DEREK & Rony VERBIEST in Arscene (Sonoris Causa) te Hansbeke op zaterdag 2 februari 2013: ‘Het programma is nog in volle gisting maar wordt een nieuwe parel aan de kroon van de (ex-)rocker, in duo met een begeleider van topklasse’

Zie Rootstime!

Het is duidelijk dat Derek, de alias van Dirk Dhaenens van in de tijd van Derek & The Dirt en Derek & Vis, steeds beter zijn draai vindt in het zingen in het Nederlands. Eerst was er het duo Derek & Maria. Met deze violiste maakte hij ‘Het Wonder is volbracht’. Dan maakt hij onder eigen naam het beklijvende ‘De Banneling’, waar hij enkele weken geleden de Banana Peel in Ruiselede mee verbaasde, daarbij geholpen door een schitterende cast vertrouwde muzikanten (zie verslag elders in deze sectie ‘LIVE’ van Rootstime) Nu komt er een nieuwe parel aan de kroon, in een duo met Zelzatenaar, maar muzikaal wereldburger Rony Verbiest.

Al jaren droomde hij ervan om ‘iets’ te doen met Verbiest, van opleiding saxofonist en van roeping jazzmuzikant (*), maar Rony is nu eenmaal een veelzijdig man. Vele mensen kennen hem hier dan ook vooral als accordeonist in een repertoire, haast zo breed als men het instrument in de hedendaagse muziek gebruikt. In elk geval was het wederzijdse waardering die hen bij elkaar bracht. Verdergaand op zijn elan schreef Dirk nieuw Nederlandstalig materiaal, vertaalde hij een aantal van zijn Engelstalige songs en hield hij een roefeldag in zijn ongetwijfeld grote doos met ongebruikt materiaal. De taal van Cees Nooteboom en Louis Paul Boon belet hem tegelijk helemaal niet te zingen in de andere lingo’s, waar hij affiniteit mee heeft, namelijk de taal van Jacques Brel en zelfs van, heu, Cervantes, Alonso en Nadal.

Het duo is al een tijdje bezig in stilte en was onderwijl zelfs al buiten getreden bij vier, vijf gelegenheden. Hoewel de set nog niet op punt staat, diende het weer eens in groten getale opgekomen publiek dus ook niet echt meer als proefkonijn. Anderzijds moet dit werk, op dit ogenblik drieëntwintig titels, in de aanloop van de komende cd nu eenmaal zoveel mogelijk gespeeld worden, want dat komt het eindresultaat ten goede. Voor wie Derek volgt, zaten er wel een paar dingen bij die een belletje doen rinkelen, maar de set bood hoe dan ook een boel ontdekkingen.

Het heeft niet veel zin om een al te gedetailleerd songverslag te doen, niet zozeer omdat het materiaal nog in volle gisting is, maar wel omdat het nog even wachten is vooraleer we minstens een deel ervan effectief kunnen horen. We geven toch een overzichtje, om een idee te geven van de actieradius van deze formule. De opvallend sterke openers lieten direct horen waarom de twee mekaar hebben gevonden: Derek heeft zijn rockpersona weten om te zetten in een geregeld vurig en dynamisch, gesyncopeerde en/of swingende, dikwijls ook erg humoristische man+akoestische gitaar situatie, met op het juiste ogenblik een emotievolle snik… Een oude vos (rocker) verleert zijn streken niet! Rony vult hier aan, nu eens sfeervol en dromerig, dan weer met sublieme loopjes uit musette, jazz of wat ook past in de context. De symbiose is ver gevorderd, hoewel beslist nog niet totaal. Niemand die dat ook verwacht in deze verkenningsfase.

Met ‘Onderdanigheid’, ‘Ma bel’ombre’ en ‘Ik zou je wel vangen’ (titels approximatief) gaven de beide heren al een staalkaart af van waar het naartoe kan gaan. Sterk werk, maar het beste lag nog in het verschiet. In het volgende ‘Caballito de Mar’ verbindt Derek handig zijn liefde voor het Spaans, het reizen én de literatuur. Op de vlucht naar La Gomera, het tweede kleinste van de zeven Canarische Eilanden, las hij een verhaal van Cees Nooteboom waarin o.a. het zeepaardje werd opgevoerd, het wellicht enige dier waarbij het mannetje de kroost draagt, dus… zwanger is. Dat hilarische ‘Zeepaardje’ speelde hij al een kleine maand voordien in Banana Peel, en met hetzelfde effect. We zouden geld geven om het volgende ‘Potje past’ op de cd te zien verschijnen: een funky en diepe, ja, swampy song met een leuk ritme en daarop een flirterige tekst, genoeg Bengaals vuur om van elke kater een Bengaalse tijger te maken. ‘Beeld je in dat je in een exotische beach bar zit met het lief bij de hand in het putje van de zomer…’, zo leidt hij ‘Liedje om te dansen‘ in, dat een onweerstaanbare zwoele heupwieger blijkt. Na het peinzende ‘Horizon’, vertelt Derek ons openlijk over één van zijn ‘afwijkingen’ in ‘De nouvelles chausettes’, maar verder laten we hier graag het mysterie intact… Ieder zijn afwijking! Na ‘(Oscuro sin) Tu Sol’ sloot ‘Vesoul’ deel I af. Dirk zingt de Brel klassieker al een eeuwigheid. De passie die hij erin legt zou Brel plezier hebben gedaan.. Het geeft het eerste deel in extremis nog een orgelpunt.

