Bruno Deneckere & Kathleen Vandenhoudt in Banana Peel te Ruiselede op maandag 4 februari 2013: ‘Er gebeurt iets onbeschrijflijk wanneer die twee samenkomen. Bruno en Kathleen tillen mekaar op tot ongekende hoogten en geven hun zo al sterke repertoire extra grandeur’

Zie Rootstime

Banana Peel, enclave in Ruiselede, dorp waar, zo lijkt het toch, de tijd bleef stille staan, opent normaal gesproken de deuren voor traditionele bluesartiesten. Maar geregeld zijn er uitstapjes naar wat we even heel oneerbiedig ‘randgevallen’ zullen noemen. Zo kleurde Derek al aardig buiten de blueslijntjes tijdens het eerste concert van het nieuwe kalenderjaar. Vermits de BP voorheen de ‘Jazz & Blues Club’ heette, en Dereks band bestaat uit ervaren jazzlieden, gaf het niet dat hij uitgerekend een cd in het Nederlands kwam presenteren, niet meteen als ‘bluestaal’ erkend. Dirk Dhaenens maakte er met het repertoire van ‘De Banneling’ niettemin een sprankelende avond van, met de blues toch minstens in de achtergrond, opdracht dus volbracht.

Met Bruno Deneckere & Kathleen Vandenhoudt ontving men maandag 4 februari (voor concert 1070, 1071 of 1072) één trouwe ‘klant’ van de club en één naam, die hier voor de eerste maal stond, maar al lang smachtte om in deze ruimte, met zo’n rijk verleden, te mogen performen. Is Gentse Bruno in de eerste plaats een singer-songwriter die zijn inspiratie vindt in rock en (alt.)country, dan is Diestse duizendpoot Kathleen toch vaak ook gesignaleerd in connectie met de blues (o.a. via het ‘About Queens Of The Blues’-programma) Bruno trad in de BP al vrij vaak op, onder andere met de Dylan Tribute (binnenkort is het weer tijd voor deze jaarlijkse aubade aan Baawb, die Bruno samen met Derek en Nils De Caster in mekaar steekt) Kathleen is hier de neofiet, maar stak haar voldoening om hier, na meer dan twintig jaar Vlaanderen afdweilen, te mogen staan allerminst onder stoelen of banken, een gevoelen dat wederzijds bleek.

Bruno en Kathleen delen vaak het podium, maar da’s meestal met nog anderen daarbij. Optredens van de twee uitsluitend in duo zijn veel schaarser. We herinneren ons wel een denderende afsluiter van de Gentse Feesten op de overvolle Gentse Barge, toen een hoop mensen op de kaai stond mee te luisteren. Er gebeurt immers ‘iets’ wanneer die twee samenkomen. Ze voelen dat zelf natuurlijk ook. Vermits dit voor beiden een ‘speciaal’ concert was –Bruno vertrok twee dagen later immers naar Austin, Texas om er in de regio drie weken o.a. te concerteren onder de auspiciën van Chad Pope en Wendy Colonna– was de gretigheid nog groter dan anders. We kregen een vertrouwd repertoire te horen in BP, met elk om beurt één van zijn en haar ‘klassieke’ nummers. Bij Bruno is dat onveranderlijk het veelgeprezen eigen werk, in onze visie zijn allergrootste artistieke verdienste. Kathleen brengt naast eigen oogst een reeks covers die ze volledig tot de hare heeft gemaakt.

De magie zat ‘m dus in de combinatie. En wat was het dynamische duo op dreef, maandag! Kathleen groef doorlopend diep in de gevoelens: wat ze uitrichtte met één van haar signatuursongs, ‘Out Of The Rain’, behorend tot de goudmijnen van Etta James, was groots. Zo dikwijls gehoord in Kathleens versie, dit ‘Out Of The Rain’, maar nooit zo intens, nooit zo surfend op de pieken van de emotie. Daar bovenop de haarfijne solo van Bruno, precies degene die dit nummer tot ver boven de (regen)wolken tilt. Da’s één van die momenten ‘waar je het voor doet’… Met twee krijgen alle songs dat beetje meer: ‘Captain Of My Ship’, bij voorbeeld, drijft (sic!) op zijn geweldige tekst met het telkens ongewone rijm op ‘ship’ en zijn volledige verhaal dat een mooie cirkel beschrijft, dat allemaal in enkele regels. Maar tijdens het middenstuk leggen de twee plots, wellicht onvoorbereid, mekaar het vuur aan de schenen en vechten ze een meedogenloos en meeslepend duel op de akoestische gitaren uit. De climax is zinderend. Ook ‘The Real Thing’ heeft een boodschap om ‘u’ tegen te zeggen. In deze trage versie komt die echt vooraan te staan. De song zit bovendien vol spitsvondigheden. ‘I read John, Chapter Two, Verse Nine: it takes a miracle to make water taste like wine’, het is een versregel waar sommige songschrijvers een moord zouden plegen. Het eerste deel vliegt voorbij als in een droom. Bruno’s ‘Nashville’ is in de laatste jaren uitgegroeid tot dé publiekslieveling: het was dan ook het perfecte sluitstuk van de eerste helft. ‘There’s a blue sky over Nashville, but it’s a-raining in my heart

