Richard THOMPSON, Electric, Proper Records: ‘…een zoveelste mijlpaal in het oeuvre van een kunstenaar die zijns gelijke niet heeft’

Eveneens te lezen op www.folkroddels.be

Wat kan je nog doen als je ‘alles’ al gedaan hebt? Voor een muzikant is het antwoord simpel: zoek andere muikanten, gelijkgestemde zielen (of net niet gelijkgestemd) of muzikanten ie uit een ander universum komen. Een workaholic en rusteloze ziel als Richard Thompson draait zijn hand niet om voor een nieuwe uitdaging. Hijzelf zegt daarover langs zijn neus weg in de bio op zijn site (www.richardthompson-music.com): ‘It’s just a drive. You’re driven to it… (…) If you haven’t written a song for a couple of weeks, you get itchy…you start twitching (…) I’ve been twitching for 40 years, which is great.’ Als het kietelt… moet je songs schrijven, daar komt het op neer. In 2010 had Richard Thompson het schitterende ‘Dream Attic’ uitgebracht. Daar bleef het echter niet bij. Tussen de verplichtingen van de bijbehorende reeks concerten, had hij immers het in 2009 project uitgewerkt voor de ‘International Society Of Bassists’ diverse malen uitgevoerd en tenslotte in 2011 opgenomen. ‘Richard Thompson’s Cabaret Of Souls’ heet de suite die bedoeld is als hommage aan Danny Thompson, dé bassist onder de bassisten, die vaak met Richard (en duizend anderen) samenwerkte, naamgenoot maar geen familie. Je kan deze merkwaardig opgebouwde cd enkel verkrijgen bij concerten of  bestellen bij Thompson online.

Het stond in de sterren geschreven dat Richard ooit wel eens het pad zou kruisen van zijn pendant in de (alt.)country, Buddy Miller. En als twee open geesten van dit kaliber oog in oog staan, kan je je aan vuurwerk verwachten. Millers ‘The Majestic Silver Strings’ (2011) was Thompson danig meegevallen. Geen toeval, want het is een bijzonder sterke cd (net als de verleden jaar verschenen ‘Buddy And Jim’ van Buddy Miller met bluegrass en country coryfee Jim Lauderdale, tevens een oude vriend van Buddy, een andere titanenclash) Iemand als Thompson moet het samengaan van enkele van de beste gitaristen van deze blauwe planeet niet ontgaan zijn, want Buddy verwelkomt op ‘The Majestic Silver Strings’ niemand minder dan Bill Frisell, Marc Ribot en Greg Leisz, plus een vloot zangeressen onder wie Emmylou Harris, Patti Griffin, Shawn Colvin (nog zo’n kennis van dertig jaar tevoren!) en zijn eigen vrouwtje Julie Miller, met wie hij al sinds tijden een uitmuntend songschrijversduo vormt.

Buddy Miller is naast meester-gitarist ook een topproducer, net wat Thompson nodig heeft… Dat doet zelfs de vraag rijzen waarom die twee mekaar niet eerder hebben gesolliciteerd. Maar niet getreurd, hier is ‘Electric’, een cd waarmee Richard terug naar de basis gaat: gitaar-bas-drums, de kern van zijn toerband, die hij na de lange en uitputtende ‘Dream Attic’ tournee even rust gunt. Op de voorpagina van zijn site (de homepage bereik je pas hierna) vind je een clip waarin Richard op zijn eigen toon vertelt wat hen dreef om van ‘Electric’ dit werkstuk te maken. De man is bloedernstig als het zijn werk betreft, maar bij zijn commentaren moet je altijd uitkijken wat de echte informatie is. Zijn glimmende oogjes en guitige blik verraden een scherpe intelligentie die overal heen kan schieten. Een terugkeer naar Jimi en THE CREAM? Een nieuw genre dat hij ‘funk folk’ doopt? Yeah, right.

Laten we het hierop houden, dat de focus, door de afwezigheid van Pete Zorn, zijn vaste saxofonist en fluitist, en Joel Zifkin (elektrische viool, mandoline) op de gitaar ligt, al speelt Richard nog wel een reeks andere instrumenten. Miller speelt ook gitaar, wat op zijn zachtst gezegd niet onverwacht is. De ritmesectie van de Richard Thompson Band, bassist Taras Prodaniuk en slagwerker Michael Jerome, zorgen ook voor harmonies. Staand bassist Dennis Crouch, goed bekend in de country wereld (speelde o.a. met Dolly Parton, Tim O’Brien en Steve Earle), heeft zijn inbreng, net als Stuart Duncan: de multi-instrumentalist uit de bluegrass speelt hier de fiddle, prominent in ‘Where’s Home?’ en in het slotnummer, een smachtende country wals met dito tekst, ‘Saving The Good Stuff For You’. Het kon zo van Waylon Jennings geweest zijn, maar alle songs zijn van Richard Thomspon zelf. In dat nummer zingt Siobhan Maher Kennedy de harmony vocals. Ze doet dat in nog een viertal andere songs, en één maal wordt ze afgelost door de zangeres,  die sinds een tiental jaar het symbool geworden is van de bluegrass, Allison Krauss.

