BILLY MARLOWE, Show Me The Steps: ‘Het is bijna een zegen dat ze nooit echt ‘afgewerkt’ werd, want ze is perfect in haar huidige onvolmaaktheid. Omdat we ze niet eerder konden kennen, is ze bij deze al één van onze ‘platen van 2013’

Zie ook www.rootstime.be

Dat een plaat er dertig jaar over doet om te verschijnen, is opmerkelijk maar niet uniek. De muziekgeschiedenis kent wel een paar straffe verhalen in dat verband. In dit geval komt er nog de dramatiek bij die de nogal enigmatische hoofdrolspeler uitstraalt. Billy Marlowe (1943-1996) liet ons welgeteld één in New York ontstane plaat na. ‘Show Me The Steps‘ is een ontroerend document in schril contrast met Billy’s leven dat in het teken stond van ‘bad luck and trouble‘. De mensen die hem gekend hebben, kennen altijd maar een stukje van de puzzel: hele happen uit zijn leven blijven blank. De indruk die hij liet op de mensen uit zijn omgeving zijn is die van een onverbeterlijke optimist, die graag leefde al was het leven niet zacht voor hem. Hij bracht een tijd in de gevangenis door als gewetensbezwaarde, iets wat hem in het patriottische Amerika maatschappelijk wellicht al in een bepaalde rol dwong.

Over zijn leven op straat worden opmerkelijke verhalen verteld. Zo moest hij ooit zijn Louise afkopen van drugsverslaafden die hem die… gitaar (een Gibson J-50) ontstolen hadden toen hij de nacht weer eens in open lucht doorbracht. Er worden hem kwaliteiten toegedicht die hem tot een heilige of een engel verheffen: een uiterst bescheiden en minzaam man, een bevlogen dichter, iemand met een heilzame invloed op zijn vrienden, een goede echtgenoot en vader, een talent dat hem ertoe bracht constant songs te bedenken… Er groeiden blijkbaar nog nét geen bloemen op de grond waar hij over stapte! Vermoedelijk hebben de tijd en de legende het beeld toch enigszins bijgekleurd. Maar deze anekdote is illustratief en willen we graag voor waarheid nemen. Enkele uren voor zijn dood vertelde hij zijn zoon: ‘I’ve written a few good songs. I’m ready to go.’

Tien van die goeie songs staan op ‘Show Me The Steps‘, songs die inderdaad wijzen op een fijnbesnaarde persoonlijkheid met de gave om zijn bedenkingen in zingbare zinnen te gieten. Het ontstaan van ‘Show Me The Steps‘ is goed gedocumenteerd. In juni 1983 zocht New Yorker Steve Satterwhile iemand om een plaat te komen opnemen in zijn fonkelnieuwe studio. Het was een jongensdroom die uitkwam: een acht track Scully recorder was toen het neusje van de zalm (nu vind je diezelfde installatie in het Stax Museum in Memphis!) Steve had een studio ingericht op Fourth Street, East Village, NY. Maar hij had niemand om op te nemen. Op een aankondiging in ‘The Village Voice‘ antwoordde een paar dagen later één persoon. Daar stond Billy Marlowe dan met zijn wilde haren en een notaboekje uitpuilend van de songs. Ja, een filmscenario, al ontbreekt de happy end. Maar, zegt men dan troostend, het werk onderweg is uiteindelijk veel belangrijker dan het bereiken van het einddoel, de frustratie van zovele olympische medaillewinnaars.

Zeker is het niet, maar Billy had toen al een imposante track record: hij zat mogelijk in Oklahama, San Francisco, Louisville, Baton Rouge, maar hij deed naar verluidt ook Amsterdam en Brussel (?) aan. Drank- en drugproblemen, gesprongen relaties en de al vermelde problemen met het gerecht beletten Billy niet tedere, warme songs te schrijven. In het jaar dat op de ontmoeting met Satterwhite volgde, namen Billy en Steve op (er is een mooie foto van Billy en vrouw Barbara temidden de technoflash van de studio) en kwam zowat iedereen die in de East Village iets deed met muziek langs… om zijn of haar steentje bij te dragen, want er heerste het gevoel dat er ‘iets aan het gebeuren was’ rond deze gevoelige artiest. Het betrof best goeie muzikanten van wie de bekendste ongetwijfeld Shawn Colvin is, die zelf zou uitgroeien tot een straffe singer-songwriter (denk aan de succesvolle ‘Steady On‘ van 1989 en ‘Fat City’ uit 1992) Haar stem haal je er op de cd zo uit.

