LEFFINGELEUREN in Leffinge (Oostende), weekend 13-15 september 2013. Dag 1: ‘Met GIRLS IN HAWAII en DAAN nam LL2013 meteen een daverende start’

Nee, geachte VRT mensen, Laundry Day is NIET het laatste openlucht zomerfestival! Daarvoor moet je wel een eind verder gaan, nl. naar Leffinge, deelgemeente van Oostende, landinwaarts gelegen achter de luchthaven, doorgaans een oase van rustige vastheid rond de opvallende kerktoren, eens per jaar het decor van een klein, maar fijn festival. Sinds een stuk terug in vorig millennium is Leffingeleuren (LL) de afsluiter van de zomer. Het komt niet vaak zo vroeg als dit jaar, maar dit was nu eenmaal al het derde weekend van september. Helaas bleken de weergoden moe van een drukke hete zomer en kreeg LL niet hetzelfde zonnebad als de collega’s van juli en augustus. Een kille regen deed bij vlagen zijn best om de feestelijkheden in het water te doen vallen, maar alle vocht ten spijt en al oogde de affiche op het eerste zicht niet spectaculair was LL2013 een klinkend artistiek succes, eens te meer. Dat heeft veel te maken met de filosofie waar LL al jaar en dag van doordrongen is.

 

Never change a winning team’ hoort dan wel niet bij die filosofie, het is toch een voorwaarde om naar behoren te functioneren. Wel meer festivals van middelbare grootte draaien op een ploeg die zich over de jaren heen gevormd heeft, en uiteraard op de ploeg anonieme en hardwerkende vrijwilligers die het organigram verder invult. Soms is het familie, meestal zijn het gewoon vrienden. Die mensen slepen tonnen ervaring mee, panikeren niet vlug, weten met alle onverwachte problemen raad. Veel hangt ook af van de locatie waar het gebeuren zijn tenten opslaat. We schreven bijna ‘sinds mensenheugenis’, maar in geval van LL kan men er een datum op plakken: in 1977 begon café De Zwerver met zijn muzikale activiteiten. De wesrking vn Het oude café is al lang vernieuwd, er kwam de grote en stemmige ‘Zaal De Zwerver’ bij en het festival gaat al die tijd door aan de voet van de kerktoren. Vermits men de dorpskern verkeersvrij houdt (met parkings aan de rand ervan) kan men er in alle veiligheid rondwandelen.

 

LL hoort bij die kleine kring festivals die opvallen door hun gastvrijheid en gemoedelijkheid, geen overbodige luxe in deze jachtige tijden. De inplanting in het dorp waar ‘ons’ iedereen kent, is daarbij een niet te versmaden troef. Het zorgt soms wel voor een vreemd effect: tussen twee populaire acts kan een groep zitten die plots veel minder volk lokt, want iedereen is uitgezwermd, desnoods naar huis om te gaan eten: het overkwam dit jaar The Horrors, geprangd tussen SX en Jessie Ware. Gezellig is het er wel, onder anderen omwille van die onverwoestbare West-Vlaamse hartelijkheid en de no bullshit kustmentaliteit, ongetwijfeld een exponent van het vissersverleden (en ver weg van de mercantiele mentaliteit die het kusttoerisme onvermijdelijk meebracht) Dat ondervinden ook de artiesten die hier landen: LL maakt al jaar en dag gebruik van de degelijk ingerichte dorpsschool. Dat wordt op zijn beurt ingericht als een functioneel dorp, met catering, wafelbak, knusse bar. Vrijwilligers, verslaggevers, artiesten lopen er door mekaar en iedereen is aanspreekbaar, al genieten de artiesten ook van hoognodige privacy in de klaslokalen. 

 

Zelf komen we al twintig jaar en het is telkens weer ernaar uitkijken,  in de hoop en verwachting weer opgenomen te worden in dat kleine universum dat het festival één weekend lang is. Het is geen wonder, met al het geschetste, dat het festival ook inhoudelijk veel te bieden heeft, het gevolg van de jaarwerking en de optredens in café en zaal, en de samenwerking met zalen en inrichters in Oostende. Dat zorgt voor een scouting. De vaste kern van LL volgt de muziekwereld en het aanbod nauwlettend en je ziet hen dan ook op de concerten die ertoe doen, ten lande en verderop. Zoals het al even kwaliteitsbewust Cactus Festival in Brugge, schuurt LL tegen de grenzen van de groei aan en dus zorgen beide ervoor dat het niet groter hoeft, door te mikken op kwaliteit en verfijning, eerder dan massificatie, maar terwijl Cactus en bijvoorbeeld ook het Belgium Rhythm ’n Blues Festival in Peer met succes zweren bij één groot podium, heeft LL naast de concerttent ook het café en de zaal De Zwerver ter beschikking. Waar de grotere namen in de tent staan, dienen die ruimtes specifiek voor de opkomende namen, soms nauwelijks bekend, tenzij aan de kenner, of de verstilde optredens, al wat niet in de tent past. In theorie kan je van het ene naar het andere gaan, met zo min mogelijk overlapping, maar omdat die twee kleine ruimtes zoveel volk lokken, zeker bij bepaalde bands die bubbling under zijn, kan je er zelden zomaar in… of uit.

