Vier boeiende jazzplaten met thematische coverkeuze

Ook op Rootstime!

PAMELA YORK: LAY DOWN THIS WORLD (www.pamelayork.com)

DAN PHILLIPS BKK TRIO: BANGKOK EDGE (www.danphillipsmusic.com)

DANIEL LANTZ TRIO: PLAYS BOND (www.domusicrecords.com)

WAVE MECHANICS UNION: FURTHER TO FLY (www.progjazz.com)

Het ligt al te ver uit het blikveld van de modale rootsliefhebber, maar ook zij mogen weten dat er nog steeds zijn er musici die stijlvolle melodische jazz produceren. De vier cd’s die we hier voorleggen hebben als tweede gemeenschappelijke factor hun thematische coverkeuze, en dan nog in gebieden die niet zo ver van de veelgeprezen ‘rootsmuziek’ liggen. De aanpak is onderling wel heel verschillend, maar het eindresultaat is zonder uitzondering van grote klasse. Omdat het aantal namen in de jazz die de brug weten te leggen naar een groot publiek schaars zijn (Diane Krall is eerder uitzondering dan regel), dreigen dergelijke platen in de marge te blijven. Maar ze hebben wel degelijk recht van bestaan. We stellen ze kort voor.

Pianiste Pamela York ziet er dan wel goed uit maar betekent geen concurrentie voor de net vernoemde bloedmooie echtgenote van Elvis Costello, om de simpele reden dat ze niet zingt, toch niet op deze ‘Lay Down This World – Hymns And Spirituals’. Piano speelt ze wel meer dan aardig. Ze nam deze plaat op in triovorm, met staande bas en drum. Ze houdt ervan (jazz) standards uit The Great American Songbook te arrangeren en a.h.w. opnieuw uit te vinden. Hier doet ze dat met aloude, vooral in de States bekende kerkhymnen en gospels. Het gaat uiteraard om traditionals maar ook enkele waarvan de componist bekend is. Ze vermeed echter stereotypen als ‘Jericho’ of ‘Oh Happy Day’. Een breder klankenpalet verkrijgt ze in de twee nummers waarin trombonist Andre Hayward meespeelt.

Gitarist Dan Phillips staat bekend voor zijn eigen werk, maar op ‘Bangkok Edge’ koos hij voor jazzklassiekers (Sam Rivers, Billy Stayhorn, Thelonius Monk, John Coltrane..), het (musical) songschrijversduo Rodgers & Hart, plus toch ook twee eigen composities. Misschien kon hij ook niet anders gezien de omstandigheden waarin de plaat ontstond. Dan speelt al jaren in Thailand en geeft er jazzles (vandaar de cd titel) Met twee uitstekende lokale muzikanten formeerde hij het Dan Phillips BKK Trio. Toen de Deense tenor saxofonist Jakob Dinesen voor een paar optredens naar Bangkok kwam in een club waar ook Phillips geregeld optreedt, groeide de idee voor deze cd. Er was exact één opnamedag beschikbaar, maar dat leverde toch schitterend werk op, waarbij de interactie opvalt tussen gitaar en sax. Dat is iets wat studioverwende muzikanten uit pop, rock, blues en country wel even aan het denken mag zetten. De gekozen songs had Phillips de laatste tijd op zijn repertoire staan. Melodisch maar niet altijd even makkelijk!

Het Daniel Lantz Trio bestaat uit piano, contrabas en drums, een klassieke opstelling, die in het verleden heel diverse richtingen uitging, van ragtime over klassiek, piano jazz en (Zweedse) volksmuziek en koormuziek. Deze ‘Plays Bond’ is echter niet zomaar een uitstap: de soundtracks van de James Bondfilms waren voor de jonge Lantz niets minder dan de reden om piano te gaan spelen. Een jeugdvriend, een al even grote Bondfan, zorgde voor zijn eerste muzikale scholing. Dertig jaar later besluit hij die jeugdervaring over te doen, maar dan als door de wol geverfde pianist. Hij breidde het trio uit met de voor dit werk geknipte jazzzangeres Sani Gamedze en met Roger Nordling (tenor, dwarsfluit), die hier beurtelings de honneurs waarnemen. Het werd vooral een hommage aan John Barry, die eigenlijk de lijnen uittekende voor de ‘ideale Bond soundtrack’, en altijd een rolmodel bleef voor Lantz’ eigen muzikale benadering. Zoals te verwachten viel in zulk een ‘dierbaar’ project, werd het niet zomaar een herinterpreteren van de bekende thema’s, maar zocht Lantz ook inspiratie in de begeleidende filmmuziek (zoals bij achtervolgingen en op spannende momenten) Het levert een bijzonder ‘rijke’ plaat op, met een vrij grote herkenbaarheid, want de Bondsongs maken deel uit van ons collectief geheugen.

Het is natuurlijk relatief, maar ‘progressiever’ qua aanpak is ‘Further To Fly’ van Wave Mechanics Union, een erg uitgebreid, zuiver akoestisch collectief, met als gezicht en eenheidsfactor zangeres Lydia McAdams. Zij bezit een opvallend, enigszins slepend stemgeluid dat een natuurlijke melancholie ademt. Vanuit het oogpunt van de muziek van rock en roots is dit de boeiendste plaat, met uitgemeten, afwisselende arrangementen van, in hoofdzaak, percussionist Ralph Johnson of trombonist Ryan Fahey (zij tekenden ook voor de productie, samen met McAdams) De verwerking is boeiend, ook omdat men opteerde voor (niet altijd even bekend) songmateriaal van Paul Simon (het titelnummer), Ben Folds, Suzanne Vega, King Crimson, Thomas Dolby, Gentle Giant, Tom Waits, Jimi Hendrix, Fiona Apple, Mark Knopfler, Steely Dan en Queen. Twee nummers komen van de schatkist van Yes en men wist Yeszanger Jon Anderson te strikken voor deze songs, waaronder ‘Wonderous Stories’. Er is een korte, maar verhelderende ‘rechtvaardiging’ van elke songkeuze. De solo piano uitvoering van ‘Dirty Work’ van Becker-Fagen door Justin Kessler is een buitenbeentje.

Antoine Légat (13 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s