MUD MORGANFIELD & Band (support LIGHTNIN’ GUY solo) in De Korenbloem te Zingem op zondag 17 maart 2013: ‘Mud Morganfield heeft die avond in Zingem het hart van zowat alle aanwezigen gestolen: een vriendelijke man, een integere artiest, in staat het werk van zijn vader tot leven te wekken, maar ook talentrijk genoeg om een fijne blues te pennen en die uitstekend te brengen.’

Staat ook op www.rootstime.be, sectie ‘LIVE’

Blues komt voort uit kommer en kwel, zegt men. Maar gelukkig is luisteren naar blues een genot, toch als het geserveerd wordt door mensen die weten hoe je het moet brengen. Guy Verlinde is een doodgewone Vlaamse jongen, maar eens hij Lightnin’ Guy wordt, stroomt er Mississippi door zijn aderen en is Gent plots een erg windy city. Aan de andere kant van het spectrum heb je Larry Williams. Die komt echt uit de gore buurten van West Chicago en heeft aan den lijve ondervonden wat kwel en kommer zijn. Maar tegelijk weerklonk er blues in en om ma’s huis: geen wonder, want pa was niemand minder dan McKinley Morganfield, die heel de wereld, ook ver buiten de blues, kent als Muddy Waters.

Pa was dan wel steeds uithuizig, maar hij zorgde ervoor dat zijn oudste zoon niets te kort kwam. Zo kreeg Larry een drumstel. Dat wisselde hij later in voor een basgitaar. Maar is de eerste plaats was hij… vrachtwagenchauffeur, zoals zijn pa ooit was! Pas na de dood van Muddy in 1983, toen Larry er zelf 29 was, overwoog hij een bluescarrière. Hij had weinig moeite om naam te maken in de Southside van Chicago: men dacht dat Muddy herrezen was. Larry had schier diezelfde bariton, datzelfde timbre, diezelfde mimiek en heftige gebarentaal. Optredens werden een combinatie van eigen songs en van de songs die Muddy beroemd maakte(n). Voortaan zou hij zich trots Mud Morganfield noemen.

Maar zoals men vermoedt, de zoon zijn van een beroemd muzikant en dezelfde weg proberen op te gaan is meer een vloek dan een zegen. Allicht zal ook de twee jaar jongere Billie ‘Big Bill’ Morganfield dit beamen. Die groeide bij grandma op in Florida en besloot eveneens pas na pa’s dood gitaar te studeren. Ook hij brengt Muddy classics naast persoonlijke huisvlijt en heeft al een vijftal cd’s uit. Mud nam van zijn kant veel tijd om door te groeien. Uiteindelijk werd hij pas in 2005 full time blueszanger. In 2008 was er ‘Fall Waters Fall’, zijn officiële debuutplaat. En nu is er ‘Son Of The Seventh Son’, in een productie van Bob Corritore, met de top van Chicago’s bluesmuzikanten (als Barrelhouse Chuck) en met een titelsong die John Grimaldi, AKA Studebaker John hem op het lijf schreef. Ze is het bewijs dat Mud erin geslaagd is om van de vloek een zegen te maken.

Die ronduit briljante cd kwam Mud voorstellen in een Europese tournee die zijn sluitstuk kende in.. De Korenbloem. Al enkele jaren brengt de vzw Bluesnight er, onder de schaduw van de kerktoren van het stille Zingem (what’s in a name?!) bij Oudenaarde, de grootste namen uit de blues. Na het zeer gesmaakte concert van Jimmy Thackery was het toch de vraag of Mud niet al te veel de epigoon was van de gigant die zijn vader was… Maar eerst hadden we Lightinin’ Guy: die zou ons alvast toch niet ontgoochelen? Nee, natuurlijk niet. Op Guy kan je je uurwerk gelijk zetten. Ook zonder The Mighty Gators weet hij te begeesteren, met zijn bluesy strot, zijn dobro, zijn weissenborn, zijn slide spel en footstompen… en zijn ontembare vuur en passie voor de blues. Dat weten ze intussen in heel Europa.