 

Voor ons verslag hebben we ons daarom noodgedwongen en bewust gefocust op de grote tent, waar we op vrijdag onze aandacht richten op twee binnenlandse namen, die allebei al op ontelbare rockpodia te zien waren tijdens de zomer, maar die aandacht verdienen. Girls In Hawaii is zowat het beste wat Wallonië op indie-rockgebied te bieden heeft. Men moet er ‘opnieuw’ bij denken, want die status had de band al vóór 2010, tot buiten de landsgrenzen overigens, op basis van twee sterke platen. Maar het noodlot sloeg toe. Zoals men weet verongelukte drummer Denis Wielemans in mei 2010, wat menige band zou genekt hebben. We nemen aan dat het hard was om opnieuw aan de slag te gaan, maar ten slotte verscheen kort geleden de derde, ‘Everest’, waarop een aantal songs prijken die duidelijk terugwijzen naar het drama. ‘Everest’ is voor een stuk een epitaaf en in zijn geheel uiting van de katharsis die de groep moest ondergaan. Ze is ongetwijfeld één van de opvallendste binnenlandse platen van 2013.

 

Girls In Hawaii verstaat de kunst om popsongs te bedenken waarin melodierijkdom en leuke auditieve ideeën stijlvol samengaan. Antoine Wielemans en Lio Vancauwenberge zijn uitstekende zangers, met een expressiviteit die zich aanpast aan de sfeer die elke song oproept. De samenzang is uitmuntend. Het geheel doet soms denken aan Absynthe Minded, wat complimenteus bedoeld is. Live in een tent met joelende mensen gaat van het raffinement veel verloren, ook al omdat zo’n tent geen ideale akoestische omgeving is, maar GIH maakte al bij al een goeie beurt, omdat ze hun songs met hoorbaar spelplezier overgoten. Zo liet Antoine zich verleiden tot een door de fans zeer gewaardeerd ouderwets potje crowdsurfen. We hoorden flink wat ouder werk, wat niet verwonderlijk is. Een straffe uitvoering van ‘Birthday Call’ aan het eind vormde een hoogtepunt. Het concert eindigde in een psychedelisch bad: even waanden we ons op Bilzen 1968 geen onprettig gevoel in casu. Slechts één ontevreden toeschouwer, onze nonkel Robert, die anders nooit naar concerten gaat. Hij had zich bij ‘girls in Hawaii’ iets heel anders voorgesteld, de ouwe snoeper! Welkom terug, les gars!

 

Daan Stuyven zat korte tijd geleden in het oog van de storm (of net naast het oog, want in het midden is het kalm), maar dat was slechts een zeekske Katrina in een piepklein glaasje water, want zijn concerten zijn vlekkeloos. Daan en zijn door de vele concerten uitstekend gerodeerde band brachten de te verwachten mix van het alom bekende vroegere werk (‘Exes’ en ‘Victory, om twee sterke uitvoeringen te vermelden) met de songs van ‘Le franc belge’, misschien wel de sterkste nationale rockplaat die 2013 ons tot op heden bracht, alle in puntige uitvoering, op het scherp van de snee: ‘Everglades’, ‘Mes états unis’, ‘La vraie décadence’, ‘La crise’ (uiteraard zonder de bouzouki’s die de link leggen met het Griekse fiasco) ‘Swedish Designer Drugs’ sloot de set af. Met die song van de cd ‘Bridge Burner’ trad workaholic (musicaholic?) Daan in 2002 a.h.w. in de openbaarheid, na jaren noeste creatieve indie arbeid, o.a. met Dead Man Ray en solo met ‘Profools’. ‘Swedish Designer Drugs’ liet topdrummer Isolde Lasoen haar zangtalenten nog eens horen.

 

Nog een opvallend lid van deze band is gitarist Geoffrey Burton, die lang het mooie weer maakte bij local hero Arno en bij Daan dat onverstoorbaar verderzet: geen wonder dat Burton opduikt bij grootheden als Iggy Pop, Grace Jones en zelfs fadozangeres Misia! De andere gitarist Steve Janssens (elders ook een uitmuntend saxofonist) mag dan weer in de bissen zijn duivels ontbinden. Maar make no mistake: zo’n klassenbakken kunnen ook maar schitteren met en bij een natuurlijke leider, en dat is Daan: hij straalt charisma uit, met zijn gebeitelde kop en rijzige gestalte, zijn houding op toneel. Maar dat is slechts het bepaald fotogenieke uiterlijk. Het is de hele persoonlijkheid, veruitwendigd door een staalblauwe stem en vertolkt in beklijvende liedjes, die respect afdwingt. Zo had het Leffingse publiek het ook verstaan. Hierna zou Squarepusher nog het feest vervolledigen, maar met Girls in Hawaii en Daan nam LL2013 meteen een daverende start.

 

Antoine Légat (21 09 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s