Elfde MORE BLUES FESTIVAL in Zottegem vrijdag 10 tot zondag 12 mei 2013, deel I: ‘Moeilijke start maar met fijne momenten’

Het More Blues Festival verzamelt en verenigt niet alleen de lokale bluesminnaars maar tevens zowat le tout Zottegem, en dat al elf edities lang… Al is het complexer dan ‘elfde editie’ zou doen vermoeden. De website (www.morefinemusic.be) somt de diverse activiteiten uit het verleden op. Eigenlijk begint de festivalgeschiedenis al in 1995. Organisator Stagepower is het geesteskind van Filip Morre, jarenlang cafébaas van blues- en rockhaven De Blauwe Wolk, nu van De Foyer in het centrum van Zottegem. Daarnaast zorgt hij ook voor de Park- en Brouwerijfeesten. Filip vindt nog tijd om met grote trefzekerheid groepen te contacteren en selecteren voor al die activiteiten. Stagepower geeft bovendien voor wie dat wenst alles overkoepelende logistieke steun, van stoeltjes tot podia met alle vereiste klank en licht.

Alsof dat nog niet genoeg is, doet Filip het management van Gentse trots Bruno Deneckere en nog slaagt de man erin om iedereen tijdens het festival te woord te staan. Want iedereen kent hem in Zottegem en omstreken. Vermits dat festival plaatsgrijpt in de periode van zijn verjaardag is het eigenlijk één groot verjaardagsfeest. Het moet gezegd, nu we toch met bloemetjes smijten, dat de Zottegemse mentaliteit voorbeeldig is: je voelt je daar als gringo meteen op je gemak. Geen chi chi tralala, maar het humeur op ‘goed en onverwoestbaar’. Bluesfans kennen dat van elders, maar op vele festivals van een andere aard is dat ‘Alle Menschen werden Brüder’ gevoel onbestaande. De eindbalans van de driedaagse is onverdeeld positief. Maar vrijdag in de vooravond leek het toch anders uit te draaien…

Het gebeuren kende een moeilijke start. Misschien dacht men: het duurt toch nog twee dagen, de grote kanonnen moeten nog komen, we zien de vrienden zondag wel bij het traditionele middagmaal, het vispannetje of het varkenshaasje (=zwijn met lange oren?) Feit is dat, ondanks het vrij goeie weer van vrijdag, of misschien net daardoor, bijzonder weinig mensen de weg vonden naar de tent in, het park bij het kasteel van Lamoraal, Graaf van Egmont, die er in de 16e eeuw het hoofd bij verloor. Dat de geplande acts een groot vraagteken vormden, zal zeker zijn rol hebben gespeeld. Zo kwam het dat Fernant Zeste (artiestennaam van Jonathan Scheerlinck) voor een quasi lege tent speelde, wat bovendien vloekte met dat decor, want tent en bevloering, alles was nagelnieuw.

Jonathan/Fernant zit net in de overgang van bluesartiest, die het vak onder de knie krijgt, naar volleerd singer-songwriter, iets waar zijn tweede cd ‘Polaroids’ van getuigt. Daar speelde hij natuurlijk songs van, zoals de titelsong, ‘Come Back Home’, ‘Welle’ en het sterke ‘Your Mind Was Tremblin’’, maar om de organisatie te plezieren had hij er wat blues tussen geschoven, waaronder een paar songs van of verwijzend naar blueslegende R.L. Burnside, een persoonlijke favoriet van inrichter Filip. Op de koop toe kreeg hij steun van Gentse Mexicaan Luiz Márquez, pionier van de ethnic jazz met zijn formatie Mezcal, die zich echter ook in zijn sas voelt als begeleider, o.a. van Bruno Deneckere. Zijn tussenkomsten op saxen, pre-Spaanse fluit en nu vooral mondharmonica gaven de songs reliëf. Zonder publieksreactie blijft het uiteraard allemaal vrijblijvend en heeft taxeren weinig zin. In zijn tocht naar het betere eigen werk moet Fernant Zeste nu eenmaal leergeld betalen en ook etappes als deze doorworstelen. Een toffe uitvoering van ‘Lies’ van de Black Keys sloot zijn optreden af met het nodige vuurwerk, maar een herkansing dringt zich op.

Vervolgens Deep And The Dudes, een ons tot dan onbekend gezelschap uit Nederlands Limburg (met een bassist uit Brabant, kregen we als running gag om de oren geslingerd) Technisch sterke band met goeie gitarist en dynamische zanger die een ferm stuk sax kan spelen. We dachten even dat het de Louis PrimaLouis Jordan toer zou opgaan en het was duidelijk dat ze als good time band ook graag stoeien met rockabilly, maar gaandeweg schemerde door dat ze vooral in de vijver van bands als Fabulous Thunderbirds en Blasters vissen. Ondanks het heilige vuur en de voorbeeldige inzet kwam het geheel nogal koeltjes over. Daar zullen behalve de nog steeds magere opkomst ook wel de bindteksten debet aan hebben. Iemand (wij dus) moet het kwartet duidelijk maken dat de opgeklopte grappen en grollen die in Nederland bodem raken, hier helemaal niet werken en zelfs averechts effect sorteren. Daar moeten ze beslist iets aan doen, want het was huilen met de pet op.