Dat Lightnin’ Guy zou grasduinen in zijn soloplaat ‘Blood For Kali’ lag voor de hand, maar hij stak van wal met iets dat niet op de plaat staat, een growl van een song, die de Howlin’ Wolf in ons wakker maakte. Het mag gerust zijn solo indicatiefje worden. Met ‘Reckonin’ Blues’ begon het citeren. Leuk dat hij de songs kort kaderde. Bij ‘Don’t You Cry’ mag je aan de moeder denken, die haar pasgeborene troost en een betere toekomst toewenst, terwijl ze in een gammele boot van Afrika naar Europa dobbert. ‘Runnin’ Back To You’ gaat over een liefde die maar niet wil overgaan: ‘And it hurts to know you feel the same way too’. En of we dat gevoel kennen, Guy! ‘The Hangover Man’ heeft zowaar te maken met De Korenbloem: zwaar doorzakken na het concert van Ronnie Baker Brooks maakte dat Guy een paar foute beslissingen nam, meerbepaald mails versturen naar lief en baas, die hij de dag erop natuurlijk moest ‘herroepen’… Hilarisch… achteraf beschouwd! Dat werd dan deze ‘sorry song’.

Tijd voor een paar hommages: ‘Bring It On home To Me’ verwijst uiteraard naar Sam Cooke en diens magistrale en legendarische ‘Live At The Harlem Square Club, 1963’. Guy doet zijn publiek zingen. De bekende ‘yeah!’s zijn niet van de lucht. Met ‘You Gotta Move’ van Mississippi Fred McDowell eert hij Magic Slim zaliger die hij in november in Parijs nog als fan benaderde. Aan het eind brengt hij een saluut aan zijn band, met het opzwepende ‘Boogie Train’. Wie The Mighty Gators gemist heeft in Zingem, kreeg te horen dat er een nieuwe groepsplaat op komst is. De harp had hij even tevoren al bovengehaald voor het opgewekte, door de dobro gemende ‘Do That Boogie’, ‘geschreven voor als het minder goed gaat’… Daartussenin, in slow blues ‘Lovestrong Revisited’, kregen we een Lightnin’ zoals we hem pas met ‘Blood For Kali’ echt leerden kennen, als een zoete minnaar…Al is de vriendin voor wie hij ‘altijd zal blijven’ vermoedelijk al lang een ex. Way to go, Guy!

Er was nog plaats voor een bis: graag hadden we hier ‘99%’ gehoord, de ‘rallying call’ van hen die niet tevreden zijn met de crisis, waar diezelfde 99% niet verantwoordelijk voor zijn, maar het werd een ander protestlied, tevens en ode aan de bluespioniers, die het niet onder de markt hadden in de zuiderse staten, ‘Alabama Blues’ van J.B. Lenoir. ‘Alabama, Alabama, why you want to be so mean, you got my people behind a babwire fence…My brother was taken up for my mother and a police officer shot him down…

Trots door zijn toer management aangekondigd als ‘The Mud Morganfield (Eldest Son Of Muddy Waters) Band’, zetten zijn Europese muzikanten instrumentaal de set in. Die band bulkt van de klassenbakken: gitarist Ronni Buysack-Boysen, harpist Harmonica Sam (uit Malmö, Zweden), pianist Eric Ranzoni, en de ritmesectie extraordinaire met drummer Mike Hellier en bassist Ian Jennings, alle klinkende namen, van het soort ‘als de zanger tegenvalt, hebben we die toch al gehad’. De warm-up duurde echter niet lang, want de zanger had er zin in en tegenvallen was er niet bij: zelfverzekerd ging Mud, piekfijn uitgedost, zitten voor een furieuze versie van ‘Walking Through The Park’, klassieker van Muddy. Intense handgebaren begeleidden de zang, zang die we nog ergens gehoord hebben, lijkt het… Het is niet overdreven: Mud is daadwerkelijk de reïncarnatie van Muddy. Zoals te verwachten kondigde hij een dwarsdoorsnede aan van eigen songs, vooral afkomstig van ‘Son Of The Seventh Son’ en ‘a few songs I heard in my house’ toen hij nog een kind was.

