Franck ‘PARIS SLIM’ GOLDWASSER in Banana Peel te Ruiselede op maandag 23 september 2013: ‘Geen onvergetelijk concert, maar als zinvolle avondvulling voor bluesfanaten met glans geslaagd’

Zie ook Rootstime!

Can a Froggie sing the blues?’ De laatste jaren vooral zijn er genoeg zuiderburen die dit vooroordeel naar de prullenmand hebben verwezen. Nico Wayne Toussaint, Bo Weavil, AWEK, Big Dez, Julien Brunetaud, In Volt, Philippe Ménard zijn maar enkele van de namen die ons land al dan niet frequent aandeden en dat nog doen met hun versie van de blues, onder het goedkeurend oog van pionier en peetvader van de Franse blues, Little Bob. Maar er is nog een pionier die zich een eigen plaats wist te verwerven: Franck Goldwasser die zich als rasechte Parisien (°1960) mettertijd de bijnaam Paris Slim mocht aanmeten. Hound Dog Taylor was zijn grote (en uitstekende) voorbeeld. Zijn eerste professionele optreden was in de begeleiding van Sonny Rhodes op diens toer. Sonny nodigde Franck uit naar de Bay Area van San Francisco.

 

Zo kwam hij in de band van Troyce Key terecht. Hij zou zelfs de band overnemen. Troyce Key was overigens degene die hem met ‘Paris Slim’ bedacht. Via Jimmy McCracklin kwam hij in LA terecht en daar speelde hij met een hele reeks mensen, van Charlie Musselwhite tot Lowell Fulson, en begon hij op te nemen. Tegenwoordig speelt hij met enkele bands zoals het eigen Sultans Of Slide (met Monti Amundson en Henry Cooper, ook al niet de eerste de besten), of als het kan bij de Mannish Boys, die een grote reputatie hebben opgebouwd als begeleiders van US blues passanten. In de Ruiseleedse Banana Peel had Franck een prima ritmesectie ter beschikking: bassist Mig Touereau (die een keer solo zong, in ‘Mad About You’ en dat op heel eigen wijze deed) en drummer Fabrice Bessouat klaarden de klus functioneel maar stijlvol.

 

De jaren als sideman kan Paris Slim niet helemaal wegvallen. Dat merk je o.a. aan de songkeuze: songs van Jimmy McCracklin en Sony Rhodes konden niet ontbreken. Er waren wel meer hommages: net na de pauze speelde Paris Sim ‘Down In The Alley’ dat hij opdroeg aan de heel diep betreurde Andy Van Kerkhove, de drummer die amper drie weken tevoren nog op dit podium achter zijn drumkit zat, en een paar dagen eerder schielijk overleed, amper 43 jaar oud en nog boordevol plannen en projecten. Franck bracht ook een eigen song als tribuut aan West Coast blueszanger en –gitarist Phillip Walker. Franck wond er geen doekjes om: ‘My guitar hero… Proud to say he was my friend’. Het ragfijne middenstuk maakte hier een hoogtepunt van. Een ‘hommage’ van een andere soort was ‘Dumb And Dangerous’, ‘opgedragen aan G.W. Bush’. De song zelf leek een blauwdruk van ‘Rollin’ And Thumblin’’. Fijne momenten alom. Zo ‘Reet, Petite And Gone’, een shuffle uit ‘Lowdown Feelin’’ van The Mannish Boys uit 2008 waarin Franck een nieuwe lezing deed van zijn knappe solo van op de cd.

 

Het sidemanschap schemert ook door de eigen techniek die Goldwasser ontwikkelde over de jaren heen, gedistilleerd uit de stijlen van zijn helden, bazen en collega’s. Soms leunt hij nog dicht aan bij zijn voorbeelden. Af en toe duikt o.a. SRV op, vaak als je het niet verwacht, bvb. in ‘Going Down The Graveyard’, maar dat is zijn goed recht en doet niets af van zijn kunnen als gitarist en zijn authenticiteit als bluesman, dicht bij de traditie, en toch op zoek. Geen onvergetelijk concert, maar als zinvolle avondvulling voor blues afficionados met glans geslaagd.

 

Antoine Légat (11 10 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s