LIESA VAN DER AA: TROOPS LIVE @ LA CHAPELLE STUDIOS (DVD-video): ‘Zoals dat is met goeie platen: elk nummer, elke noot van elk nummer klinkt essentieel, alles staat er zoals het er moet staan’

Zie Rootstime!

Weinig muzikanten zijn zo doordrongen van waar ze mee bezig zijn en waar ze naartoe willen als Liesa Van der Aa. Dat is al van in het begin zo, van toen ze deelnam aan de Jong Muziek wedstrijd gekoppeld aan het TAZ (Theater Aan Zee) Festival in Oostende: ze maakte toen furore met haar éénmansorkest, bestaande uit stem en viool, die ze niet alleen ‘gewoon’ bespeelde, maar ook betokkelde als een ukelele, als percussie hanteerde en ter plaatse samplede en loopte, techniek, die ze toen al goed beheerste, wat haar toestond grootse, fascinerende soundscapes te scheppen en waarmee ze, daar twijfelde toen wellicht niemand aan, mettertijd baanbrekend werk zou verrichten. Overrompelend. Maar zelf was ze niet tevreden omdat ze nog niet volledig tot uitdrukking wist te brengen wat er in haar leefde, of beter wat er aan passie brandde.

Zo iemand hou je niet tegen. Ze gaat haar veelzijdige creativiteit te lijf met wat Engelsen zo mooi ‘sense of purpose’ noemen. Alras begint die trefzekerheid te lonen. Parallel met de muzikale activiteiten vervolgt ze een loopbaan als actrice bij Het Toneelhuis, ze speelt in de ‘Musil’-trilogie van Guy Cassiers, en ze is ook te zien op TV (‘Zingaburia’)… dat toneelspelen zit nu eenmaal in de familie! Ook muzikaal groeit ze gestaag. Ze schrijft muziek voor diverse theaterproducties, ook als ze er niet in acteert. Ze maakt een soundtrack voor een kortfilm (‘Ijsland’ van Gilles Coulier) en met die andere duizendpoot/workaholic Pieter-Jan De Smet (PJDS) componeert ze voor Het Muziek Lod (‘En hij sprak tot mijn Hart’) Ze is een tijd lid van Het Zesde Metaal, de band rond generatiegenoot Wannes Cappelle. Ze speelt verder nog steeds solo (‘Saint-Amour’ 2009) en treedt op met de Texaanse jazz en klassieke trompettist Jon Birdsong.

Ze start een eigen band op, Louisa’s Daughter. Ze blijft niet gekluisterd aan de viool, want ze leert uit een heleboel instrumenten de juiste geluiden te halen. Vermits ze ook niet ophoudt nieuw materiaal te schrijven, is het wachten tot Liesa op de proppen komt met de synthese van al die elementen. Een jaar geleden verschijnt ‘Troops’, tien brokken alternatief contemplatieve, verkennende, dikwijls complexe, barokke, vervormde, niet zelden ‘industriële’ muziek die als een legertrein over je heen walsen. De plaats van opname was daarvoor ideaal: de Berlijnse studio van Einstürzende Neubauten met Boris Wilsdorf aan de knoppen. Daar konden de songs van ‘Troops’ het best gedijen. Ze deed bijna alles zelf met enkel de doelgerichte inbreng van DAAU en van Jon Birdsong. De klank is zo indrukwekkend dat je het haast uit het oog zou verliezen: dit zijn sterke songs, die samen uitgesproken sleazy listening vormen.

De kritiek (ook de Nederlandse!) spreekt van een indrukwekkend debuut, voor een breder publiek komt ‘Troops’ als een donderslag bij heldere hemel. Hoewel zeker te rangschikken onder ‘moeilijke’ muziek, is de waardering voor de cd groot in brede kringen. Liesa ging echter een stap verder met dit materiaal…Van élke song maakte men een clip. Diverse mensen hebben meegeholpen om met beperkte middelen maar met veel creativiteit ‘Troops’ letterlijk uit te beelden. Wat al promotie bedoeld werd blijkt een artistieke prestatie op zich te zijn. Die tien clips staan nog steeds online op Liesa’s site: het is een aparte belevenis deze ‘film’ van ‘Troops’ door te nemen, een visie die kan trouwens leidt tot een beter begrip van de muziek.

