WOLF MAIL in Banana Peel te Ruiselede op maandag 24 juni 2013: ‘Wolf Mail gaat erg persoonlijk om met de clichés en voor een gitarist in het hardere genre, aanleunend bij de bluesrock, vertoont hij een verbazende finesse’

(zie ook www.rootstime.be)

Twee dagen eerder waren ze in Moskou, twee dagen later
 zouden ze in Noorwegen landen, waar ze o.a. een concert
 zouden geven in het Oseana Auditorium (1200 capaciteit)
 met niemand minder dan goeie ouwe Johnny Winter. Is
 het dan een wonder dat Wolf Mail en zijn twee kompanen
 vrij laat aankwamen in het Heilige der Heiligen, zo laat
 dat de soundcheck nog moest beginnen toen er al een
 massa volk te drummen stond voor het Mekka van de blues,
 de voormalige schuur dus die al zolang meegaat als 
‘Banana Peel Jazz & Blues Club’’?  Dat het concert
 daardoor een half uur later van start ging, bleek 
achteraf erg spijtig, maar bewijst eigenlijk alleen
 maar dat de man een uitstekende indruk naliet.

Nochtans werden er vooraf veel vragen gesteld: er
 stonden twee volslagen onbekende namen geprogrammeerd
 als afsluiters van het voorjaar van de
 (zevenenveertigste!) jaargang. Gelukkig prikkelde dit
 de nieuwsgierigheid zozeer dat Banana Peel twee maal
 zo goed als vol liep. Gegokt en gewonnen, zo mag men
 stellen. Op maandag 17 juni namen The Little Devils
 de nietsvermoedende club stormenderhand in (zie ons
 verslag op Rootstime) en één week later nam Wolf Mail
 (zijn echte naam… Prachtig toch?) de fakkel over. De 
man 
werd geboren in Montreal, Canada, maar is niet van
 Indiaanse origine, zoals zijn voornaam, zijn getaande
 uiterlijk en het halssnoer met een pluim (cadeau van
 zijn vriendin, zo bleek) deden vermoeden. We hebben het
 hem zelf gevraagd: niet dus. Hij bracht een deel van
 zijn jeugd wel door in het zuiden van Frankrijk.

Nog op jonge leeftijd liep hij Ted Nugent tegen het
 harde rocklijf en die nam hem mee op toer. Op Ted’s
 aanraden kwam hij in Californië terecht, waar hij zich
 verder ontwikkelde. Niemand minder dan Robben Ford
 nam hem dan op toer in Europa, volgens Wolf een
 beslissende stap in zijn ontwikkeling. Sinds een
 aantal jaren woont Wolf in Australië, eigenlijk in
 Tasmanië (voorheen Van Diemen’s Land), het eiland
 onder het vijfde werelddeel. Daar leerde hij Mark
 Gilbert kennen, die op ambachtelijke wijze elektrische
 gitaren bouwt. Wolf mail werd het uithangbord van
 Gilberts gitaren. In de loop van het concert maakte
 Wolk ‘reclame’ voor deze goed uitziende handgemaakte
 instrumenten maar dat was wel degelijk overbodig: de
 beste propaganda was de sound die de gitaren Wolf
 opleveren. Je hóórt gewoon de zorg die deze uit
 honderden jaren oud hout bestaande instrumenten
 omringde. Het is lang geleden dat we zo’n mooie,
 afgeronde gitaarklank te aanhoren kregen.

Al even opvallend blijkt Mails technische palet.
Uiteraard zijn er vaardiger gitaristen dan hij en ook
 hij schuurt tegen de grenzen van creativiteit en
 inventiviteit in de blues aan, met zijn vrij beperkte
 structuren, maar hij gaat erg persoonlijk om met de
 clichés en voor een gitarist in het hardere genre,
 aanleunend bij de bluesrock, vertoont hij een
 verbazende finesse. Hij hanteert akkoordenschema’s
 die door keuze en volgorde aangeven dat hij de
 ‘materie’ persoonlijk verwerkt heeft. Mede door de
 mooie gitaarklank, maar ook omdat hij ‘niks te
 verbergen’ heeft, zijn de effecten bijzonder beperkt
 en primeert een ‘droge’ klank. Songs, sound,
 uitvoering, ‘niks in de mouwen, niks in de zakken’.
 Deze eerlijke benadering, vanuit de ziel, is zijn
 voorbeelden waardig. Die inspiratoren zijn bovendien
 van de hoogste orde: Elmore James, Peter Green’s
 Fleetwood Mac, de Jimi Hendrix van ‘Band Of Gypsies’
, Stevie Ray Vaughan draagt hij hoog in het vaandel.
Dat hoor je in zijn werk, daar komt hij openlijk voor
 uit, maar dan niet als een vorm van slaafs epigonisme,
 maar als opstap naar een eigen stijl. 

