AN PIERLÉ, Strange Days: ‘…ongetwijfeld is dit het meest persoonlijke en diepgravende statement in lange tijd van een songsmid uit onze contreien’

Online @ www.rootstime.be

Hinterland’ (2010) was, althans voorlopig, de laatste groepsplaat. Met ‘Strange Days’ keert An Pierlé terug naar de formule van stem en piano, met uiteraard additionele stemmen en afgemeten instrumentatie. Het was een logische stap, na zes jaren An Pierlé & White Velvet. Gitarist, producer en wederhelft Koen Gisen heeft het druk als producer (o.a. Lieven Tavernier, Kiss The Anus Of A Black Cat, The Bony King Of Nowhere, Sarah Ferri, Flying Horseman, Tommigun, Black Heart Rebellion en nog een heleboel op stapel) Maar ook het prille moederschap, het feit dat ze, afkomstig uit Deurne (Antwerpen), stadscomponiste van Gent is geworden, en, wellicht, de aliënatie van elke dag, maakte dat ze zich wilde herpositioneren in het leven. En hoe kan je dat als componiste beter doen dan door songs te schrijven en op te nemen? De grand piano lag geduldig op haar te wachten.

Een terugkeer naar de Sturm und Drang van ‘Mud Stories’ van een klein anderhalf decennium geleden en, daarvoor nog, van het meisje hamerend op de klavieren terwijl ze op en neer wipt op de doorschijnende bal, is het niet geworden. Dat zou fake geweest zijn, want is An in de tussentijd te veel geëvolueerd, gelouterd en gerijpt (‘gepokt en gemazeld’ klinkt in haar geval alleszins oneerbiedig) Aan intensiteit heeft ze niet ingeboet, integendeel, en ze won aan diepgang. De manier waarop ze zich een weg ploegt en kerft doorheen ‘The House Of Sleep’ maakt er de essentiële opener van: ‘Blown apart I am standing in the ashes of my heart. Thrown off guard I have elevated hardship to an art’. Geen wonder dat ze besluit: ‘Angel of guidance behold’. An is op zoek naar zichzelf, of beter de juiste plaats die ze dat ‘zelf’ moet geven in de wieling van de wereld.

Het titelnummer, dat weifelt tussen Keltisch en Chinees, gaat verder in op dat pad. Naar verluidt schreef ze het voor een andere zangeres (het is verleidelijk daar een naam op te plakken, maar het mag gerust zijn geheim bewaren), maar het gaat perfect op voor haarzelf: ‘Please believe in what you do’. De waarschuwing is duidelijk: ‘Strange days, why let them lead the games… Don’t let them think they’ll get away with it’ Vreemd genoeg de raad die we de laatste tijd zelf aan enkele ontvankelijke en kwetsbare, maar zuivere en creatieve zielen mochten geven. De boodschap krijgt vele vormen: het kan blank als sneeuw als in ‘The Heart Of Winter’, onmiskenbaar een reflectie op het nieuwe leven in haar leven: ‘You took me by surprise, growing inside me for ages’. Er is het besef, dat de liefde haar eigen grenzen trekt: ‘You’re my love, my need, but you’re but your own…’ Soms maken de songs hun titel helemaal waar: in ‘Winds’ stormt het en kolken de golven, in ‘This Burning’ hoop je dat de cd-speler niet ontvlamt.

Ze kon in de context geen betere cover gekozen hebben. An Pierlé heeft iets met andermans nummers. Als ze er één onder handen neemt, is het meteen goed raak: in de dagen van Humo’s Rock Rally in 1996 was er ‘Are ‘Friends’ Electric?’: ondanks het sterke origineel van Gary Numan, wist ze zich dat toch eigen te maken. Opgemerkt waren ook ‘(Il est cinq heures) Paris s’éveille’ (Jacques Dutronc) in 2004 en, samen met Guido Belcanto, ‘Toverdrank’, een hertaling van ‘Summer Wine’ (Lee Hazlewood) in 2011. Op ‘Strange Days’ waagt ze zich aan ‘Such A Shame’ van Marc Hollis (Talk Talk) en eens te meer geeft ze de song een tweede adem door het tempo eruit te halen, wat haar toelaat die accenten te leggen waar de tekst om smeekt.

Solid Rain’ (fraaie strijkers…) en ‘Secret Thoughts’ zijn beide van een gloedvolle schoonheid, muzikaal in toom gehouden, maar smeulend van passie, en passie is, zo hoort men te weten, nooit passief. Schitterend pianospel draagt ‘Suburban Skies’ en piekt naar het driemaal gebrachte refrein ‘For a while the suburban skies turned burgundy…’ dat telkens een andere, prangende nazin krijgt… Lyrics die je geregeld kippenvel bezorgen, zoals een Tom Waits song dat kan. En wat een pakkend slot aan ‘Suburban Skies’! De vrees dat de cd zou aangelengd zijn met wat vullers is ongegrond. Tegen de afsluiters ‘Coming Of Age’ (met een koor waarin o.a. Sarah Ferri, Koen Gisen en Bram Vanparys) en ‘You Just Wait’ (met nogmaals Ferri in steun) heb je zowaar het gevoel dat An Pierlé een nieuw genre heeft bedacht. Vervoering, dat is waartoe afsluiter met zijn uitwaaierende stemmen, iets tussen engelen en spoken, je brengt.

Is ‘Strange Days’ het meesterwerk dat An Pierlé in de vingers had? Of zullen de overweldigende eerste indrukken mettertijd afkalven? Et is nog wat vroeg om dat te zeggen. Maar ongetwijfeld is dit het meest persoonlijke en diepgravende statement in lange tijd van een songsmid uit onze contreien.

Antoine Légat (20 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s