Maar zelfs dan waren de mogelijkheden niet uitgeput om ‘Troops’ recht te doen. Na één jaar waren de songs immers geëvolueerd, hadden de muzikanten, waarmee ze toerde, ze optimaal in de vingers en kon men denken aan een live registratie. Liesa besloot acht songs op te nemen in een droomomgeving, in de La Chapelle Studios in Waimes (Fr) of Weismes (D) in de Oostkantons, en dat samen met haar viool, het leger effectpedalen en haar elitetroepen. Een betere omschrijving is er niet voor deze bekwame lieden. Bekend volk in connectie  met Liesa. PJDS en Arne Leurentop –beiden geknipt voor dit werk- spelen niet alleen gitaar maar werken actief mee aan de opbouw van het klankentapijt met stemmenwerk en allerlei instrumenten. Ephraim Cielen zorgt voornamelijk voor percussie. Er doet een vrij uitgebreid koor mee, dat Peter Spaepen bijeenbracht en dat hij leidt doorheen allerminst vanzelfsprekende, doorgaans weinig ‘klassieke’ koorpartijen.. De mixing was opnieuw in handen van Boris Wilsdorf, die de songs door de aard van de zaak door en door kent.

Gilles Coulier zette de opnames op video. Wie zich de komende ‘Troops Live @ La Capelle Studios’ op vinyl aanschaft, krijgt er de volledige videoregistratie op DVD bij. Die DVD kregen we in handen (al bleek er op ons exemplaar iets nog niet in orde met de volgorde) en om eerlijk te zijn, we zijn wàt blij dat we de beelden hebben, want je krijgt waar voor je geld, o.a. oor de inkijk in Liesa’s manier van werken met viool en pedalen en de inbreng van band en koor. Alles werd live opgenomen, in één take, zonder ingrepen achteraf. Acht van de tien songs van eerste studioplaat komen aan de beurt. ‘Into The Foam’ en ‘Visitor’, twee nummers met een bijkomende vocale inbreng, nam Liesa niet meer opnieuw onder handen. Die beide hebben op ‘Troops’ al hun definitieve versie gekregen. Volgens ons kon de setting van La Chapelle daar niets meer aan toevoegen.

De acht andere zijn nog steeds goed ‘herkenbaar’ in hun nieuwe gedaante maar hebben een duidelijke rijping en verrijking doorgemaakt. Bijwijlen denk je aan modern klassiek, zoals in het eerste deel van ‘Birds In Berlin’, een orgie van stemmen. De nummers zinderen alle van intensiteit. ‘Lost Souvenir’, ‘Louisa’s Bolero’ en ‘Low Man’s Land’, om maar die te noemen, grijpen je meermaals naar de keel. Maar ook een relatief ingehouden song als ‘Our Love’ drijft op een borrelend spanningsveld, een mijnenveld van emotie. Zoals dat is met goeie platen: elk nummer, elke noot van elk nummer klinkt essentieel, alles staat er zoals het er moet staan.

Op een zakdoek brengen drie lokale zangeressen en componisten, bekend om hun karaktervolle aanpak, een plaat uit die diep grijpt in hun psyche. We vergelijken niet, omdat ze elk volstrekt uniek zijn: Trixie Whitley heeft met ‘Fourth Corner’ een serieuze etappe afgelegd in haar rusteloze, soms chaotische zoektocht naar een evenwicht waardoor haar talent kan ontbolsteren. An Pierlé maakte met ‘Strange Days’ misschien wel haar ‘magnum opus’, muzikaal en tekstueel voldragen, bijwijlen ondraaglijk intens. Liesa Van der Aa leverde met ‘Troops Live @ la Chapelle Studios’ een sensationele rock/avant garde plaat af. Wereldklasse…

Antoine Légat (22 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s