THE LITTLE DEVILS in Banana Peel te Ruiselede op maandag 17 juni 2013: ‘Zo goed als onze Rode Duivels!’

Zie ook www.rootstime.be !

Het einde van een concertseizoen invulling geven, is een minder vanzelfsprekende taak dan men zou denken. Franky Vandeginste, chef affiche van de Banana Peel, kan daar allicht over meespreken: enige tijd geleden waren er voor juni nog twee data open. Groepen zijn er meer dan genoeg, maar voor een club die al bijna een halve eeuw op volle toeren draait, mag het een ietsje meer zijn. Dat is men verplicht aan zichzelf en aan zijn publiek. Soms komt er dan iets uit de hemel gevallen… Of, in dit geval, uit iets lagere regionen: als een duivel uit een doosje, vanuit het quasi niets, boden The Little Devils zich aan. Als je een groep niet kent, kan soms één groepslid de doorslag geven, en zo was dat hier ook: Franky had contact met Mike Paice, een oude bekende van de Banana Peel. Zo’n twintig jaar geleden was hij hier een eerste maal met de Brits-Oostenrijkse Dana Gillespie, blueszangeres van stand, die zich altijd omringde met de beste muzikanten.

Vermits Mike ook saxen en harpen speelde bij Dr. John, Jools Holland, The Blues Band, Joe Louis Walker en vele anderen, twijfelde Franky geen moment en ging, in de beste Vincent Kompany stijl de ‘duivelsuitdaging’ aan: een band waar Mike in zit kan alleen maar goed zijn. Op maandag 17 juni zouden The Little Devils hun duivels mogen ontbinden in de BP, en zo geschiedde. De blues band uit Newcastle bestaat nog maar sinds 2010 maar was meteen goed mee met de nieuwe lichting Britse bluesbands, van Hokie Joint tot BabaJack. The Little Devils lieten live van zich spreken bij diverse gelegenheden, brachten twee full cd’s (‘This Is How It Starts… And It Never Stops…’ en ‘Diamonds And Poison’) en één EP (‘About Time’) uit. Dat een Mike Paice met deze mensen wilde samenspelen is een extra indicatie dat er iets boeiends aan het gebeuren is…

Toen het gezelschap op het vertrouwde uur, kwart na acht, het podium van de BP betrad, sloop er toch enige twijfel in de rangen van de trouwe bezoekers, die de club omzeggens geheel vulden. The Little Devils bleken immers een bont allegaartje, een samenraapsel van musici die nauwelijks bij elkaar leken te passen, nog nét geen freak show. Eén ding was zeker: drummer Bill Austin bleek vervangen door een jongedame. Dit beeld voorspelde eigenlijk weinig goeds… Maar de opener ‘Don’t Close The Door’ ging al een heel eind weegs om ons gerust te stellen. Meteen viel de onderkoelde en verfijnde stijl op van de rondborstige zangeres met de bevallige glimlach. Al snel kwamen we erachter dat ze ook geweldig kon uithalen, dat ze dwarsfluit en sax speelt en… Nederlands praat. Yoka heet ze, wellicht een in de UK minder tot misverstanden leidende schrijfwijze van haar echte voornaam Joke. Lef en charme, finesse en pure kracht, allemaal samen in één pronte Hollandse dame, die haar publiek gaandeweg inpakte. Een ontdekking!

Bassist Graeme Wheatley is duidelijk een veteraan van vele veldslagen. Ook hij neemt af en toe de zang voor zijn rekening en blijkt de voornaamste songleverancier van de band. De jonge en bloedmooie drummer (Sarah Leigh Shaw) moet duidelijk nog werken aan breaks en overgangen, maar ze houdt perfect en met een voorbeeldige drive het ritme aan, en daar is het hem om te doen. Mike Paice is zijn geconcentreerde zelf, helemaal opgaand in het spel van saxen en mondharmonica’s. Van die laatste had hij zelfs een heel leger bij. De enige die we nauwelijks of niet hoorden in het begin was de gitarist, Big Ray, en gaandeweg kregen we door dat dit niet de bedoeling was. Hij sukkelde met een technisch probleem dat pas in de loop van de eerste set opgelost werd. Zodra zijn inbreng ook doorkwam zoals het hoorde, bleek ook hij meer dan op de hoogte van zijn taak.

