Drie recensies voor FOLK nr. 1 (maart-mei 2013)

U vindt deze besprekingen op blz. 48 en 50 van FOLK!

 Bal O’Gadjo, En route! (BOG 3 – 60’00”)

 Bal O’Gadjo is een vijftal uit Montpellier dat net als zovele andere jonge bands à la mode op En Route! een grotendeels instrumentale kruisbestuiving brengt. De groepsnaam suggereert dat de beide dames en drie heren zich concentreren op dansmuziek en op gypsy/manouche swing. Het eerste is volledig waar. Dat hebben ze overigens al succesvol gedemonstreerd in het Duvel Droomschip op Gooikoorts 2010 en op het Boombalfestival 2011. Het tweede is maar ten dele juist, want het arsenaal dansen bestrijkt alles wat de laatste jaren in en rond folk opgeld maakt: als Franse band vergeten ze de bourrée (het intrigerend getitelde Zuip) en de gavotte (Lady Gavotte) niet, maar ze doen met hun muzikale incontinentie zelfs meerdere continenten aan. We reizen naar onder anderen Servië (Autococek), Cuba (Isae Cocek) en zelfs West-Afrika. Het verklaart de cd titel En Route! ten pedes apostolorum uit. Paul Olivier (gitaar), Alexis Chauvelier (gitaar), Lucile Magnan (cello), Gwenn Guilfant (traverso) en Jonathan De Costa Ferreira (sologitaar, guitarra portuguesa) zijn niet aan hun proefstuk: er was in 2008 al Trad Swing, genoemd naar het etiket dat men voor hun typische mengvorm heeft bedacht, en in 2010 Danses d’ici… …et Dissidences. Dat vertaalt zich in een zelfzekere zwierigheid. Met grote vaardigheid schakelt men over van de ene naar de andere stijl. Het dansritme houdt de song wel bij elkaar. Zoals bij vele van die groepen krijg je de indruk dat de muziek pas volledig tot zijn recht komt op het podium. De dames leveren hier en daar stemmenwerk, maar songs worden het nooit, al gaat het die richting uit in het opvallende Le Griot des Combrailles waarin Senegalese griot Adama Diop de show steelt. (10 01 13)

 %%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Green Moon, Allô la terre? (Home Records 4446085 -50’34”)

Appels hebben iets met bomen, zo had Newton al vastgesteld. Isaac had er Bredero bijgehaald maar die hield het op een sec ‘Het kan verkeren‘. Ook in ons land gaan kinderen immers niet zelden de weg op van (één van) hun muzikale ouders, maar zelfs in de folk is dat al lang niet meer een geval van gewoon maar in de voetsporen treden. Zo leggen (onder vele anderen!) Amalia en Augustijn Vermandere (die laatste als Willemsson), kinderen van Willem, totaal eigen accenten, en zo hoort dat. De achternamen Fahy en Crommen klinken bekend in de oren van liefhebbers van resp. Keltische folk en jazz. Lorcan Fahy speelt viool, net als vader Kieran, hooggeprezen Ierse fiddler die sinds 1983 in België woont, bekend o.a. als oprichter van Shantalla. Téo Crommen koos voor gitaar, waar Thierry een crack is in de mondharmonica, ook gewaardeerd als sessiemuzikant. Met contrabassist Lucas Deru erbij vormen Lorcan en Téo het (uiteraard akoestische) trio Green Moon. Allô le terre? is hun debuut. Lorcan (die ook mandoline speelt) bracht tien composities aan en Téo twee, waaronder You’re Talkin Sh…! dat goed illustreert hoe Green Moon functioneert. Alle deunen zijn instrumentaal. Folk vormt het fundament, maar er zit swing, funk en jazz in de mix. De drie spelen met veel lef en plezier. Het samenspel is uitstekend. Allô la terre? is een fraai visitekaartje en mogelijk de aanzet naar nog grootsere dingen. Nu maar hopen dat de aarde ook luistert? (09 01 13)

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Ivan & Emile, Couleurs (Prima Volta PV003 – 47’03”)

Antwerpenaar Ivan Smeulders en Gentenaar Emile Verstraeten zijn bollebozen op hun geëigende instrument(en). Geen wonder: ze maakten een volledige scholing door en waren en zijn te horen in een hele waaier aan muziekvormen, van folk en kleinkunst over jazz en film naar gipsy en al waar ze mee in aanraking kwamen, soms in dienst van een ander, soms in eigen projecten. En toch zou dat geruisloos voorbijgegaan zijn als ze niet in contact waren gekomen met ‘de massa’ als lid van het orkest van een publiekstrekker. Ze zijn zeker niet alleen in dat geval. Wie zou rasmusici als Vincent Pierins en Tom Vanstiphout kennen zonder Clouseau? Niet velen, vrezen we. Acht jaar lang maakten Smeulders en Verstraeten deel uit van het gedreven orkest achter de uitvinder van het ADHD, Bart Peeters. De gezichten zijn dus toch enigszins bekend, wat beslist ook geldt voor hun capaciteiten. Overigens bedankt, hoor, Bart, voor de liner notes bij Couleurs, hun duodebuut: daar staat al zo ongeveer alles in wat je over deze schitterende plaat kan zeggen, grr. Met hun tweetjes, Emile op de viool, Ivan op accordeon en bandoneon, één keer samen in koor zingend (in de finale van La Vita), bestrijken ze een hele waaier aan volkse muziekjes in afwisselende composities, waarin de parafrase de voornaamste bron van humor is, terwijl ze toch zowel het genre als het lied zelf serieus nemen. Tzigani is een mooi voorbeeld. Met vakkennis, gemak en zelfzekerheid bereiken ze een spelniveau waar jonge bands als Green Moon zich kunnen aan spiegelen. Ter kennismaking is het korte, naar de swing jazz verwijzende Sweet Confession ideaal. Slotakkoord Silence toont dat je niet altijd veel noten hoeft om te raken.

Antoine Légat (09 01 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s