John PARISH & Band (support: Catherine GRAINDORGE) in Zaal De Zwerver (org. Leffingeleuren) te Leffinge (Oostende) op vrijdag 12 april 2013: ‘Voor sommigen te weinig vlees aan het been, voor liefhebbers van filmmuziek is ‘Screenplay’ genieten van de sfeerschepping’

zie ook www.rootstime.be

Multi-instrumentalist (maar vooral gitarist) John Parish kent men als ‘de rechterhand van PJ Harvey’. Ze zaten beiden in de laatste jaren van het al in 1982 opgerichte Automatic Dlamini. Intussen was John ook al naam aan het maken als producer: zijn werk voor Eels (‘Souljacker’ uit 2001) en voor Giant Sand (en diens charismatische voorman Howe Gelb) mag gehoord worden. Zijn medewerking aan zes cd’s van PJ Harvey (waaronder de gelauwerde ‘White Chalk’ uit 2007 en het adembenemende ‘Let England Shake’ uit 2011) en zijn gewaardeerde steun in diverse van PJ’s tournees, legde hem geen windeieren. In zekere zin vormt het voor hem de vrijgeleide om zich daarbuiten met zijn veelzijdige muziekinteresses in te laten.

In 1998 kwam daar nog het schrijven en inspelen van soundtracks bij, toen hij de score schreef voor ‘Rosie’ van de Belgische regisseur Patrice Toye. Het jaar daarop won hij daarvoor een prijs in de film & tv muziek biënnale in Bonn. Het bleek het startpunt voor een frequente productie van filmmuziek (en ook één Nederlands TV drama) Het is natuurlijk iets minder ‘populair’: dag op dag zes jaar geleden zagen we Parish met band n.a.v. zijn ‘Once Upon A Little Time’ (2005) een straf rockconcert geven in de N9 in Eeklo voor de spreekwoordelijke twee man en een paardenkop. In De Zwerver in Leffinge had de paardenkop vrienden meegebracht, maar zelfs dan kon je bezwaarlijk van een bestorming spreken. Het is nochtans ‘eens iets anders’ om de man ook in zijn filmische gedaante aan het werk te horen.

Daar komt nog bij dat Parish als voorprogramma Catherine Graindorge had meegebracht. Niet zomaar: Catherine werd door John uitgenodigd om in de loop van deze maand een instrumentaal project uit te werken in Derby. Graindorge is op vele domeinen actief. Ze studeerde viool, altviool en musicologie en deed acteurstudies. Ze componeert, schrijft o.a. voor danstheater (het veel, tot op het festival van Avignon uitgevoerde ‘Etat de marche’), deed als violiste sessies voor ontelbare acts (onder wie ook Hugo Race) Ze maakt ook deel uit van het trio Nox (twee cd’s) en in september laatstleden verscheen haar eerste soloproject ‘The Secret Of Us All’ (met deelname van Hugo Race) Zoals Liesa Van der Aa beheerst ze de kunst van het samplen en loopen van de eigen (alt)viool, zodat ze zichzelf kan begeleiden, desnoods met een heel ‘orkest’. Dat gecombineerd met de nodige effectpedalen sorteert, ehu, effect. Technisch houden Catherine en Liesa mekaar in evenwicht. Beiden gebruiken de viool bvb. ook pizzicato en percussief. Hier houdt echter de vergelijking op, omdat ze in een totaal ander muzikaal veld opereren.

Valse start via een alles overwoekerende feedback, maar eens van start bouwde Catherine in opener en afsluiter met altviool, in de andere stukken met viool, een feëriek muzikaal universum op in wisselende stemmingen annex soundscapes: Slavisch bewogen, idyllisch en arcadisch, melancholisch en vol verlangen, in de laatste nummers een stuk feller, als een heel strijkorkest of met zichzelf in duet (of is het in duel?) Nooit wordt de muziek onbestemd zweverig: het blijven songs, zelfs al is het geheel instrumentaal, op vocalises in het laatste nummer na. Mooie stem trouwens. De meer idyllische stukken halfweg de set deden ons meermaals denken aan de grootmeester van de orkestrale lyriek, Eleni Karaïndhrou, die de filmmuziek schreef voor de meesterwerken van de voorjaar 2012 in verdachte omstandigheden omgekomen Griekse regisseur Theo Angelópoulos. In elk geval is Catherine Graindorge met haar vele talenten een wissel op de toekomst.

Het was ook de omzeggens ideale warm-up voor John Parish, die uitsluitend zijn filmmuziek zou brengen, zoals die te vinden is op cd ‘Screenplay. The Film Music Of John Parish’. Naast ‘Rosie’ vinden we o.a. ‘Nowhere Man’ opnieuw van Patrice Toye (2008), ‘She, a Chinese’ van Xiaolu Guo (2009), het Franse ‘Plein Sud (Going South)’ van Sebastian Lifshitz en de meest recente film van Toye, ‘Little Black Spiders’ (2012) Fragmenten uit de diverse films omkaderen de muziek visueel. Het doet, even toch, raar om in een ‘Brits’ concert een Nederlandstalige dialoog te zien met Engelse ondertitels. ‘Hoeveel meisjes zijn er?’ – ‘Met u erbij, tien’ ‘Zijn ze allemaal zoals ik?’ ‘Hmm, ja’… Logischerwijze heeft die muziek betrekking op het getoonde en vermits de fragmenten uit ‘trage cinema’, het niet commerciële filmcircuit komen, is de muziek meestal ook vrij contemplatief en feeëriek. Soms neigt het naar ambient, onderstreept door de melodica die Franse drummer Jean-Marc Butty (een Parish getrouwe) af en toe bespeelt en de vocalises van bassiste Georgia Poli.

Op een bepaald moment komt Parish met een fraai stuk slide in het vaarwater terecht van Ry Cooder. Even vliegt zelfs een ‘Albatross’ voorbij (‘The Spring Ritual’?) en dan denkt men natuurlijk aan de ‘eerste’ Fleetwood Mac. Erg mooi is ‘Glass Of Wine’ uit een Sloveense prent die volop in de maak is (‘My World Is Upside Down’) Op de cd staat het met zang en blazers. Op ene bepaald moment gaat John aan een goeie ouwe mellotron zitten en zowaar horen we iets dat van de Moody Blues had kunnen zijn. Daarop volgt een kort en dreigend fragment uit een Nederlandse prent (‘L’enfant d’en haut’, 2012) Want er zijn ook felle momenten waarop de vijf musici (vermoedelijk Marta Collica op keyboards en Jeremy Hogg op gitaar) de registers opentrekken. Als bis herneemt Parish trouwens een stevige rocker. Hij bekent dat ze geen bisnummer hebben voorbereid en ze hernemen een nummer als extra ‘repetitie’ voor de komende concertreeks met dit ‘Screenplay’ in Duitsland en Zwitserland. We zitten dus op een generale repetitie!

Omdat we nauwelijks echte songs krijgen en dit repertoire dus heel wat inlevingsvermogen vergt van de luisteraar, misschien ook omdat het gezelschap de composities met de nodige omzichtigheid, bijna academisch benadert, overtuigt het concert niet iedereen: voor sommigen is er wat weinig vlees aan het been, is het geheel een lappendeken. Als liefhebbers van filmmuziek heb je een gans ander verwachtingspatroon en is het genieten van de sfeerschepping. Het is geen toeval dat John Parish de laatste jaren zoveel opdrachten krijgt, want in deze hoedanigheid past zijn werk wonderwel bij de alternatieve cinema.   

Antoine Légat (14 04 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s