HELDEN IN HET PARK 2013 met SHAKARA UNITED en MOKOOMBA in het Heldenpark te Eeklo op donderdag 1 augustus 2013 in een organisatie van N9 : ‘Afrika boven op dag 1 van Helden in het Park!’

Helden in het Park (HihP) is een gratis festival in het Heldenpark van Eeklo dat doorgaat op vier donderdagavonden in augustus. Het is de 19e editie al van het gebeuren dat uitgaat van de N9, de club die al jaar en dag het beste uit rock, blues en wereldmuziek naar het Meetjesland brengt, vaak lang vooraleer anderen de artiesten in kwestie oppikken. In al die jaren is de formule van HihP nauwelijks of niet veranderd: telkens treden twee groepen aan die ruwweg aan twee hoofdvoorwaarden voldoen: het moet ‘wereldmuziek’ zijn, stijlvast in een genre of, en dit laatste is vaak het geval, in een cross-over van stijlen en invalshoeken. Bovendien moet het aanstekelijke muziek zijn, zomers en dansbaar. Niet zelden gaat het om formaties die in de loop van het clubseizoen goed scoorden in De Villa van de N9: dat was expliciet het geval met ‘Dag 1’ van deze editie. Geen gemakzuchtige oplossing want ernstige scouting gaat HihP altijd vooraf. Kwaliteit troef binnen een haalbaar financieel kader.

   

De zorg besteed aan de keuze van de bands kan niet beletten dat het grootste deel van de Eeklonaren daar voornamelijk komt voor het onderhouden van de sociale contacten, liefst bij vele potten en pinten. De enige restrictie is dat men vraagt om geen eigen drank mee te brengen en zeker niet in glas: na enkele jaren strikte controle lijkt dat vruchten afgeworpen te hebben. Het is dus perfect mogelijk dat vlak voor het podium een tweehonderdtal bezoekers uit de bol gaan en allerlei exotische dansen uitvoeren, zoals dat het geval was met de tweede groep van de openingsavond, terwijl achteraan bij de bars een duizendtal anderen staan te keuvelen. De volgende dagen vroegen we iemand, nochtans een notoir muziekliefhebber, wat ie vond van de muziek. ‘Ha, ik heb er niet op gelet…Te drukke conversatie!’ Omdat de ene ‘bevolkingsgroep’ de andere niet in de weg zit, maakt het trouwens niets uit. Dat er zo massaal veel volk aanwezig was op het grasveld had dus meer te maken met het schitterende weer dan met het aanbod.

 

Dat aanbod was, zoals al gehint, volledig in lijn met het stralende weer. Vooraf en tussen de twee groepen in was er trouwens nog een extraatje in de vorm van Het Stroat Ensemble uit Oldenzaal bij Enschede, een jolige bende ‘straatmuzikanten’, een heuse marching band, zoals we die ook hier kennen (bvb. Café Marché), hier wel, door de omstandigheden, gedwongen tot een eerder statische rol, daar vlak voor het podium. Met zijn batterijen trompetten en saxen, en uiteraard de nodige percussie, haalden deze sympathieke jongens en meisjes (de jongste zestien, de oudste zestig… Stroat bestaat overigens al 39 jaar!) allerlei bekends door de mangel, in hun eerste beurt vooral jazz standards en oude Hollywood deuntjes, van het soort ‘Hé? Dat ken ik… Wat is dat ook alweer?’ In het tweede deel viel ons een behoorlijk vormgetrouwe versie op van het niet zo simpele ‘Sir Duke’ van Stevie Wonder. Niet dat ze zoveel beweging en animo in het publiek kregen, maar de loden hitte en de lokale toogsport zaten daar zeker voor veel tussen. De muzikanten bleken zich echter goed te vermaken halfweg het weekje Belgische concerten dat ze afwerkten. Overigens, de eigen tourbus alleen al was de moeite om te zien!

 

Shakara United heeft zonet zijn titelloze debuut cd uit, besproken hier op Rootstime. De Antwerpenaars zijn echter niet aan hun proefstuk, want de band vormt een vervolg op het sterke Belgian Afrobeat Association (BAA), waarin leden zaten van Flat Earth Society, El Tattoo del Tigre, Wawadadakwa en ook van de formatie die op HihP 2012 zo’n goeie beurt maakte, The Internationals. Een reünieconcert van de indertijd iets te omvangrijke BAA bracht een deel van de groep weer samen, en met wat nieuwe leden en een paar gastmuzikanten werd opnieuw gestart. De cd, die ze overigens in zijn totaliteit, lieten horen,  laat horen dat Shakara United een verrijking is voor wat ons landje aan afrobeat te bieden heeft: indrukwekkende instrumentbeheersing (keys, gitaar, bas, saxen, trompet, trombones), hecht samenspel en complexe, aanstekelijke ritmes vormen de sterkte van de band.

