte vrienden weten intussen van wanten, omdat we hen herhaaldelijk om de oren sloegen met dit of dat nummer uit deze ‘Dirt On My Tongue’. Intussen verspreidt de reputatie van Jo Harman zich de laatste maanden in haar thuisland, de UK, als een olievlek en daar is alle reden toe. Onze noorderburen hebben ook al kennis gemaakt (op Parkpop) en op 28 oktober is het aan onze beurt, in de AB. Op basis van de cd en de live clips waar het op het net van wemelt, is dat iets om meegemaakt te hebben.

 

Hoe jong ze nog is, ze zingt rock en blues en gospel als de besten. Men vergelijkt haar dan ook constant met grote kanonnen als Bonnie Raitt en Susan Tedeschi, die bovendien twee gitaristen extraordinaire zijn. Dat laat Jo over aan secondant Mike Davies, die nog meer instrumenten ter hand nam en trouwens ook de productie op zich nam, maar ze heeft wel elf van de twaalf songs op ‘Dirt On My Tongue’ gepend, drie alleen, de rest met de hulp van Mike Davies en een keertje bassist John McKenzie. De enige cover, ‘Fragile’ van de Amerikaan James Maddock (van diens ‘Sunrise On Avenue C’, 2010) heeft ze dan nog aangepast aan haar eigen interpretatie. Op de hoes dankt ze overigens Maddock voor zijn toelating.

 

Stilistisch wijkt ze enigszins af van de gedoodverfde rolmodellen (we vonden ook Anouk, Joss Stone, zelfs Eva Cassidy in het meer etherische werk, ‘Cold Heart’ bvb.), want de cd straalt, naar verluidt in tegenstelling tot haar live performances, een grote rust uit. We hebben niet toevallig ook gospel vermeld, omdat nogal wat songs in die richting gaan: statige anthems en torch songs (‘(This Is My) Amnesty’, ‘Fragile‘) en, al hebben ze geen  ‘religieuze’ inhoud, gospels (‘I Shall Not Be Moved’, ‘Sweet Man Moses’, ‘Cold Heart’) In interviews steekt Jo haar bewondering voor Aretha Franklin, ‘The Queen Of Soul’, niet onder stoelen of banken, en ook Gladys Knight is een lichtend voorbeeld) Het is zelfs wachten tot nummer vier, ‘Heartstring’ voor we een uptempo nummer krijgen, meteen al iets waar Bonnie of Susan vermoedelijk hun tanden in zouden zetten. Maar dan gaat het weer andere richtingen uit: één van de grootste troeven van ‘Dirt On My Tongue’ is dan ook de variatie.

 

Een andere is dat alle songs meteen ‘klassiek’ klinken, we bedoelen dus niet een ‘doorslagje vàn’, maar wel in de betekenis van ‘meteen vertrouwd’, alsof je dit al jaren kent. Jo Harman laat het allemaal ook zo goed klinken, vaak vergezeld van een opvallend koortje: ze is technisch uitstekend en al kan ze allicht nog groeien als zangeres door te léven, ze weet emotie in haar zang te leggen. Zovele maanden na onze eerste beluistering, begrijpen we nog altijd waarom we toen stomverbaasd toeluisterden. In de tussentijd zijn we wel een paar keer van favorieten gewisseld, ook al een goed teken. Als we dan toch naar dat eiland moeten, nemen we zeker al ‘(This Is My)Amnesty’ en ‘Fragile’ mee, beladen als die zijn met emotie. En in de wat fellere dingen ‘Better Woman’, als edit beslist een kandidaat single. Maar we zouden liever het hele album meepakken, omdat het een foutloos parcours is. We sluiten dan ook graag met een boude bewering: ‘Dirt On My Tongue’ is een heel indrukwekkend debuut en een plaat van een ontroerende schoonheid.

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s