CASE YONKHEAR: OFF THE GRID: ‘Met ‘Off The Grid’ maakte de man uit Heemstede een aangename brok piano/luisterrock met hier en daar een hoek af’

De Noord-Nederlander Case Yonkhear is een ‘speciaal geval’ (de term ‘test case’ vonden we er in casu toch wat over) Neem nu alleen nog maar zijn artiestennaam, een grappig fonetisch zinspelen op zijn echte naam, Kees Jonkheer. Muzikaal gaat hij gewoon zijn eigen gang. We hebben een boontje voor de Einzelgänger, zij die paden bewandelen waar anderen zich niet, tenzij schoorvoetend, op wagen … Dat is omdat we tot die schoorvoeters behoren, beweren kwatongen. Betrapt! Case heeft al flink wat op de teller o.a. als zanger en gitarist bij diverse bands en als pianist in een… nachtrestaurant. Maar ook als concertorganisator gaf hij blijk van lef. Het ‘Live In Your Living Room’ project (huiskamerconcertreeks) schonk hem boven de Moerdijk een uitstekende reputatie op dat vlak.

Maar er zat meer in, voelde hij. In 2011 nam hij in Amsterdam een eerste plaat onder eigen naam op met een keur aan muzikanten: ‘Soul Cream Head Shake’. Het zou de eerste van een ware quadrilogie zijn, met het voornemen elk jaar een nieuwe schijf uit te brengen, enigszins in de stijl van ‘The Nomad Series’ van The Cowboy Junkies. In ieder geval, ‘du jamais vu’ in onze contreien. Die ‘Soul Cream Head Shake’ hebben we helaas (nog) niet gehoord, dus kunnen we daar weinig over kwijt, al vonden we wel een hoop recensies, meestal erg lovend, al waren er bedenkingen rond de zang.

Toevallig, Facebookgewijs, kwamen we nummer twee op het spoor, ‘Off The Grid’. Die is tussen september en eind december 2012 opgenomen en gemixt, zomaar eventjes in de Dubway Studios in New York City, met lokale muzikanten, Nikolaus Schuhbeck (drums), Andrea Monorchio (bas) en Kyle Sanna (gitaar), met Kees op keys en vanzelfsprekend aan zang. Chris Montgomery, één van de vaste mensen van Dubway Studios, was de geluidstechnicus met dienst (Chris werkt samen met New Yorkse producer Peter Katis, die zelf aan de slag was met kleppers als Mercury Rev, Interpol, The National, … )

Off The Grid’ laat zich beluisteren als een afwisselende verzameling gedreven songs, dertien in totaal, gespreid over ruim 56 minuten, songs, waarin de zang en de piano de hoofdrol opeisen. Pianorock is dan misschien niet meer trendy sinds de dagen van Elton John, Billy Joel, en Bruce Hornsby, maar daar trekken Sioen, An Pierlé, Paddy Milner en andere Ben Folds zich gelukkig niets van aan. Case al evenmin: hij vliegt zonder blikken of blozen in zijn songs, die melodisch niet zelden een verrassend verloop hebben of waarin dingen gebeuren die je elders niet hoort. Het zijn details maar ze zijn van een grilligheid waar we zeer voor te vinden zijn.

Met de zang blijkt het mee te vallen. Die heeft af en toe iets weg van de zegging en het ‘stalen’ timbre van John Cale (zoals in ‘Now’ of ‘Lovin’ Lovin’ Lovin’’) en niemand zal Cale een ‘emotieloze’ zanger noemen! Het is moeilijk songs te lichten uit het gediversifieerde aanbod. ‘When I Am With You’ is een stijlvolle, statige aftrap, waarna ‘Sleepy Hills’ de plaat echt op gang trekt. ‘Screen’, ‘The Call’ en het funky ‘Your Love’s A New Reality’ gaan op dat elan verder en voeren tot rustpunt ‘Now’. Het is een song met mogelijkheden, maar men kan zich afvragen of Case er wel alles uithaalt wat erin zit, of dit misschien stof is voor een sterke coverversie…

Meteen daarna komt het merkwaardige buitenbeentje ‘I Saw The Moon’, een Spielerei op de melodie van ‘Nocturne n° 8’ van Francis Poulenc, Frans componist (1899-1963) die tot de befaamde ‘Groupe des six’ werd gerekend. Twee minuten ver in de door een marching drum onderstreepte song laat Case horen dat hij zich weinig aantrekt van geplogenheden in de opnamestudio en zingt voort alsof hij onder de douche zou staan… Een verfrissende plons ‘bathroom singing’! De groots ingezette geijkte single ‘Thought I Found Love And I Made It’ en het gejaagde ‘Beautiful You’ voeren naar een tweede highlight, ‘Lovin’ Lovin’ Lovin’’ (met een intro geïnspireerd door de ‘Romance del Pescador’ uit orkestwerk ‘El Amor Brujo’ van Spaanse componist Manuel de Falla y Matheu) Een eenvoudige, bijna kinderlijk vertederende melodie stuurt dit mooie lied aan.

Bijna aan het eind staat ‘Amsterdam’, de derde track die er voor ons uitspringt. Het nummer zingt de lof van ‘Mokum’, de bijnaam die (de binnenstad van) A’dam draagt. Leuk om dit op te nemen in New York, ooit Nieuw Amsterdam. Het refrein laat je niet vlug los en de tekst bevat een aantal leuke quotes over één van ’s werelds populairste grootsteden. De cd sluit af met het felle instrumentale ‘Pillo Race Track’. Met ‘Off The Grid’ maakte de man uit Heemstede bij Haarlem een aangename brok piano/luisterrock zonder al te steile ambities en met hier en daar een hoek af. In tegenstelling tot Queen Victoria zijn we wel amused.

Antoine Légat (05-08 04 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s