Dit gezegd zijnde, genoten we met volle teugen van minstens een handvol songs, zo het in New Orleans geteelde ‘My Little Voodoo Queen’ met een lekker Creedence gitaartje en een chooglende ritmesectie. In gedachten zagen we Omar Dykes stoeien met een paar gewillige alligators in de swamps van de Bayou. Nee, muzikaal was het zeker geen kommer en kwel. Deep en zijn Dukes staan hier in september weer. Hopelijk hebben ze tegen dan een Vlaming ingehuurd om aan de commentaren te werken. Omdat een aantal formaties van dit festival ook op het gelijktijdige gebeuren in Kwadendamme stonden en andere bands met eerder geplande verplichtingen zaten, moest men de tering naar de nering zetten wat de volgorde betreft, maar eigenlijk drong zich maar één omwisseling echt op. Deep And The Dukes had beter gestaan op de plaats van de Bluesbones op zondag, om redenen die we later proberen uitgelegd te krijgen.

Vragen konden ook gesteld over de keuze voor Gwyn Ashton en zijn ritmesectie, al willen we niet afdingen op zijn muzikale kwaliteiten, integendeel. Want er was intussen wel meer volk, doch Ashton, hard rocker pur sang, trok de registers open. De decibels vlogen nu in het rond (als decibels dat ten minste kunnen), wat voor velen van het goeie te veel was. Onbekend maakt onbemind, natuurlijk, en dat is spijtig: Gwyn werd in Wales geboren, groeide op in Adelaide (Australië) waar hij het schopte tot support van zijn grote held Rory Gallagher. Zijn eerste cd nam hij zelfs op met Rory’s ritmesectie. Hij verblijft op dat ogenblik alweer in Europa. Zijn laatste drie cd’s (‘Prohibition’, ‘Two Man Blues Army’ en ‘Radiogram’) maken hem een waardig opvolger van grote Gallagher: Ashton is een eerlijke, hardwerkende en in zijn genre behoorlijk inventieve gitarist en songschrijver. Harde rock maar gevarieerd en lichtvoetig. In het huidige trio beroert bovendien een andere legende de bas (en soms de gitaar), Nick Skelson. De eerdere, meer gesofistikeerde drummer werd ingeruild voor een rechttoe rechtaan slagwerker, de nog erg jonge Damien Williams (van Slinky), wat de groep extra drive geeft.

Ashton begon solo op de Weissenborn lap steel gitaar (de ‘Hawaiaanse gitaar’ waar ook lieden als Ben Harper en Lightnin’ Guy van houden en waar de betreurde Bob Brozman zo’n onnavolgbare grootmeester op was) wat meteen een ‘stijlvol’ ‘Ain’t My Style’ (uit ‘Prohibition’) opleverde. Met band vielen een snoeihard ‘Dog Eat Dog’ (ook al uit die cd) positief op, wat ook geldt voor het van een aantrekkelijke onderhuidse swing voorziene titelnummer. De onderkoelde zang en het unisono zingen met de melodielijn van de slidegitaar deden dit ‘Prohibition’ uitgroeien tot een hoogtepunt. Intussen was de stroom uitgevallen in de tent, gelukkig niet op het podium. De rest van het concert ging door in een spookachtig decor. Het trio zette ‘I just Wanna Make Love’ van Willie Dixon naar zijn hand.

Ander fijn moment was ook afkomstig van de recente ‘Radiogram’ (zie onze bespreking op Rootstime!), nl. ‘Fortunate Kind’, een onvergetelijke melodie en een dijk van een song. In handen van een commercieel denkend artiest zou dit een stevige hit kunnen zijn, denk je dan, maar het is vooral genieten van de schitterende basloopjes die Skelson erin verwerkt. Intussen si het twaalf uur voorbij en Filip is jarig. Attentvolle Ashton speelt een aangepaste versie van ‘Happy Birthday To You’ voor Filip. De stroompanne raakte ook al hersteld. Na het concert geven de drie goudeerlijk en ruiterlijk toe dat het niet hun beste concert was in de reeks. Ze lagen al vijf dagen stil, konden geen grondige soundcheck doen en hadden wat moeite om mekaar te horen, maar zelfs aan 90% is Gwyn Ashton een belevenis… als je van harde, compromisloze rock houdt, natuurlijk. Voor de anderen was het snakken naar oordopjes… of naar het zachte bedje.

Tussen de groepen door speelde Stefano Franco ‘ten dans’. De boogie woogie pianist uit Triëste, Noord-Italië, aan de grens met Slovenië, was speciaal overgekomen om drie dagen lang de pauzes op te fleuren, een taak waar hij zich plichtsvol van kweet. Er was een speciale reden om hem te vragen: het was immers precies twintig jaar geleden dat hij in Zottegem speelde. Hij maakte toen zoveel indruk dat dit de locals bijgebleven was. Omgekeerd had Stefano de beste herinneringen aan ons land. Het zou blijken dat hij zijn kunsten niet verleerd was: onder anderen ouwe rockers als ‘Johnny B. Goode’, ‘Route 66’, ‘Sweet Little Sixteen’ en het repertoire van Jerry Lee Lewis kwamen vingervlug uit de toetsen te voorschijn, en deftig Engels zingen bleek hij ook te kunnen. Franco is immers een geboren entertainer. Ons viel zijn solide basspel op. Vele boogie pianisten kunnen hem die linkse hand benijden.

Gaandeweg speelde hij ook songs van andere uithoeken van de lichte muziek, zoals het voor WOII immens populaire ‘It Don’t Mean A Thing If It Ain’t Got That Swing’ (Duke Ellington schreef de melodie in 1931, Irving Mills bedacht de toen erg ‘hippe’ tekst, Ivie Anderson zong het de eeuwigheid in. Na de oorlog werd het een jazz standard) Die variatie was ook nodig, want drie dagen naar dezelfde melodietjes luisteren, ware eerder een beproeving dan een genot geweest. Als u een gedegen pianist zoekt voor uw BBQ: de man komt over van Triëst voor 1000 euro, alles inbegrepen!

En toen was het zaterdag en kwam het More Blues Festival onder stoom…

Antoine Légat (13 05 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s