‘UNDER THE DYLAN SKY (Dylan Tribute)’ van DEREK, Bruno DENECKERE en Nils DE CASTER in Arscene (Hansbeke) op vrijdag 24 mei en in Banana Peel (Ruiselede) op maandag 27 mei 2013: ‘Met dit programma van liederen en gedichten die Dylan beïnvloedden en songs waarmee hij anderen aanstak, hebben de drie Gentse musketiers weer eens een gevarieerd en boeiend werkstuk afgeleverd’

Zie Rootstime!

Toen Dirk Dhaenens alias Derek, van Derek & The Dirt, plus Bruno Deneckere en Nils De Caster, de sterkhouders van The Pink Flowers, in 1991 de vijftigste verjaardag van Bob Dylan vierden met een heuse tribute, sloot dit eenmalige initiatief aan bij een reeks andere eerbetuigingen uit die periode. Wij hebben vooral de heerlijke ‘Talking New Bob Dylan’ uit 1992 onthouden van Loudon Wainwright III, de papa vàn, dus. De heren bleven zelf ervoor en erna met grote gretigheid losse nummers van Baawb ten tonele brengen, tussen ander werk in. Niets wees er op dat er nog behoefte zou zijn aan een hommage. Maar toen Dylan de zeventig naderde, begrepen de drie dat ze hun waardering niet langer voor zich mochten houden, dat ze het ijzer moesten smeden zolang het nog warm was. Zo is dat als men ouder wordt: men beseft dat het ‘venster’ verengt en alles wordt ‘nu of nooit’.

Sinds een aantal jaar presenteren ze daarom in de loop van de meimaand een thematisch programma met versies van songs van de nog immer freewheelende meester, de songs van hemzelf maar ook het materiaal dat hij van elders haalde. Het thema was tot hiertoe telkens een welbepaalde plaat van de kleine uit (de omgeving van) Duluth, Minnesota, maar die kern werd aangevuld met bekend en minder bekend werk van andere platen. Het was de bedoeling een song nooit twee keer te gebruiken, al is dat uiteraard geen strikte regel. Troeven heeft het trio genoeg: drie uitstekende zangers, die ook iets weten van close harmony, twee van hen degelijke gitaristen en harpisten (die ook met de basgitaar overweg kunnen) en één multi-instumentalist. Nils excelleert op allerlei snarentuig, viool, mandoline, lap steel en gitaar.

Daar horen nog de hoge kwaliteit van het songmateriaal bij, de intelligente en afwisselende setopbouw, de informatieve bindteksten, de droge en/of stekelige humor met vaak ter plekke bedachte oneliners, het directe contact met het publiek en het laat zich raden dat deze ‘vieringen’ elk jaar aan populariteit winnen. Dat was alvast het geval op de twee plekken waar de tributes al eerder aan bod waren gekomen. In Arscene werden zelfs alle records qua publieke opkomst geroken en ook Banana Peel zat afgeladen vol, al is dit dan geen blues. Gewoontegetrouw een volledig identiek programma, al werd er in Arscene (waar er bovendien geen onwrikbare avondklok geldt, zoals in Ruiselede: de uitdrukking ‘ter elfder ure’ heeft daar zin en betekenis!) nog één bisnummer meer gebracht (‘Man Gave Name To All Of The Animals’, dat ze ooit al eens brachten tijdens een tribute)

Het thema van dit jaar kreeg als titel ‘Under The Dylan Sky’ mee. Het is in casu helemaal geen verwijzing naar ‘Under The Red Sky’, Dylans bepaald minder geslaagde 27e album (1990), maar alludeert op de artiesten die Dylan beïnvloedde, Bob dus gezien als ‘overkoepelende’ en verbindende figuur. Omgekeerd bekeken de heren eens wie de man van inspiratie voorzag of een stempel drukte op zijn artistieke persona, niet alleen muzikanten, maar ook dichters. Boeiende materie! Van ‘identieke’ concerten kan je nooit spreken: onder de omstandigheden worden de bindteksten natuurlijk enigszins aangepast, en zoals dat altijd is, alles klinkt ‘anders’ in een andere omgeving. Muzikanten weten dat, maar als toeschouwer ben je je daar niet van bewust tot je twee ‘eeneiige’ concerten achtereenvolgens te zien krijgt.

Het concert in Hansbeke greep plaats op 24 mei, net de dag dat Dylan er 72 werd. Major domo Wouter Labarque had, zo beweerde hij althans, het feestvarken uitgenodigd, maar die bleek in extremis bezet te zijn en dus was de magnumfles champagne voor de artiesten. Met nog enkele concerten in het verschiet is het niet opportuun de concerten song per song te analyseren. Maar we geven graag een idee. ‘When your lost in the rain in Juarez…’ klinkt het eneriek en dan weet de liefhebber dat het trio van start gaat met het straks een halve eeuw jonge ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’. Als de verleidelijke ‘Sweet Melinda’ gepasseerd is en de zanger teruggekeerd is naar New York, is het tijd voor een eerste dichter. Liever dan het gedicht droogweg voor te dragen, zetten de heren er een muziekje onder. Inleiding en zang komt dat telkens toe aan Derek, terwijl ze voor de songs om beurten het voortouw nemen, en een keertje ook beurtelings binnen één song, of in harmony samen zingen.