Zo zit ‘Electric’ verankerd in de gitaarrock, de Britse folk en de country van Nashville (waar Buddy & Julie Miller wonen en hun studio hebben), dat alles bijeengehouden door de songs, de Lowden akoestische gitaren-met-versterking en de persoonlijkheid van de frontman. De songs van ‘Electric’ zijn vintage Thompson, da’s het minste wat men kan zeggen. Hij schrijft nooit vehikels voor zijn solo’s, de gitaarpartijen blijven ondergeschikt aan de song. Dat wil niet zeggen dat hij niet frequent uithaalt: het is al prijs in opener ‘Stony Ground’ waar hij de registers serieus opentrekt, van het type ‘gitaristen aller landen, luister en leer!’. Ook ‘Sally B’, het prachtig opgebouwde ‘Stuck In The Treadmill’, ‘Good Things Happen To Bad People’ en ‘Straight and Narrow’ laten horen dat de man van Notting Hill, Londen, op zijn drieënzestigste, lange niet aan pensioen toe is en nog menig collega naar de totale wanhoop en rituele gitaarverbranding drijft.

Sally B’ schuift mooi aan in het rijtje van de dames die Richard op één of andere manier wisten te bekoren of betoveren, wat hij dan maar in een song verpakt: ‘Sally B, you make my heart flutter, will you drag me to the gutter (…) With the Gifts that God gave you, will you be my savior, Sally B’ Het is dat hij dat zo mooi in muziek omzet… Gezelschap voor de allereerste in de rij, ‘Shaky Nancy’! Natuurlijk vinden we handvol ballads die door merg en been gaan, je de adem afsnijden, je stemming weer helemaal onderuit halen (er zijn er voor minder op de bandstapel geëindigd, Rich!), tearjerkers in de lijn van klassiekers ‘I Still Dream’ of ‘Waltzing For Dreamers’. Hier heten ze ‘Another Small Thing In Her Favour’ (de gitaar maakt het afscheid des te schrijnender) en ‘Snow Goose’, onaards mooi, met Allison Krauss in steun (wie ooit thematische verzamelingen maakt van zijn werk krijgt hier al een tweetal topics cadeau!)

In ‘Salford Sunday’ komt de folkman weer boven: het had zo op één van zijn vroege platen kunnen staan, op zijn eerste soloplaat ‘Henry The Human Fly’ (1972; ook ‘Shaky Nancy’ stond daar op…) bij voorbeeld. ‘My Enemy’ heeft dan weer iets, heu, ‘Middeleeuws’, misschien de invloed van zijn ‘1000 Years Of Popular Music’ project. Het refrein is onvergetelijk, van het soort dat je bij de afwas onbewust begint te zingen, tot het iedereen de keel uithangt. Niet alleen daarom zal dit echter een blijver blijken, denken we. Ook ‘Where’s Home?’ heeft een melodielijn die blijft hangen. De conclusie ligt voor de hand: dit is eens te meer een mijlpaal in het oeuvre van een kunstenaar die zijns gelijke niet heeft in de disciplines, die tezamen zijn vak vormen… We zouden nog vergeten welk een geweldig zanger hij is, een kwaliteit die hij lange tijd zelf niet onderkend had!

Wie de aankoop van ‘Electric’ overweegt, kijkt best uit naar de lichtjes meer geprijsde dubbele cd, want Rich maakt er een gewoonte van om zijn cd’s van een tweede schijfje te voorzien: bij ‘Dream Attic’ kon je een tweede cd krijgen met identiek dezelfde songs in dezelfde volgorde, maar volledig akoestisch ingespeeld, minstens even boeiend als de ‘eigenlijke’ plaat. De bonus disc bij ‘Electric’ bevat zeven songs, waaronder vier, eveneens analoog bij Miller opgenomen nummers die géén van alle ‘overschotjes’ zijn: zo is ‘Will You Dance, Charlie Boy’ een razende country rocker, die zo de juke-box op mag. Het wervelend gitaarwerk is Chuck Berry op speed en de fiddle van Duncan laat zich niet onbetuigd. ‘I Found A Stray’ is een pakkende ballad. ‘The Tic-Tac Man’ is veel minder silly dat de titel doet veronderstellen. ‘Auldie Riggs/Auldie Riggs Dance’ en ‘So Ben Mi Ch’a Bon Tempo’ (van Orazio Vecchi, dus écht Middeleeuws!) zijn topmomenten uit resp. ‘Richard Thompson’s Cabaret Of Souls’ en ‘1000 Years Of Popular Music’.

Antoine Légat (24 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s