The ZOOMATICS in De Klokke te Balegem op zondag 10 februari 2013: ‘The Zoomatics zorgden met hun onvermoede muzikale kwaliteiten, humor en een niet te stuiten energie voor behoorlijk wat ambiance in De Klokke, waar ze nochtans één en ander gewoon zijn…’

Zie ook Rootstime!

Het kan maar zo plezant zijn: een concert op een zondag in de late namiddag en vooravond, wat betekent: tijdig terug thuis met de (voor sommigen) vreselijke maandagmorgen in het verschiet. Als de groep dan nog zorgt voor onversneden muzikale pret, amusement aan de goeie kant van rock, rockabilly, blues, country en alles wat erop lijkt, bovendien nog met stijl, humor en een niet te stuiten energie gebracht, ja, dan kan zo’n zondag niet stuk. Eens te meer deed De Klokke haar reputatie van café voor good time music alle eer aan.

De Zoomatics hebben op vrij korte tijd naam gemaakt als live band en treden effectief veel op, wat op zijn beurt de podiumkwaliteiten aanscherpt: het ene helpt het andere. Ze hebben één cd gemaakt, ‘Where’s The Sun Hangin’ Out?’ (2011), zo goed als live opgenomen, met niets dan eigen werk, dat ze op toneel met evenveel overtuiging brengen als de covers, die ze zorgvuldig hebben gekozen en naar hun hand gezet. Je hoort ‘Jenny Lou’ van The Nighthawks, ‘Mellow Down Easy’ van Little Walter, ‘Mighty Long Time’ van Sonny Boy Williamson II, ‘Saturday Night Fish Fry’ van Louis Jordan (grote hit in 1949!), ‘Telephone Booth’ van James Harman, ‘Low Down Dog’ van Rod Piazza & The Mighty Flyers tot ‘Rockin’ Robin’ toe, de enige hit van Bobby Day (1958), later nog ingeblikt door The Hollies (1964) maar internationaal bekend via… Michael Jackson: het stond op zijn eerste soloplaat uit 1972!

Zo’n slimme keuze, goed aansluitend op wat de groepsleden aankunnen, doet veronderstellen dat de Zoomatics bestaan uit ervaren lieden, en dat is ook zo. De band houdt er een gezonde filosofie op na:‘Amuseer jezelf, dan vermaakt je publiek zich ook’, weet wat zelfrelativering is, maar weet tegelijk zijn troeven goed uit te spelen. Het is zelfs opgevallen aan Rick Estrin, de zanger van Little Charlie & The Nightcats, later herdoopt Rick Estrin & The Nightcats, want Little Charlie Baty zocht intussen elders zijn geluk. Daarom dat een enthousiaste Rick bereid werd gevonden om liner notes te pennen bij ‘Where’s The Sun Hangin’ Out?’. Dat de Zoomatics twee songs spelen van The Nightcats is vermoedelijk niet in de eerste plaats als ‘wederdienst’ bedoeld, al zou daar niets verkeerd mee zijn, maar is wel omdat ultieme tongue twisterRock It Up’ en ‘Hurry Up & Wait’ door hun speelse karakter het kwartet nu eenmaal goed liggen.

Het eigen materiaal heeft zijn eigen verdiensten. Geen purisme, maar toch is het soms stijloefening. Zo is ‘Sweet Little Woman’ pure ouwe Texas blues, T-Bone Walker achterna. ‘The Blues Is Dying’ is dan weer (blues)rock, maar de tekst zegt dan weer waar het op staat, wat vele mensen denken: ‘The blues is dying, we gotta do something about it. When I listen to the radio I don’t hear the stuff I used to hear no more…’ De song vertelt ook waar de Zoomatics dan wél voor staan. Zoals Estrin het stelt: ‘The blues is dying? Not if the Zoomatics can help it!’ Gitarist Al C. zingt het met die heldere, doordingende stem van ‘m, die mooi contrasteert met het iets zompiger en expressieve stemgeluid van Hoboken Slim, de boomlange zanger-harpist, die afkomstig is van… Westmalle maar o.a. via Ekeren in Hoboken belandde. Met Al C. en Hoboken Slim bezit de band dus twéé uitstekende zangers… en één meesterlijke harpist!

We weten niet waar Al C. in een vorig leven gezeten heeft, ergens in de Voorkempen, dat weten we, maar dat hij aardig stukje rockt en bluest op zijn zes snaren, staat buiten kijf. De heren hebben mooie pakjes aan, beetje retro, wat volledig assorti is met het aanbod. Hoe dan ook, pure fun, dat beleef je met deze lieden, die met hun podium présence een aroma van goed humeur verspreiden, niet in het minst omdat er zoveel humor schuilt in het geheel. Er zijn de nodige hoogstandjes en visuele grappen, maar die lopen nooit uit de hand. Dat er soms uit de losse pols wordt gemusiceerd is een verademing, geen slordigheid. Trouwens, er is geen tijd om de aandacht te laten verslappen en aan spankracht te verliezen, want King D. op bas en Zoomatic Jerry op drums zorgen voor een stevige ritmische duw in de rug. Met zo’n Kempense rots in de branding kunnen de solisten op hun twee oren slapen… of net niét natuurlijk!

Hoeft het gezegd dat het behoorlijk ambiaans was in De Klokke, waar ze nochtans één en ander gewoon zijn? Als je op zoek bent naar onbezorgd amusement met onvermoede muzikale kwaliteiten, kijk in de concertkalender dan naar The Zoomatics. Ze zijn een bezoekje waard.

Antoine Légat (12 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s