We zijn nog niet aan het eind van onze verbazing. We horen songs die uiteraard gans nieuw zijn voor ons, maar waarvan de melodie zich wel meteen nestelt in het geheugen: ‘Little Devil’, ‘The Same Old Brand New Good News Blues Again’, ‘Walking Disaster’. Ze blijken ook wat te vertellen te hebben, zoals het tragere ‘Black Diamond’, geïnspireerd door Wheatley’s grootvader, die de enige overlevende was in een mijnramp die 83 levens kostte. Een driestemmig koor onderstreept het einde van het sociale leven in het dorp ten gevolge van de tragedie. De Black Diamond in kwestie is de lokale pub die ten langen leste moet sluiten. ‘21st Century Blues’, dat het proces maakt van de huidige ‘X-factor generatie’ en zowat het themanummer van de band is, en slow blues ‘Orphans Of the Storm’, dat handelt over de crisis, sluiten af. Zwaarwichtige onderwerpen? Zonder twijfel, maar met branie en pit gebracht. De lange solo’s van sax en gitaar en Yoka’s hoge zang aan het eind van de afsluiter hielden belofte in voor het vervolg. Want de eerste set was, al bij al, degelijk gebracht, maar nog niet overweldigend…

Na de pauze zouden The Little Devils echter de registers opentrekken en hun naam en reputatie helemaal waar maken. Het straffe ‘The Waiter’ opent, waarna de groep verbaast met een heerlijke.. folky song à la Steeleye Span. ‘Soho By Night’ heet het juweeltje en het geeft een levendige beschrijving van Londen en zijn kleurrijke uitgaansleven. Nog zo’n moker is ‘Another Pack Of Lies’, dat haast ingetogen begint en crescendo gaat tot een machtige climax. De drank tijdens de pauze moet straf spul bevat hebben, want elk nummer is nu goed raak. Van een metamorfose gesproken! Ook coveren doen ze als de besten: hun versie van ‘Bright Lights, Big City’ geven ze de smeuïge swing mee, waar die onvergankelijke Jimmy Reed zo van hield. Ook een nagelnieuw nummer weet te raken: ‘Way Down Deep Inside’ is een slow met eens te meer een zinderend einde. Hopelijk iets voor een volgende cd?

In ‘Head In The Clouds, Feet On The Floor’ laat Yoka horen tot wat ze vocaal in staat is en dat is niet weinig (die arme microfoon moet het bezuren!) ‘Good Times’ en ‘Hang My Head’ komen van de recente EP. Die laatste is een beeldige ballad die, hoe kan het ook anders, stijf staat van het onverwerkbare liefdesverdriet. Paice is een droge humorist: omdat hij bijna zijn hoofd stootte tegen één van de balken boven het podium, voegt hij eraan toe ‘Hang my head, NOT BANG MY HEAD!’ Milde humor is trouwens een troef van de band. Zowel Yoka als Graeme weten op hun geëigende manier uit de hoek te komen. Dat houdt het lichtvoetig. ‘Chinese Whispers’ (ook in South East London zijn er boosaardige kwatongen!), het meezingbare ‘Blues Is My Business’ en ‘Like A Lullabye’, lekker hoekige funk, sluiten met verve af, na in totaal drieëntwintig songs. Je krijgt bij The Little Devils waar voor je geld!

Maar het is nog een klein kwartier voor de klok van elven, dus mogen de drie heren en twee dames (*) nog eens hun gangen gaan, tot groot jolijt van de aanwezigen, die hun enthousiasme niet onder stoelen en banken steken en af en toe pittig reageren, voor Yoka telkens een open doelkans. Het aloude ‘Stormy Monday’ wordt nog eens van stal gehaald. Mike Paice schittert eens te meer op sax. T-Bone Walker knort goedkeurend vanuit de Texaanse deel van de blueshemel. ‘Last Order’ (veelbetekenende titel!) rondt het concert af: Mike en Yoka spelen nogmaals een duet op sax, Yoka haalt nog een laatste keer de hoge noten en… ook aan dit mooi liedje komt veel te vroeg een einde. The Little Devils claimen dat ze ’21st Century Blues’ spelen: daar is geen woord van gelogen. Zo zie je maar dat je nooit mag afgaan op de eerste indruk. Deze duivels hebben alvast geen moeite om zich te plaatsen voor het blueswereldkampioenschap!

 Antoine Légat (22 06 13)

(*) Franky merkte op dat geen enkele andere band dit seizoen meer dan één dame in de rangen had…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s