Net na de pauze het hoogtepunt van de hele avond, volgens onze zeer bescheiden mening: de poëzie van ‘Vlindernet’ is speels, kinderlijk en raakt tegelijk diep. Pure onversneden ontroering… Het is een juweeltje, in al zijn eenvoud Le Grand Jacques en de grote Raymond waardig. Hij mocht het voor ons nog een paar keer gespeeld hebben maar er is hier geen repeatknop geïnstalleerd, en daar is al ‘Je suis à toi’, lichtvoetig en verleidelijk, met aan het eind een gesmaakte verwijzing naar ‘Champs-Elysées’, gekend van de eeuwig jonge Joe Dassin. Het onterecht nauwelijks bezochte vulkanische El Hierro, kleinste van de zeven Islas Canarias, gaf aanleiding tot een andere song. Hij gunt zijn Belgische vrienden van ginder hun aandeel in het schrijven van deze ode aan het mysterieuze eiland (vandaar de bijnaam ‘La Isla Occulta’), waar ‘alle wegen naar de top’ van de vulkaan leiden…. (**)

Na het ronduit schitterende ‘Alles’ (waarvan Derek Rony toefluistert dat het ‘een blueske in mi’ is) krijgen we ‘Het Wonder’, met een prachttekst (zijn we intussen gewoon) waarop Rony een heerlijke invulling geeft (het wordt eentonig) Een ‘lalala’ walsje en daar is ‘Ca va mon ami’, dat hij al met Maria bracht in Nederlandstalige versie. Maar nu biedt hij ons de Franse vertaling aan. Tijd voor een tweede ‘moordsong’, inderdaad het ‘gevaarlijk liedje’ dat Dirk ons voorspelde, een ‘murder ballad’, zij het in spe, dat in tegenstelling tot zijn olijke titel een ernstige ondertoon heeft: ‘Pif Poef Paf’ dompelt Arscene in een gewijde stilte. Niet dat er anders ook maar één speld (te horen) viel, maar nu hielden de mensen zelfs de adem in, gelukkig maar in dit ene liedje. ‘La Concha de Plata’ (‘De Zilveren Schelp’), dat ook verwijst naar het merkwaardige El Hierro, sluit met Spaanse furie af.

We hebben kort na de pauze vernomen hoe de cd zal heten. De keuze is vandaag ‘voorgoed’ gevallen op ‘Muzemuse’ (een keer in het Nederlands, een keer in het Frans… en nog een aantal talen, trouwens!) Misschien staat het bisnummer er op: ‘Et t’as honte’ had Dirk overigens diezelfde namiddag geschreven en was dus nog niet gerepeteerd. Maar zoals gewoonlijk levert dat voor een jazzman als Rony Verbiest geen probleem op. Toch nog een tweede bis, ‘Non, non, non’. Hoewel dat zelden in zijn liedjes blijkt, heeft Dirk uitgesproken politieke ideeën. Maar nu komen ze even aan de oppervlakte, wat er zou gebeuren als het land van de revolutie ingeleid door de uitvoering van ‘De Stomme van Portici’ zou opgesplitst worden. Een aantal krachtige argumenten zetten die optie op de helling, via een paar opvallende woordspelingen als ‘Manneken Bis’. Het komt van diep, maar klinkt (gelukkig) niet als een pamflet, eerder als een grappige oproep tot gezond verstand, en het sloot de avond nog swingend en met Schwung af ook.

Niet voor morgen, maar schrijf het maar al in de agenda in: ‘Muzemuse’ van Derek & Rony Verbiest. Tevoren is er echter nog een nieuwe, ongetwijfeld weer spetterende Dylan Tribute met vrienden, collega’s en zielsverwanten Nils De Caster en Bruno Deneckere. Het ziet ernaar uit dat 2013 voor Derek een boerenjaar wordt…

 

Antoine Légat (06 02 13)

(*) Zijn recentste album ‘Plays Dave Brubeck’ (2012) is een jazzplaat, hommage aan de verleden jaar overleden jazzpianist en componist. Rony speelt er accordeon, bandoneon en baritonsax op (Paul Desmond, die ‘Take Five’ pende was een saxofonist) en laat zich omringen door drie muzikanten die Derek bijstonden in zijn Banana Peelconcert: gitarist Hans Van Oost, contrabassist Mario Vermandel (die mede de songselectie maakte) en drummer Luc Vanden Bosch (plus gastaccordeonist Philippe Thuriot) Heel mooi is de ode ‘Recuerdo a Dave’ dat Rony pende.

(**) Het is ook het verst in de Atlantische Oceaan gelegen. Vandaar dat de antiek Griekse geograaf Ptolemaeus het eiland (toen Ferro geheten) aannam als zijn nulmeridiaan. Dat verklaart meteen een andere bijnaam van El Hierro: ‘El Meridiano’.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s