FRONTIER RUCKUS en ELLIOTT BROOD in de Villa van de N9 te Eeklo op zondag 3 maart 2013: ‘Geweldig concert van Elliott Brood, drie muzikanten die jarenlang op alle niveaus naar mekaar zijn toegegroeid en mekaar nu perfect aanvoelen…’

Zie ook www.rootstime.be ! Interview zou moeten volgen…

Eenentwintig concerten in evenveel dagen, dat is de imposante track record van Elliott Brood. Dat van de N9 in het zondagse Eeklo was dus het allerlaatste in deze rij, maar dat liet het Canadese trio niet aan zijn hart komen: precies omdat het ‘de laatste keer’ was en omdat de ontvangst in de club hen danig was meegevallen (‘Tonight we ate the best apple pie, and over there we know something about apple pie!’, zo ongeveer klonk het… ook bij de andere groep!), gaven Sam, Casey en Stephen een puntgaaf optreden weg van een ongemene intensiteit. Het viel ook op aan twee die hard fans uit Eindhoven die Elliott Brood al jaren op de voet volgen en zowat elk concert in hun vijf tournees sinds 2007 in de lage landen hebben bijgewoond. Zij vonden dit zondermeer en veruit het beste in de hele rij!

Niet alleen omwille van de goede ontvangst was het een ietwat speciale avond: er was een tweede band uitgenodigd en die deed het eerste deel van wat je als een dubbelconcert mag beschouwen. Het vijfkoppige Frontier Ruckus komt uit Detroit, Michigan. Al ligt dit dan in de States, Detroit ligt maar enkele kilometers van Windsor in Ontario, overigens de meest zuidelijke stad van heel Canada, waar twee leden van Elliott Brood afkomstig van zijn (nu is de groep gebaseerd in Toronto met twee leden die in het nabije Hamilton wonen) Het was voor beide partijen een blijkbaar nooit eerder gedane vaststelling dat ze veel gemeenschappelijk hebben, precies door die geografische nabijheid. Niet noodzakelijk muzikaal, al vissen ze wel in hetzelfde meer, meerbepaald Lake Erie.

Was het omwille van het feit dat de eerste groep totaal nieuw voor ons was dat we moeite hadden om helemaal in de ‘folkrock met bluegrassinvloeden’ te komen van Frontier Ruckus? Technisch was dit nochtans meer dan OK, met een uitstekende banjospeler David Winston Jones en een multi-instrumentalist, Zachary Nichols, die met een opvallend toonvaste zingende zaag, melodica en trompet voor een welkome verbreding van de sound zorgde. Een voorbeeldig enthousiasme kan je ze ook niet ontzeggen. Een paar songs wisten ons te pakken, o.a. ‘Rosemont’ uit hun eerste en uitgebreid bejubelde cd uit 2008, ‘The Orion Songbook’ (sindsdien waren er nog twee) Een heel intens statement, dat ‘Rosemont’, toch voor zover we die in de vlucht konden begrijpen, genoemd naar de straat waar de moeder van zanger en tekstschrijver Matthew Milia woonde.

Misschien zat het hem daar wel: de breedvoerigheid van Milia’s poëzie is geen punt, maar je had meer dan eens het ongemakkelijk gevoel dat het hier eerder ging om een frontman en begeleiders dan om een geheel, wat in dit geval inleving bemoeilijkte, ook omdat die Matthew graag op een stereotiepe climax bleek aan te sturen. Graag zouden we Frontier Ruckus opnieuw zien nadat we het plaatwerk wat beter hebben leren kennen om dit gevoel van ‘warm en koud’ een richting te geven. Ze  maakten het trouwens helemaal goed door het slot van het concert vóór het podium af te werken, volledig akoestisch. Omdat de N9 toch niet vol raakte (eens te meer een ‘schande’!), bleek er plaats genoeg om dit te doen. Zo’n directheid geeft meteen een andere aanblik en een ander gevoel. Leuk is het bij voorbeeld om te zien hoe de drummer Ryan ‘Smalls’ Etzcorn zijn snare drum dicht tegen de borst geklemd vaardig met de vingernagels bespeelde. Meer dan genoeg om naar die herkansing uit te kijken.

