Emile Verstraeten & Pierre Anckaert, aperitiefconcert n.a.v. drie jaar Cultuurhuis Arscene in Hansbeke, zondag 17 februari 2013: binnenkort met dit programma op tournee in Costa Rica!

Staat online @ www.folkroddels.be !

In het weekend van 16 en 17 februari 2013 vierde vzw Arscene met een waaier aan activiteiten zijn derde verjaardag, gelegenheid om even achterom te blikken en vooral uit te kijken naar de komende werking. Merkwaardig dat er in een klein dorp als Hansbeke, deelgemeente van Nevele, plaats is voor een concertzaal met een hypermoderne opnamestudio (Sonoris Causa), waar in de afgelopen drie jaar exact honderd activiteiten plaatsvonden, drie kwart daarvan van muzikale aard. Boeiende namen uit de Vlaamse muziek mochten het kleine podium al bevolken, maar ook musici uit Wallonië, Nederland, Wales, Alabama en zo tot Zuid-Australië en Tasmanië toe vonden de weg naar een gemeente die in het verleden al de faam had opgebouwd een ‘muzikantendorp’ te zijn. We besparen u de lijst van de uitstekende, al dan niet gekende muziekmakers die er woonden en nog steeds wonen. Johan Verminnen is wellicht de bekendste.

Initiatiefnemer Wouter Labarque wist deze droom van en voor velen waar te maken doordat hij een oude molenaarswoning en de bijbehorende schuur kon betrekken, waardoor er voldoende ruimte ontstond voor een ruime foyer, een opnamestudio die ook fungeert als (helaas niet al te grote) concertzaal, een controlekamer met de nodige uitrusting, en alles wat er logistiek bij hoort. Jarenlang werkte hij uiterst zorgzaam en met de vereiste technische kennis aan het project. Er werd een vzw opgericht, maar omdat Wouter de Vlaamse muziekwereld goed kent en een zicht heeft op wat er leeft en vooral, wat er aan het groeien is, lag het voor de hand dat hij de programmering zou verzorgen. Vóór Arscene, de thuis van de imaginaire Arsène Smulders (een mulder is een molenaar!), staat trouwens een molensteen uitgestald en in dezelfde Reibroekstraat staat iets verderop een tweede molensteen, daar waar de… Molenstraat begint.

Het zijn vrijwilligers die Arscene doen draaien, zo liet Piet De Muynck ons verstaan tijdens de ‘open’ persconferentie van zondagmorgen 17 februari. Kort legde de voorzitter van de vzw de werking uit, waarna de kersverse schepen van cultuur van Nevele, Mia Pynaert, haar geloof in de formule en de gemeentelijke steun kwam belijden en in de vorm van een intentieverklaring een initiatief ontvouwde om Arscene op te nemen in een groter geheel van culturele activiteiten in de gemeente. Hierna onthulde men het nieuwe logo: een molensteen met (letterlijk…) een hoek af zodat die een letter ‘a’ voorstelt. De letter werd lichtjes gekanteld om aan te duiden dat Arscene een ‘rolling stone’ is, werk in voortdurende progressie. Dit logo zal moeten dienen, volgens Labarque, ‘tot het einde der tijden’.

Men ontvouwde ook het programma van volgende maanden. Er is plaats voor o.a. Philippe Laloy, Tom Theuns, Lien De Greef, alle drie in diverse nieuwe combinaties. Op 17 mei komt de wervelwind onder de singer-songwriters, Welshman Martyn Joseph, voor een tweede maal langs. De Bob Dylan Tribute was hier al vaker, maar eens te meer zullen Derek, Bruno & Nils op 24 mei (Dylans verjaardag) onvermoede wegen bewandelen en verrassende songs opdiepen. Op 22 juni sluit men af met de uitstekende wereldmuziekformatie HIJAZ. De artistieke blikvanger van dit weekend waren violist (en zanger) Emile Verstraeten (net als Derek een dorpsgenoot!) en pianist Pierre Anckaert. Zij verzorgden het aperitiefconcert.

