LITTLE BIRDIE, Bare Bones: ‘Onopvallend mooie plaat’

 Zie ook www.rootstime.be

Little Birdie is de nom de plume van Canadese Orit Shimoni, in haar gedaante van singer-songwriter. In feite is Orit woordkunstenares. Taalexpressie is haar ding, en dat in vele vormen. Ze gaf les in Jeruzalem en Montreal. Ze gaf dit op voor de muziek, maar is wel een boek aan het schrijven over ‘ethiek in het klaslokaal’. Ze studeert, heeft al een graad in theologie en publiceerde haar thesis later in boekvorm als ‘The Ethical Symbol‘. Ze schrijft: poëzie, essays, romans, kinderverhalen en uiteraard songteksten. Op haar site vindt men een merkwaardige ‘geloofsbelijdenis‘, die ze eindigt met de gevleugelde woorden: ‘Laten we zowel onze woorden als onze stemmen hanteren met oprechtheid, wijsheid, passie en creativiteit, en daarmee bedoel ik liefde‘. Mooi!

Blijkbaar lukt het haar moeiteloos om een segment van het luisterpubliek voor haar muziek te winnen, zowel in Canada als Europa. In eigen beheer gaf ze met bevriende muzikanten al drie cd’s uit, platen die tussen folk en alt.country evolueren: ‘Cinematic Way‘ (2006), ‘I Left The City Burning‘ (2009) en ‘Sadder Music‘ (2011; live opgenomen in Berlijn) Het zijn ‘aangeklede’ platen. Nu is er de accuraat getitelde ‘Bare Bones‘, want ze nam die elf songs totaal solo op, enkel met akoestische gitaar (in Toronto, in juli 2012) ‘Bare Bones‘ is als het ware een afgepeuzeld skelet. Tegelijk ging ze ‘tot op het bot’. De sobere pentekening op de hoes sluit daar goed op aan. De cd is klaarblijkelijk een reactie op haar leven ‘on the road‘. Twee jaar lang rotste ze Canada af met Greyhoundbussen en Europa met de trein, zonder thuisadres, en dat laat sporen na: het frugale en uitgebeende van zo’n bestaan, de hardheid ook om je waar te ‘verkopen’ aan de mensen, zitten verweven in deze songs.

Als men niet let op de tekst, kan het vrij eentonig, of beter nog: eenzijdig klinken, al hebben de songs ook melodische kwaliteiten. Maar het is pas als je let op de lyrics dat ‘Bare Bones‘ tot zijn recht komt. Het is een cd die beslist die mensen zal plezieren die haar bij concerten komen vragen of ze geen cd heeft die aansluit bij de sobere ‘stem + gitaar’ die ze tijdens de concerten te horen kregen. Je hoeft haar echter niet live gezien te hebben om hier van te genieten. Songs als ‘Can’t Stop This Train‘, het fraaie, enigszins langoureuze ‘Song For The Awkward‘, ‘Blue‘, ‘Jane‘ of ‘Reluctant Love Song‘, ze hebben alle in deze simpele livrei hun charme en hun kracht. Onopvallend mooie plaat, deze ‘Bare Bones‘.

Antoine Légat (28 01 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s