Het publiek is verrassend genoeg talrijk opgekomen, verrassend omdat vanavond zo ver van het geijkte bluespad wordt afgeweken. Het wijst er nogmaals op dat de kwaliteit van beide artiesten precies door de vele spraakmakende optredens dividend begint op te leveren, en dat zonder enig hulp van onze nationale media, die tegenwoordig ieders tijd verbeuzelen met allerlei onbenullige buitenlandse acts kipzonderkop te promoten. Kathleen heeft twee prima solo langspelers (‘Hearts & Wings’ en het schromelijk over het hoofd geziene ‘Gracious’), bij Bruno staat die teller op vijf (‘Beyond The Pink Flowers’, ‘Down The Road’, ‘Crescent Of The Moon’, ‘Someday’ en ‘Walking On Water’… met nog een al ingeblikte live overzichtsplaat onderweg) Op de radio waren ze nauwelijks te horen, op de TV al helemaal niet te zien… ‘Zevende Dag’, iemand?

Bruno heeft er het handje van weg om oude songs van nieuwe arrangementen te voorzien, zodat ze gans nieuw gaan klinken. Het tweede deel begint met een broeierige swamp versie van ‘Down To The Delta’. Niets ongewoons, zo staat het ongeveer op de cd,  maar Bruno leidt de song aan het einde persoonlijk naar het moeras waar het zijn zompig en verstild einde kent. Hij haalt nog eens die goeie ouwe ‘Sweet Anna Lee’ van stal (van ‘Down The Road‘ uit 2000), rustpunt tussen twee songs van Kathleen die bol staan van emoties: het enigszins dreigende ‘Shadow Of Doubt’ en ‘Stop Caressing Me’. Dit laatste is het ontwapenende ‘pleidooi’ van een kwetsbare ziel, hunkerend naar genegenheid en geborgenheid. Hoe doorleefd ook, als ze zich even van tekst vergist, lacht ze dit weg en begint opnieuw. Met haar ‘mandoline’ solo toont ze nog eens dat ze maar weinig moet toegeven aan Bruno die we het laatste twaalf jaar hebben weten groeien als gitarist, van begeleider tot volwaardig solist.

Bruno’s ‘Satisfied’ blijkt zowaar tot meezinger gepromoveerd. Maar het hoogtepunt zou nog komen. ‘Only If I Wanted To’ van Bruno is al door vele artiesten opgepikt (tot in… Nashville toe!), dank zij de rijke en suggestieve tekst, die antithetisch is opgebouwd, en een onvergetelijk refrein dat dagen later nog in je hoofd spookt. Ook Kathleen zingt hem vaak solo. De twee brengen de song tot ongekende hoogten. Je zou verwachten dat dit het einde van het concert meebrengt, maar beiden hebben elk nog een song in petto: KVDH brengt het lieve ‘True Companion’, dat ze geleend heeft van (de ook zo onderschatte) Marc Cohn (het magistrale origineel staat op Marcs eponieme plaat uit 1991 en vindt je op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=sp6zoc84NcU ) en dat ze beslist bedoelt als een accolade aan haar gezel van één avond. BD speelt de bruisende titelsong van zijn laatste cd (waar Kathleen al eens even plagerig naar had verwezen door er het ‘925 stitches’ uit te citeren) BP zingt het ‘I’ve been walking on water, I’ve been walking on water for you, babe’ uit volle borst mee.

Maar het elfde uur, wanneer in Ruiselede onverbiddelijk de avondklok ingaat, op straffe van politierazzia, is nog even weg. Organisator (en gastheer) Franky van de Ginste wijst Bruno op zijn ‘contract’ en dus diept de man met de countrystem ‘Lazy On The Easy Chair’ op, de theatrale muzikale Spielerei die de B-kant was van de single ‘Dangle’ van Bruno & The Blue Period (1997), eenmalige uitstap tussen de Pink Flowers en zijn sololoopbaan in. Dit nummertje met zijn smeuïge tekst en vrolijk getwitter er achteraan is een eigen leven beginnen leiden en is wel vaker een verzoekje op concerten. Kathleen brengt een geïmproviseerd ‘Everyday I Got The Blues’ aan, wat Bruno de kans geeft wat tekstuele varianten aan te brengen. Het is een weerkerende vaststelling: als hij niet in de muziek was getuimeld, was het een carrière als stand-up comedian geworden. De succulente manier waarop BD enkele malen gevat en laconiek inspeelde op de verwijzing naar het zogenaamde ‘contract’, is niet voor papier vatbaar, maar de lochte Geinteneer krijgt er vlot de BP mee plat.

Het finale moment is dan weer ingetogen, al kent dit eindpunt ook zijn hooggestemde momenten. Het is één van die geniale momenten van de Tom Waits van de ‘eerste periode’. ‘Ol’55’ opende destijds zijn eerste ‘officiële’ LP ‘Closing Time’. Kathleen brengt al heel haar artiestenbestaan deze car song, waar zo veel sublieme beelden in vervat zitten, niet in het minst de parallel tussen de glorieus opgaande zon, het hernemende verkeer in de verkeersspaghetti die LA is en een voorzichtig ontluikende liefde, die nog net niet aan ‘outing’ toe is… Een laatste maal schudden Bruno en Kathleen het sterrenstof uit hun mouw. Van vele concerten denk je: ‘Het was erg leuk, maar nu is het zo ongeveer genoeg geweest’. Dit was er eentje van de soort: ‘Blijven spelen, makkers, desnoods op repeat’.

Antoine Légat (08 02 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s