Want het draagt er allemaal toe bij dat je als actief
 luisteraar meteen mee gaat met deze Wolf Mail en dat
 je vooral hém hoort ook in zijn covers… Niets sluit
 dus uit dat de man ooit zelf rolmodel wordt.
 In Japan verleende men hem al de eretitel van
 ‘New Master of the Telecaster’… Het moet gezegd: Wolf
 heeft het getroffen met zijn huidige begeleiders, die
 tevens op zijn meest recentste cd meespelen.
 Nederlandse bassist Michel ‘Iron Man’ Mulder en
 Franse drummer Niko Sarran zijn zoals dat heet
 ‘uiterst functioneel’. Maar de manier waarop Mulder
 ‘inspeelt’ op zijn ‘baas’ is visueel en auditief een
 show op zich. Sarran, die ook een eigen studio heeft,
 legt in elk nummer van begin tot einde een
 verleidelijke swing in zijn roffels. Zelfs een hoekige
 Texas shuffle (‘Love Breaking Shuffle’) geeft hij een
 geweldige drive mee.

Uiteraard zette Wolf Mail zijn nieuwste album,
 ‘Above The Influence’, in de etalage: het is zijn
 zesde al, incluis een cd live opgenomen in Rusland
 (‘Live Blues In Red Square’) zo kregen we het ritmisch
 knappe ‘Good News’, de sterke blues ballad ‘Undone’,
 ‘You Move Me’ en ‘Mandy’ te horen (wel grappig als hij
 toegeeft dat hij eigenlijk niemand kent die Mandy
 heet!) Vrij vroeg in de set een kroonjuweel van de
 ouwe Fleetwood Mac. Peter Anthony Green schreef
 het nummer niet maar de groep zette het op single in
 1968 en sindsdien is het een klassieker, een
 onweerstaanbare slow waarop het nog immer zalig dansen
 is: Mertis John Jr. schreef dat ‘Need Your Love So
 Bad’ echter al in 1955 voor zijn jongere broer Little
 Willie John, die er toen een hit mee scoorde. Er zijn
 uitvoeringen legio, bekende en onbekende, maar de
versie van Wolf moet één van de beste zijn, die de 
uitvoering van de Mac parafraseert.

Na de rustige start, komt het trio onder stoom, en van
 dan af is het één en al passie en bezieling. ‘So Fine’,
 een song over de aliënatie van het leven on the road,
 waarbij je in elke nieuwe stad ander gezelschap moet
 weten te vinden (van zijn oudere cd ‘Blue Fix’) laat
 het trio op zijn scherpst horen. Het zompige, diep
 klinkende ‘It Serves Me Right To Suffer’ is
 oorspronkelijk van een ander rolmodel, John Lee
 Hooker, maar deze blues met zijn ironische tekst over
 de verdrukking van de zwarten in de eerste helft van
 de vorige eeuw, krijgt bij Wolf Mail een universeel
 karakter. Op ‘The Basement Session’, zijn meest recente
 liveplaat, kan men die uitvoering horen. Wolf kondigt
 ‘Coming To You’ aan als zijn poging om een gospel te
 schrijven. Een gospel wordt het inderdaad niet, wel een
 deftige blues en het einde ervan is gelardeerd met een
 totaal onverwachte quote van ‘Walk On The Wild Side’… 
‘Pure Heart Of Gold’ balanceert met heel veel
 fijngevoeligheid tussen ‘Riviera Paradise’ van SRV en 
‘The Wind Cries Mary’. Het concert eindigt met ‘The Sky 
Is Crying’, dat velen uitsluitend kennen van SRV,
 ondanks de tientalen andere coverversies, maar het is
 van de hand van Elmore James die er in 1959 een hit mee
 had, dan wel als ‘Elmo James And His Broomdusters’.

Nog geen elf? Dan maar een kwartiertje bisnummers. Om
 zijn waardering voor Banana Peel en zijn uitzinnige,
 maar luisterende en alert reagerende publiek te danken,
 speelt het trio ‘Life’, song die zijn primeur in
 Ruiselede beleeft. Ze speelden het nooit eerder live,
 het is zelfs niet eens opgenomen. Maar het komt
 ongetwijfeld op een volgende cd terecht. Ook ‘Solid 
Ground’, titelsong van zijn eerste cd, laat een winning
 team horen. Onze nota’s beslaan bij dit nummer drie
 woorden: ‘Speed! Power! Punch!’. Dat zegt voldoende.
 ‘Sunnyland (Blues)’ maakt de hommage aan Elmore James
 compleet. Met een flard van Peter Greens ‘Oh Well’
 plaatst het gezelschap zijn handtekening onder dit
 concert. Wolf Mail is het stadium van ‘jonge belofte’
 al wel voorbij, maar we hebben de indruk dat de man pas
 nu echt gelanceerd is. We zijn er vrij zeker van dat we
 van de man nog meer zulke genietbare, pure bluesavonden
 mogen verwachten. Hij mag dan gerust deze ritmesectie
 meebrengen ook!

Antoine Légat (01 07 13)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s