Vreemd moment, plompverloren in de set, als Nichols onverwacht een solozaag spant… Iedereen herkent de melodie van ‘Café zonder Bier’ dat Bobbejaan Schoepen hier bekend maakte. Achteraf stelde de groep het voor als een ‘Amerikaanse folksong’. Eigenlijk is het een countrysong van Gordon Parsons, die het in 1957 toonzette op een gedicht van Dan Sheahan uit 1943, met een melodie die verdacht veel lijkt op eentje van de grote Stephen Foster (de godfather van alle singer-songwriters) Parsons doopte de novelty songBar With No Beer’. Australische zanger Slim Dusty nam de song op. Al was het een B-zijde, de humorvolle deun scoorde zeer goed (al vind je bij de Aussies géén bar zonder bier, naar verluidt) Schoepen hoorde het in 1958, toen hij Engeland zat, en besloot met manager Jack Heath er in vier talen een versie van te maken. Met het gekende gevolg!

Geen halve song had Elliott Brood nodig om ons mee te tronen in hun eigen universum. We hadden daar ten tijde van ‘Ambassador’ (eerste full cd van 2006) enige moeite mee, maar dat was al een heel stuk beter met opvolger ‘Mountain Meadows’ (2008) met zijn goeie klank en de inhoudelijke link die er tussen de songs leek te zijn. Op de laatste ‘Days Into Years’ (2011), aanleiding tot deze toer, valtalles in de juiste plooi. Dat EB echter live zo sterk zou uitpakken, als een zelfverzekerd combo, waarin de symbiose optimaal is, was toch nog een schok. Hier zijn immers drie muzikanten (Mark Sasso en Casey Laforet op gitaar en banjo en Stephen Pitkin achter zijn drumstel) aan het werk die jarenlang op alle niveaus naar mekaar zijn toegegroeid en mekaar nu perfect aanvoelen, niet in het minst in de samenzang, maar feilen ga je ook in de andere segmenten niet ontdekken. Wie de vorige concerten zag, o.a. in Geel, zal dit al hebben vastgesteld, maar voor velen in N9 was het niets minder dan een Aha-Erlebnis.

Het mag dan nog zo zijn dat EB door de onafgebroken concerten van de laatste drie weken helemaal ingespeeld is, dat de machine zo geolied is, kan men niet faken. EB brengt rurale rock, zonder elektrische gitaar maar met een prominente banjo. Het is meer rock dan roots en de gelijkenis met blue grass is maar oppervlakkig. Van het ‘death country’ label van de tijd van hun eerste EP ‘Tin Type’ (2004) zijn ze al lang af. Wat de stijlaanpak ook moge zijn, het werkt. Het volgende is vanzelfsprekend geen stilistische vergelijking, maar we kregen een zelfde gevoel als bij andere top trio’s. Zo dachten we meermaals aan Buffalo Tom in zijn topjaren. Ook opvallend en zeker geen toeval was dat een aantal toehoorders onafhankelijk van mekaar de samenzang vergeleken met de vroege Beatles. Het zijn in elk geval complimenten van de hoogste orde. Het materiaal van de laatste cd stal de show, stuk voor stuk kleppers van songs: ‘Lindsay’, ‘Mother’s Side’, ‘If I Get Old’ en ‘Lines’ om maar die te noemen.

Het bood EB de kans om zijn band met onze streken te beklemtonen, want de interesse van de groepsleden voor de eerste wereldoorlogen bood de initiële inspiratie voor de cd. Maar EB greep ook terug naar vroeger: zo brachten ze zelfs ‘Cadillac Dust’ uit de EP. In deze wervelende set was er ook plaats voor excursies, die gelukkig de vaart van het concert niet aantastten: er was een Neil Young hommage, Pete Seeger en Bruce Springsteen werden geëerd met een uitvoering van oeroude populaire deun ‘(Old) Dan Tucker’ (voor het eerst gepubliceerd in 1843) ‘Cooperating Ukeleles’ is hun ‘Canadese antwoord’ op het razend populaire ‘Duelling Banjos’ van de States (uit de prent ‘Deliverance’) Een ‘Banjo Song’, ‘not on an album’, kreeg eveneens zijn stek.

Om af te sluiten hadden ze nog een song in petto die niemand kon thuisbrengen. Dat is normaal ook: ‘Cranes’ is van een al lang ter ziele gegane band, Parkdale. Het lied is indertijd maar op een beperkt aantal geluidsdragers gezet en als EB het niet had opgediept, was deze wereldsong al lang vergeten. Hopelijk zetten ze die zelf ooit nog eens op cd. Als bisnummer brachten ze de afsluiter van ‘Mountain Meadows’, ‘Miss You Now’, met zijn tedere start en uitbundige finale. Eens te meer bleek dat de juiste keus in een memorabel concert dat de (onbestaande) volmaaktheid benaderde. In de herfst staan ze hier terug, kans om zich te vergewissen van de kwaliteiten van dit Elliott Brood…

Antoine Légat (06 03 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s