GOES & DE GASTEN in De Villa van de N9 te Eeklo op zaterdag 30 maart 2013: ‘Michel Goessens ontpopt zich steeds meer als een singer-songwriter in de ware zin van het woord’

Ook deze vindt u in de passende sectie van Rootstime!

Opnieuw een vol huis voor Goes & De Gasten in De Villa van de Eeklose N9: net als vrijdag zat het zaterdag 30 maart stampvol voor de cd-presentatie van ‘Veur ’t Zelfste Geld’. Goes & De Gasten, zo heet het nieuwe project van Michel Goessens, in het dagelijks bestaan leraar fotografie. Samen met Werner Dumez vormde hij tussen 2005 en 2012 het af en toe met gastmuzikanten versterkte Aardvark, dat muziek produceerde ergens tussen country, folk en chanson in. Veelal was het onderwerp dan ook streekgebonden, maar Michel wist er altijd een universele draai aan te geven. Typisch was het gebruik van het Sleins, dialect van Sleidinge, deelgemeente van Evergem. Het ligt niet ver van Gent maar behoort tot het Meetjesland, waardoor het Sleins voor mensen uit deze regio weinig geheimen biedt. Twee goed ontvangen full cd’s en stomende optredens, waarin Michel zich niet laat pramen om de goegemeente op stang te jagen met zijn stoute teksten en pikante opmerkingen, maken de lokale roem uit van Aardvark.

In doorstart Goes & De Gasten is Michel de enige frontman. Het Sleins is gebleven, net als de ongein, het spelen met woorden, de pikanterie en… de eeuwige cowboyhoed. De Gasten zijn eigenlijk vorige begeleiders De Zandmannen, min één. Daarmee beschikt Michel over een ongemeen sterke basis: Ht Roberts, de producer van ‘Veur ’t Zelfste Geld’, bespeelt de (elektrische) gitaar, 5-string banjo, mandoline en de omnichord. Zijn rechterhand sinds vele jaren, Gijs Hollebosch, is de specialist van de resonator (dobro), de weisenborn gitaar, 5-string banjo, mandoline en zelfs de gewone akoestische gitaar. Jan Borré speelt piano en orgel, Mario Vermandel is de contrabassist terwijl Niels Delvaux instaat voor het slagwerk. De meesten zorgen mee voor de backing vocals. De liefhebber weet dat dit een kwintet is om ‘u’ tegen te zeggen. Nergens treden de heren buiten hun rol. Daar is ook geen nood toe: de figuur Michel ‘Goes’sens zuigt vanaf de eerste seconde nu eenmaal alle aandacht.

Dat dit gezelschap zorgt voor een avond puur entertainment is gezien deze antecedenten geen verrassing. Vraag was hoe het materiaal van ‘Veur ’t zelfste Geld’ zou overkomen, want Goessens ontpopt zich steeds meer als een singer-songwriter in de ware zin van het woord. Al draaide het dan om de nieuwe cd, toch startte Michel solo met een song die hij al lang speelt maar nog nooit op plaat zette: ‘Ne Werkmens’ is een vertaling van ‘Working Class Hero’ van John Lennon. Je kan er zowaar een statement in zien, dat Michel, de ‘gekker en stekker’, de eeuwige spotvogel, altijd wel de kant zal kiezen van de gewone mens. Ook ‘Veur ’t zelfste Geld’ is daarvan doordrongen, al zijn de types die hij ten tonele voert toch altijd enigszins… of heel erg ongewoon, hebben ze een ‘afwijking’ of komen ze in een vreemde situatie terecht.