Baby Please Don’t Go’ is zo’n archetypische Muddy song, die hij inblikte in 1953 (al werd ie eerst opgenomen door Big Joe Williams, in 1935) Opvallend is de fierheid die van Mud afstraalt: zo verheugd dat hij zijn vader op deze wijze mag eren. Overigens is ‘the son of the King of the Blues’ een goedlachse man, die minzaam commentaar geeft. ‘Ik ging van school naar school en stelde vast dat veel jonge mensen Muddy Waters niet kennen. Ik zie het als mijn missie om zijn erfenis verder te zetten’, zo zegt hij vooraleer hij het smeuïge ‘Catfishing’ van zijn nieuwste cd inzet, een song die helemààl niet gaat over visvangst. Al snel wordt duidelijk waar de ouwe snoeper wel op aast: hij nodigt twee pronte dametjes uit op toneel. Hij danst met elk om beurt en laat het publiek kiezen tussen Nina en Michelle. De winnares krijgt een gesigneerde cd… Maar hoofs als Mud is krijgen ze er allebei één.

Het hoogtepunt volgt meteen daarna: ‘Midnight Lover’, ook al van ‘Son Of The Seventh Son’, is een onweerstaanbare trage blues, gelardeerd met de ene bloedstollende solo na de andere,  op de piano bij voorbeeld, die enkel in de diepste tonen delft, maar ook de gitaar en de mondharmonica kerven diep in de ziel van de minnaar. De levensvreugde spat dan weer van jump blues song ‘Caldonia’ van Louis Jordan (*) Niet onverwacht eindigt de set stomend met ‘I’ve Got My Mojo Working’, de gelegenheid voor een dankbare Mud om zijn band uitgebreid in het buiten volstrekt afwezige zonnetje te zetten. Een waardige finale, noemen ze zoiets, en daarbij kon als encore nog een puntige, potente uitvoering van ‘Hoochie Coochie Man’, van Willie Dixon maar voor eeuwig gekoppeld aan Muddy. De manier waarop het ‘I’m a maaaan’ uit de boxen spat is van aard om geesten uit het verleden op te roepen…

Mud Morganfield heeft die avond in Zingem het hart van zowat alle aanwezigen gestolen, daar valt niet aan te twijfelen: een vriendelijke man, een integere artiest, in staat het werk van zijn vader tot leven te wekken, maar ook talentrijk genoeg om een fijne blues te pennen en die uitstekend te brengen. Of er dan geen verschil is met vroeger? O jawel, maar dat willen we deze fijne artiest niet verwijten, omdat hij in een ander tijdperk leeft dan zijn vader. Mensen als Mud krijgen tegenwoordig praktisch overal waar ze gaan respect om wie ze zijn, als mens en als muzikant. En zo hoort het natuurlijk. Muddy daarentegen moest lang knokken om erkend te worden en zelfs in zijn latere jaren sloten zijn huidskleur en zijn afkomst heel wat deuren. Het rauwe en aardse van de survivor, in één woord het chtonische -iemand noemde het ‘de seks’- is er een beetje van af, al heeft ook Larry het in zijn jeugd bepaald niet makkelijk gehad.

Maar wat er ook van zij: aan Mud Morganfield heeft de blues weer een topuitvoerder.

Antoine Légat (18-20 03 13)

(*) Jordan zette er wel de naam van zijn muziekonkundige vrouw onder, Fleecie Moore, maar dat was omwille van de publishing… Na hun (v)echtscheiding bleef zij echter de royalties innen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s