Na een jaar was de LP klaar: tien songs gespreid over 36 minuten. ‘Klaar’, ’t is te zeggen, eigenlijk was en bleef het een veredelde demo. Een topproducer zou er beslist nog een eigentijdse stempel op hebben gedrukt. Maar het al bereikte resultaat had ruimschoots moeten volstaan om interesse te wekken bij de platenfirma’s, in die tijd oppermachtig. Het indietijdperk was nog ver af. Er werden wel cassetjes afgetapt en zelfs een paar platen geperst. Maar de platenjongens bleven opvallend afwezig in dit verhaal. De tijd ging voorbij en de plaat verdween stilaan onder de spinnenwebben, als zovele andere. Twaalf jaar later was Billy dood, gestorven op een leeftijd (53) waarop opvallend veel creatieve geesten verdwijnen… Waarom ‘Show Me The Steps‘ er nu pas komt, weten we niet, maar daar komen we beslist nog wel achter. Wat we wel weten is, dat ze, ondanks dat onafgewerkte en soms ruwe karakter, van een grote schoonheid is: de songs zijn melodisch rijk en haken zich na enkele luisterbeurten vast in de geest.

Instrumentaal gebeuren er prachtige dingen, dank zij o.a. de gitaar van Jeff Golub, de keys van Stephen Gaboury, de viool van Kenny Kosek. We weten niet wie de harp speelt in het openingsnummer, weten we niet, maar samen met de pedal steel helpt die van dit ‘Never Figured You For Gone‘ één van de knapste songs van de plaat te maken. Maar dat zal wel de voorkeur van het moment zijn, want wat zegt men dan van ballads als ‘Dreams (Really Do Come True)‘, het ontroerende ‘Angel’s Face‘ (dat alleen al had een handige A&R man zo moeten overtuigen, dedju) of het al bijna even pakkende ‘Born Again‘? Billy neigt soms naar de country en doet dat prima met ‘Mama Was Right‘ en ‘You Got My Heart‘. Ook uptempo trekt hij zijn streng: ‘Nijinsky‘ doet ons aan de Elliott Murphy van die dagen denken. ‘Salvation Railroad‘ heeft dan weer datgene wat de oude Jackson Browne zo pruimbaar maakte. Het titelnummer klinkt als de programmaverklaring van een mens die zich bewust is van zijn kleinheid en zich uiterst nederig opstelt. Tevens klinkt het denkelijk ongewild als een testament. ‘Show Me The Steps‘ is dan ook volkomen terecht de afsluiter.

Natuurlijk ontroert de onvolledig ingevulde levensloop van Billy Marlowe ieder die er kennis mee maakt. Misschien heeft de man wel meer dan gemiddeld van pech genoten, maar… Is het niet het verhaal van ieder van ons, een opeenvolging van nooit verwezenlijkte dromen en van bittere ontgoochelingen, met af en toe een streep schoonheid, liefde, warmte en één grote creatieve prestatie? Doe daar het mysterie bij dat grote delen van zijn leven in nevelen gehuld zijn. En er zijn de foto’s van die loebas met de woeste haren in de wind en de fijne glimlach om de lippen. Doch wars van het verhaal, is ‘Show Me The Steps‘ een dot van een plaat. Het is bijna een zegen dat ze nooit echt ‘afgewerkt’ werd, want ze is perfect in haar huidige onvolmaaktheid. Omdat we ze niet eerder konden kennen, is ze bij deze al één van onze ‘platen van 2013’.

Antoine Légat (24 01 13)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s