De eerste songs van de eigenlijke set liegen er niet om: ‘Dorien Van de Veire’, ‘Ne Mens maakt wa mee’ (over ‘de moeder van zijne maat’), ‘De Jongsten van Laroy’, ‘Het zal wel zijn’ (over absurde verzamelwoede, zopas kwam er een clip van), ze zijn allemaal in datzelfde bedje ziek. Maar al snel vergaat het lachen het publiek. Het ultra korte ‘Mond vol Tanden’ leidt het briljante ‘Rosa’ in. Enkel Jan en Ht steunen Michel sober in dit ik-verhaal. Het is een story waar het lugubere en macabere huwen met de broosheid en de bezorgdheid van tante Rosa. De uitvoering live bevestigt het prangende van de studioversie… Ook het vervolg kraakt harde noten: ‘We komen wel af’ en ‘De Lijne van mijn Leven’, met zijn keiharde, bloederige einde, staan ver van de couleur locale die je verwacht van songs gezongen in streektaal.

Toch houdt Michel het luchtig via zijn bindteksten, die in deze kleine ruimte interactie met het publiek uitlokken. De lachsalvo’s zijn niet van de lucht. De man is een geboren improvisator. Je vraagt je af wat hij zou aankunnen als stand-up comedian. Eigenlijk is ie dat al. ‘Al dadde zegt’, ‘Congé payé’ en ‘Nonkel Georges’ zijn iets lichtere kost. Als is de pot vitriool nooit ver weg… Dat Georges op reis is geweest, lijkt niks bijzonder, maar de bestemming laat zich raden: ‘De mensen zijn daar nog mé weinig content, mé geld in au zakken zijde daar nen echten vent, vriendelijke meiskes – love you longtime, gewillig en gedienstig, all of the time’. De begeleiding op omnichord door Ht heeft in deze context iets onwezenlijks. In ‘Kop in ‘t Zand’ rijst de muziek zowaar naar een climax, ingeleid door de dobro van Gijs. Het is één van de weinige keren dat de muziek ‘opvalt’. Enkel als je oplet hoor je hoe fijn die invulling wel geschiedt.

Uiteraard kan er meegezongen worden: ’Knip van Sleine’ leent zich daar uitstekend toe door zijn herhalingen. Het ‘Psychiatrisch Centrum Gent’ is één van de bekendste ‘bezienswaardigheden’ van Sleidinge. We vernemen van Michel niet dat het zijn bijnaam van ‘Knip’ te danken heeft aan de waterbehandeling van ene Dokter Kneipp en intussen een vermaarde en toonaangevende instelling geworden is. Wat hij ons wel diets maakt is dat ‘aan de ene kant die patiënten zitten die denken dat ze Jezus zijn en aan de andere kant degenen die denken dat ze Jezus gezien hebben’. Hij geeft ons nog de goede raad mee ‘niet door Sleidinge op wandel te gaan’: dan ben je gegarandeerd loslopend wild. ‘Knip van Sleine’ sluit de presentatie ook af.

Dit thuispubliek scheep je echter niet af met de (bijna) volledige voorstelling van ‘Veur ’t zelfste Geld’. Tijd om wat ouder werk boven te halen. Voor de eerste bis roept Michel zijn oude vriend Rik Meeuws op toneel. Ze kennen mekaar al dertig jaar. Rik woont intussen al lang in Nederland en hij maakte een Nederlandse versie van ‘Weer & Wind’ die hij als een volleerd entertainer kwam presenteren. Ook het volgende ‘’t Verkeerde Terras’ komt uit de Aardvark cd ‘Eerlijk echt’. Michel haalt nog eens uit met een hilarische bedenking, die het zaaltje plat krijgt. De encore eindigt iets meer ingetogen met ‘Zand over ’t Zandeken’, dramatisch gebeuren in Sleidinge en hoogtepunt uit de eerste Aardvark, ‘Eikels worden Bomen’. Intussen heeft Michel zijn toehoorders bestookt met alle mogelijke soorten verwijzingen naar de nieuwe cd (*), die als zoete broodjes van de hand gaat. Dat kunnen we enkel toejuichen.

Antoine Légat (02 04 13)

(*) Michel is terecht bijzonder fier op de foto aan de voorzijde van de cd die fotografe Kelly Valencia Y Ramos maakte door middel van de wet plate collodion techniek uit de 19e eeuw.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s