Binnenkort vertrekken de heren op tournee in… Costa Rica! Ze werden immers uitgenodigd door het jaarlijkse Festival de la francophonie (n.a.v. de Journée internationale de la francophonie) om daar te concerteren, ook in de hoofdstad San José, en ze koppelen daaraan enkele andere concerten, naar verluidt in een adembenemend kader (vanwaar je tegelijk de Stille Oceaan en de Caraïbische Zee kan zien!) Dan is zo’n mini optreden natuurlijk gesneden koek als voorbereiding op de trip naar Midden-Amerika. Het duo stak van wal met ‘Armando’s Rhumba’, het soort melodie die je zeker al wel gehoord hebt maar onmogelijk kan benoemen. Fusion jazz pianist Chick Corea schreef het voor ‘My Spanish Heart’ (1976) Het nummer is een ideale opwarmer en meteen gelegenheid om de viool te laten zingen. Wie Emile kent, weet dat hij de wonderlijkste partijen uit zijn instrument haalt.

Oblivion’, signatuursong van tangogrootvorst Astor Piazzolla, moet één van de mooiste melodieën aller tijden zijn. Je denkt dan aan de versie van violist Gidon Kremer, ooit laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd. De interpretatie van het duo gaat echter zijn eigen weg en ontroering maakt zich van het publiek meester. Emile heeft ook als zanger grote kwaliteiten. Hij legt zijn ziel in een zwierige, stijlvolle uitvoering van ‘They all Laughed’ van George Gerschwin, op een tekst van broer Ira, dat ze schreven voor de film uit 1937 ‘Shall we dance’. Ginger Rogers en Fred Astaire brachten deze oerversie, maar sindsdien is de song talloze malen opgepikt, o.a. door Bing Crosby, Frank Sinatra en Chet Baker. Dat Emile dit kiest heeft zeker ook te maken met zijn grote voorliefde voor George Gerschwin, die trouwens in datzelfde 1937 overleed aan een hersentumor, amper 38. Ira, als tekstdichter even geniaal als zijn broer en na diens dood productief met andere componisten, werd er dan weer 86.

In Tres Palabras’ (we vermoeden van Alfredo Morán Lada) is het Pierre Anckaert die uitpakt met een enigszins ongewone maar bijzonder fraaie interpretatie. Opnieuw zang in ‘Time After Time’, niet de song van Cyndi Lauper, maar de jazz standard uit 1947, toen gezongen door Frank Sinatra & Kathryn Grayson. Nu doet Emile denken aan Chet Baker, en dat is misschien geen toevallige enting. Het blijkt dat de grote jazz trompettist er ook een versie van had (1954) Vooraleer af te sluiten, vertelt Emile Verstraeten over zijn jeugd, die hij doorbracht, omringd door muzikanten en muziek. Vader Michel Verstraeten was de eerste contrabassist van WASO, en bleef dat tot 1987. De kleine Emile mocht dus opkijken naar Koen De Cauter, Fapy Lafertin, Vivi Limberger. De gypsy swing van Waso verwees ondermeer naar de Hongaarse en Roemeense muziek. Hij herinnert zich sessies met zigeunermuziek waarbij hij, ongetwijfeld in opperste vervoering, tussen de bespeler van de cimbalom (het hakkebord) en de primas (de eerste violist, solist en orkestleider) plaatsnam.

En zo komt de intussen grote Emile uit bij Johannes Brahms, die de volksmuziek zeer goed bestudeerde voor zijn ‘Hongaarse Dansen’: met de overbekende, vurige en virtuoze ‘Hongaarse Dans n° 5’ sluit het duo in schoonheid af. Helaas is Costa Rica een beetje ver: zo ‘rico’ zijn we helaas niet, maar we vermoeden dat Emile en Pierre in dat merkwaardige land zonder leger, de natie met de laagste ecologische voetafdruk, indruk zullen maken…

Antoine Légat (19 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s