De Schotse ‘nationale’ dichter Robert Burns komt eerst aan bod (‘A Red Red Rose’), in het tweede deel volgt ‘poète maudit’ Arthur Rimbaud (‘Saison en enfer’) en, niet onverwacht, helemaal aan het eind, de man van wie Bob zijn pseudoniem betrok, Welshman Dylan Thomas met het fraaie ‘Do Not Go Gentle Into The Good Night’ (dat Derek in BP parafraseerde als ‘Laat u niet doen’) Onder de songs die een impressie lieten op Dylan hoorden we ondermeer het met de juiste ruw- en rauwheid gebrachte ‘Soul Of A Man’ van bluesman Blind Willie Johnson. ‘Pastures Of Plenty’ komt vanzelfsprekend van Dylans mentor Woody Guthrie, prototype van de folk singer-songwriter en protestzanger. Zoals zo vaak is dit overbekende lied geschreven met het lot van de immigranten in het achterhoofd, en als dusdanig zeer modern (ook het prangende ‘Deportee (Plane Wreck At Los Gatos)’ had hier goed gepast)

Fraai is de uitvoering van de traditionele ballad ‘Moonshiner’ (uit de ‘The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991’, een door bob samengestelde goudmijn en ooit het voorwerp van een tribute) met Nils De Caster in een glansrol. Hank Williams, de uitvinder van de country, die in zijn amper 22 jarige leven een hoop klassiekers schreef die iédere Amerikaanse artiest hebben beïnvloed, is op de afspraak met het zalige ‘You Win Again’. De schijnwerper richtten de drie ook op Dylans eigen werk: ‘Forgetful Heart’ (afkomstig van ‘Together Through Life’ die Dylan uitbracht in 2009 samen met Robert Hunter van Grateful Dead wat ‘Forgetful Heart’ tot de meest recente song maakt in deze set) is een song die duidelijk verwijst naar Hank Williams ‘New Pony’ (uit het ietwat onderschatte ‘Street Legal’), het lange ‘Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again’ waar Derek zijn tanden in zette, in de bissen, kort maar krachtig, ‘Country Pie’ (uit ‘Nashville Skyline’) met achteraan een veelbetekenend ‘Goodbye’…

Heel interessant zijn de ‘offsprings’ die het trio bijeensprokkelde: een hilarische en bepaald woeste Mexicaanse versie van ‘The Times They Are A-changin’’, ‘Los Tiempos esta cambiando’, met de strofen in Engels gezongen. Derek zingt, maar hij en Nils leven zich in Spaans helemaal uit in het refrein en vooral Nils haalt de ‘Mexicaanse clichés’ boven, terwijl Bruno schijnbaar onbewogen de bas speelt. Van Bruno speelt het gezelschap ‘I’m Playing The Bass Tonight’, geïnspireerd door de meester (maar dat kan je van veel songs van Bruno zeggen!) Van Morrison komt langs met ’Crazy Love’. De link met Dylan lijkt ver weg, maar Nils kondigt aan dat er op YouTube een clip staat waar Van en Bob samen de song zingen, meerbepaald dicht bij de Atheense Akropolis, meerbepaald op de Filopappos heuvel. U vindt die clip terug op http://www.youtube.com/watch?v=21vlugbhSF4 (voor Bob blijkt het lied nieuw te zijn, al behoort het tot Vans oude werk)

Lieven Tavernier krijgt zijn terecht plaats in het rijtje epigonen. Derek legt uit waarom, aan de hand van een citaat van Lieven uit diens ‘Een bijzonder Kind’, boek uit 1991. Het beeldschone ‘Regen en Mist’ passeert en wie goed luistert, hoort in dat lied echo’s van ‘Girl From The North Country’. Uiteraard mogen we allen meezingen al blijkt dat moeilijker dan verwacht. Dylan had ‘Wagon Wheel’ gepend voor de Sam Peckinpah prent ‘Pat Garrett & Billy The Kid’ (‘Knockin’ On Heaven’s Door’, weet u wel), maar had hem nooit afgewerkt. Dat deed Ketch Secor van Old Crow Medicine Show dan wel en in 2004 uitgebracht. De song was en is succesrijk: er zijn populaire covers van en op dit ogenblik heeft countryster Darius Rucker er weer een hit mee. Aanstekelijke song dat ‘Wagon Wheel’! Ons trio vergeet de eveneens ondergewaardeerde kerstplaat van Dylan niet. ‘Christmas In The Heart’ heet die lange niet zo vreselijke schijf en daaruit bissen de heren met opener ‘Here Comes Santa Claus’ (van countryster en acteur Gene Autry)

Hoeft het gezegd dat Derek, Bruno en Nils met ‘Under The Dylan Sky’ weer eens een aardig werkstuk hebben afgeleverd? Er zijn niet veel vertoningen meer. Als we u waren zouden we die enkele avonden wel weten wat gedaan. Alvast oefenen op ‘Rock me mama like a wagon wheel, rock me mama any way you feel, hey mama rock me!’…

Antoine Légat (29 05 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s