EMELI SANDÉ, Live At The Royal Albert Hall: ‘….misschien iets te snel op het debuut om al veel evolutie vast te kunnen stellen. Het zal de fan worst wezen en we kunnen hem in dit geval geen ongelijk geven’

Jaja, op Rootstime!

Sinds de opmerkelijke eerste single ‘Heaven’ en het succes van de full cd ‘Our Version Of Events’ is het oerend hard gegaan voor de net 26 geworden songschrijfster (voor anderen) en zangeres (van eigen werk) Emeli Sandé: het opgeven van haar dokterstudies bleek dan toch een goeie keuze. Veel introductie heeft dit stuk daarom niet nodig, want de met prijzen overladen Schotse is alomtegenwoordig en u kent haar wellicht beter dan wij, die amper muziek volgen op TV. Haar Brusselse concert kreeg de hoogste lof, ook van mensen die normaal niet zo happig zijn op vol geproduceerde pop die zich houdt aan de conventies van de commercie. Sandé blijkt een bevlogen performer, die ontroert met haar melancholische tremolo, die weet hoe ze een optreden moet indelen. Minstens een aantal van haar songs, grosso modo de singles, overstijgt de gehate ‘middenweg’.

Daarom leek ‘Live At The Royal Albert Hall’, cd + DVD, interessant om te taxeren. Eerst en vooral begrijpen we, aan de hand van deze liveplaat, het enthousiasme van de fans wel: een concert van La Sandé is een evenement. Goeie uitvoeringen van haar songs, waarin alleen het applaus al dan niet, naar ieders smaak, een stoorzender is. Dat ook Professor Green en Labirinth hun duit in het zakje doen, geeft onmiskenbaar aanleiding tot groot jolijt onder de aanwezigen. Anderzijds volgt deze cd misschien iets te snel op het debuut om al veel evolutie vast te kunnen stellen. Het repertoire, toch wat ertoe doet, is grotendeels hetzelfde als op ‘Our Version Of Events’ (al of niet de ‘Special Edition’) Het zal de fan worst wezen en nogmaals, we kunnen hem in dit geval geen ongelijk geven.

Op de vraag of het met Sandé nu kop of let wordt, krijgen we daarom geen antwoord. Zo staat ze op het befaamde kruispunt van Hercules, enkele millennia voor haar. Ze kan verder de weg op van de ‘hoofdstroom’, wat heel makkelijk is, omdat de machinerie, het raderwerk er klaar voor staat. Ze moet zich maar laten meedrijven en de enige voorwaarde is dat ze de hitmachine aan de gang houdt. Maar dan is ze in het bedenkelijke gezelschap van mega diva’s als (censuur), (censuur) en (censuur), wat we niemand toewensen en wat voor ons dan weer worst mag wezen. Ofwel ontwikkelt ze haar songschrijftalent verder en schrijft ze opvolging voor ‘Daddy’, ‘My Kind Of Love’, ‘Heaven’, ‘Clown’, ‘Next To Me’ en (voor ons toch) ‘Where I Sleep’. Als ze zich toch spiegelt aan Nina Simone, is dat zeker een optie. Het zal haar veel respect opleveren. Misschien is er een middenweg. Of volgt het ene op het andere.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Antoine Légat (30 03 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s