 

Komen daar nog eens vocalen bij, o.a. van percussionisten Sarah Van Impe en Babs Jobo Tama in het onweerstaanbare ‘Kukunanatzi’, of in ‘Food, Water & Shelter’, compositie van baritonsaxofonist en trombonist Stefaan Blancke, dan mag dit gezelschap gerust op om het even welk festival staan dat rootsmuziek programmeert. Wat gastgitarist Simon Pleysier in ‘Bukom Mashie’ (bekend van Ghanese veteraan bandleader Oscar Sulley) klaarstoomde, is het vermelden meer dan waard, maar dat geldt voor de verspreide solopartijen en -interventies van alle groepsleden. Ondanks de gave prestatie kreeg ook Shakara United slechts kort een aantal van de door de koperen ploert platgeslagen toeschouwers aan het dansen. Het hoge technische niveau, dat uiteraard veel lof oogstte, bleek misschien ook wel net iets te cerebraal in deze context. Die lijdzaamheid zou de volgende formatie dan wél glansrijk doorbreken.

 

Mokoomba heten ze en ze komen uit het fel geplaagde Zimbabwe, meerbepaald uit de wondermooie streek bij de machtige Victoria Falls. ‘Wondermooi’ en ‘machtig’ zijn adjectieven die ook prima omschrijven wat de heren bekokstoven op een podium. Het is de buitenwacht ook opgevallen: ze zijn al bezig sinds 2001, maakten in 2007 nam in Afrika en sindsdien is het altijd maar omhoog gegaan. Hun tweede cd ‘Rising Tide’ (geproduceerd door ‘onze’ Manou Gallo! Net zoals bij het ook al sensationele Congolese Staf Benda Bilili is er een belangrijke Belgische inbreng in de omkadering van Mokoomba) kreeg alom de hoogste scores en hun concerten en verschijningen (Womex, Later With Jools Holland, Couleur Café, Polé Polé…) maken furore. Het is een groep die het ‘kleine’ N9 in louter zakelijke termen eigenlijk ontgroeid is, maar zich dankbaar weet voor de kans die de club hen in volle doorbraak gaf: het optreden van 6 oktober 2012 in De Villa heeft intussen al legendarische status verworven.

 

Wat Mokoomba bij de invallende duisternis op 1 augustus 2013 klaarstoomde, zal ongetwijfeld ook niet snel vergeten worden. Niet vaak zo’n stormachtige ‘opkoom’ gehoord: o.l.v. zanger Mathias Muzaza grijpt Mokoomba het publiek bij de keel. Er is geen ontkomen aan: wie luistert, heupwiegt mee en je ziet mensen dansen die dat anders nooit zouden doen. De inzet van het begin zwakt nooit af. Integendeel, er komt altijd nog iets meer in de mix. Het speelplezier druipt van het podium, maar dat gebeurt binnen een ijzeren discipline. Je voelt duidelijk dat de groep grondige coaching doormaakte: er valt geen speld te krijgen tussen wat deze lieden op elk gegeven moment doen. Bovendien merk je on en off stage dat de band uit louter vrienden bestaat, wat zorgt voor het cement binnen Mokoomba. Je hoort de muziek die je verwacht: Thomas Mapfumo (mbira en chimurenga), Oliver Mutukudzi en de Bhundu Boys, de pioniers van de ‘jit’, zijn niet ver af. Vooral de geest van deze laatste waart door Mokoomba. Maar er zit ook soukous en rumba in. We horen zelfs a capella zang in de stijl van Ladysmith Black Mambazo.

 

En zoals tegenwoordig vaker het geval is, het stopt al lang niet meer bij bij lokale invloeden. De keyboards van Donald Moyo leggen vaak Cubaanse accenten. We horen reggae, hip hop, zelfs samba, ingewerkt in de eigen muziek of in de vorm van citaten. Muzaza ontpopt zich meermaals tot een uitstekende rude boy. Maar het grote hart blijft in Afrika. Over de teksten kunnen we weinig kwijt, al begrepen we wel ‘I love you baby, I need you baby, so wonderful’. Maar of Muzaza het nu had over de politieke toestand in zijn land of misschien wel zijn belastingsaangifte debiteerde, om het even, de songs zijn ijzersterk. Schitterend bij voorbeeld is ‘Nimukonda’ dat zich een paar keer omschoolt tot een zeer aanstekelijke reggae om telkens weer in zijn Afrikaanse bedding terug te keren. Na een lang maar veel te kort concert, neemt Mokoomba afscheid met de niet ongebruikelijke verzuchting van ‘Oneness… Togetherness… United!’. Zo hebben velen zich gevoeld aan het eind van dag 1 van this year’s HihP. Op naar dag 2!

 

Antoine Légat (06 08 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s